ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Συνοδική απόφαση με βαθύ θεολογικό αποτύπωμα-Με απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδος καθιερώθηκε η ετήσια τέλεση Επιμνημόσυνης Δέησης υπέρ αναπαύσεως πάντων των δωρητών και ευεργετών της, γνωστών και αφανών.
Ρεπορτάζ: Γιάννης Παπανικολάου
Η απόφαση ελήφθη κατόπιν εισηγήσεως της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών και εγκρίθηκε από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο επιβεβαιώνοντας ότι η μνήμη της προσφοράς δεν είναι τυπική πράξη, αλλά πνευματικό χρέος. Η Εκκλησία υπενθυμίζει πως η ευεργεσία δεν μετριέται με όρους δημοσιότητας, αλλά με όρους θυσιαστικής αγάπης.
Η πρώτη τέλεση στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών
Η πρώτη Επιμνημόσυνη Δέηση τελέσθηκε την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026, κατά τη Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αθηνών. Ιερουργός ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ. Εφραίμ, Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών, με συνιερουργούντες τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμο, Αντιπρόεδρο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, και τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Επιδαύρου κ. Νικόδημο, Γενικό Διευθυντή της ΕΚΥΟ.
«Η Εκκλησία μνημονεύει εκείνους που προσέφεραν χωρίς αυτοπροβολή»
Στον λόγο του, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Επιδαύρου ανέδειξε τον πυρήνα της συνοδικής απόφασης: η Εκκλησία τιμά εκείνους που έλαβαν από τον Χριστό το χάρισμα της ευεργεσίας και το αποδέχθηκαν με ταπείνωση. Όπως τόνισε, όλοι οι δωρητές –επώνυμοι και ανώνυμοι– έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: προσέφεραν χωρίς αυτοπροβολή, με διακριτικότητα ή και πλήρη μυστικότητα. Αυτή ακριβώς την επιλογή σέβεται η Εκκλησία, ακόμη και μετά την κοίμησή τους.
Οι αφανείς ευεργέτες και η ευαγγελική μυστικότητα
Ιδιαίτερη μνεία έγινε στους αφανείς ευεργέτες της Εκκλησίας, εκείνους που εργάστηκαν σιωπηλά για τη στήριξη του εκκλησιαστικού έργου. Η Εκκλησία, όπως επισημάνθηκε, δεν επιδιώκει να άρει την ανωνυμία τους, αλλά να την τιμήσει. Η επιμνημόσυνη δέηση δεν μετατρέπει την προσφορά σε ιστορικό κατάλογο ονομάτων, αλλά σε πράξη ευχαριστίας προς τον Θεό για τα πρόσωπα που στάθηκαν στυλοβάτες του Αμπελώνα Του.
Μοναχοί και Μονές ως πνευματικοί δωρητές
Ξεχωριστή αναφορά έγινε στους αγίους Πατέρες, τις αγίες Μητέρες και τις αδελφότητες των Ιερών Μονών, που υπήρξαν μεγάλοι ευεργέτες της Εκκλησίας. Με την επιλογή του μοναχικού βίου, αφιέρωσαν όχι μόνο υλικά αγαθά, αλλά ολόκληρη την ύπαρξή τους στη διακονία της Εκκλησίας. Αποποιήθηκαν το κοσμικό φρόνημα και αγωνίστηκαν να κρατήσουν έξω από τον νου τους κάθε λογισμό αυτοδικαίωσης. Η δωρεά των κόπων τους, όπως υπογραμμίστηκε, είναι πνευματικά «διπλά ασφαλισμένη».
Ο θεσμικός ρόλος της Εκκλησιαστικής Οικονομίας
Η καθιέρωση της ετήσιας αυτής μνήμης συνδέεται άρρηκτα με τη σύγχρονη εκκλησιαστική διαχείριση και τη θεσμική ευθύνη. Η Εκκλησία, μέσω της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών, διαχειρίζεται τους πόρους της με στόχο τη στήριξη του ποιμαντικού, κοινωνικού και φιλανθρωπικού της έργου, χωρίς να αποκόπτει ποτέ την οικονομική διάσταση από την πνευματική αποστολή.
Μνήμη, ευχαριστία και παράδειγμα για το μέλλον
Σε μια εποχή όπου η προσφορά συχνά προβάλλεται επικοινωνιακά, η Εκκλησία της Ελλάδος υπενθυμίζει ότι η αληθινή ευεργεσία είναι πράξη ταπείνωσης και πίστης. Η ετήσια Επιμνημόσυνη Δέηση δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά λειτουργεί ως ζωντανό παράδειγμα για το παρόν και το μέλλον, καλώντας τους πιστούς να μιμηθούν το ήθος των αφανών ευεργετών και να συνεχίσουν την παράδοση της σιωπηλής προσφοράς.
