ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ: -Η ανθρώπινη δικαιοσύνη λέει: Έσφαλες; Πρέπει να τιμωρηθής. Η Θεία Δικαιοσύνη λέει: Αναγνωρίζεις το λάθος σου και μετανοείς; Συγχωρείσαι.
Βλέπεις, ακόμη και άπό τον ανθρώπινο νόμο δικάζεται με επιείκεια κάποιος που κάνει ένα έγκλημα, όταν μετανοή ειλικρινά και πάη μόνος του και το όμολογή, ενώ δεν υπάρχει καμμία υποψία για το πρόσωπο του. Και αν από τους ανθρώπους δικάζεται με επιείκεια, πόσο μάλλον άπό τον δικαιοκρίτη και πολυεύσπλαχνο Θεό! Είμαστε στα χέρια του Θεοϋ. Ο Θεός μας παρακολουθεί με ακρίβεια και γνωρίζει την καρδιά του καθενός.
Δεν θα μας άδικήση. Άφου υπάρχει θεία δικαιοσύνη και θεία ανταπόδοση, και δ Θεός μας αγαπάει -τό κυριώτερο απ’ όλα -, ό,τι καλό κάνει κανείς δεν χάνεται. Γι’ αυτό είναι χαμένος, τελείως λειψός, όποιος ζητάει να δικαιωθή άπό τους ανθρώπους. Έχω παρατηρήσει ότι, όταν ο άνθρωπος άδικηθή και έφαρμόση την θεία δικαιοσύνη, ο Θεός τον δικαιώνει ακόμη και σ’ αυτήν την ζωή. Θυμάμαι, στον στρατό, μετά τον πόλεμο, είχε έρθει ο στρατηγόςνά δώση παράσημα. Έγώ εκείνη την ήμερα έλειπα. Όταν φώναξε το όνομα μου, βγήκε ένας που ήταν άπό την Θεσσαλία και πήρε εκείνος το παράσημο. Οι άλλοι στρατιώτες δεν μίλησαν, γιατί τότε είχε φυλάκιση, αν έλεγες ψέματα. Όταν έφυγε ο στρατηγός, εκείνος κρύφτηκε, γιατί οι άλλοι θα τον σκότωναν στο ξύλο.
Όταν επέστρεψα, φοβόταν και άπό μένα. Ήρθε άπό έδώ-άπό έκεΐ, οπότε μοϋ είπε: ¨Να με συγχώρεσης, έκανα αυτό κι αυτό³. ¨Καλά έκανες και το πήρες, τοϋ είπα¾ τι να το έκανα εγώ;³. Το φορούσε ύστερα στις παρελάσεις. Μετά άπό σαράντα χρόνια έρχεται εδώ στο Μοναστήρι ο στρατάρχης της Πρώτης Στρατιάς από την Θεσσαλία και μοϋ φέρνει ένα παράσημο τοϋ Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταντό είδα, μοϋ ήρθε να γελάσω. Μετά άπό σαράντα χρόνια! Μοϋ έκανε εντύπωση: άπό την Θεσσαλία ήταν εκείνος ο στρατιώτης, άπό την Θεσσαλία ήρθε και ο στρατάρχης! Βλέπετε πως γίνεται! Ένώ, όταν ζητάμε να δικαιωθούμε, χάνουμε τελικά και αυτά εδώ, άλλα και εκείνα που μας ετοιμάζει ο Χριστός για την άλλη ζωή, αν αδικηθούμε. Γιά χαμένα πράγματα δηλαδή χάνουμε τα σπουδαιότερα, τα αιώνια. Γιατί αυτά έδώ έτσι κι αλλιώς χαμένα είναι, τι να τα κάνουμε;
Αγίου Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
