Βέροια:Την Κυριακή 9 Νοεμβρίου o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και της Αναλήψεως του Κυρίου Βεροίας.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο κ. Παντελεήμων τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Ροδοστόλου κυρού Χρυσοστόμου, με τον οποίο διατηρούσαν στενούς πνευματικούς δεσμούς.
Ο Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Ώφθης Εκκλησίας νέος αστήρ, εν εσχάτοις χρόνοις, τη οσία σου βιοτή», έψαλε σήμερα η Αγία μας Εκκλησία προς τιμήν του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως του θαυματουργού, του αγίου προστάτου της ενορίας σας, ο οποίος χαρακτηρίσθηκε ως «ο άγιος του αιώνος μας», του 20ου αιώνος, κατά τον οποίο έζησε ένα μέρος της ζωής του, θαυματούργησε και αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο.
Κατά αγαθή συγκυρία ο ιερός υμνογράφος, ο οποίος συνέθεσε την προς τιμήν του αγίου Νεκταρίου Ακολουθία και τους στίχους του Μεγαλυναρίου, τους οποίους προέταξα, δεν είναι άλλος από τον νέο και σύγχρονό μας Άγιο, τον όσιο Γεράσιμο τον Υμνογράφο, τον Μικραγιαννανίτη. Και όπως συνέβαινε κάποιες φορές και στο παρελθόν, ο όσιος Γεράσιμος είχε το εξαιρετικό προνόμιο να υμνήσει στο πρόσωπο του αγίου Νεκταρίου έναν άγιο, τον οποίο εγνώρισε πριν να πάει εκείνος στο Άγιο Όρος, τον εγνώρισε νέο παιδί, όταν ζούσε στην Αθήνα, και εκκλησιαζοταν στο εκκλησάκι της Ριζαρείου Σχολής, στην οποία είχε διατελέσει διευθυντής ο άγιος Νεκτάριος, και άκουε τα κηρύγματά του.
Είχε όμως και την ευλογία ο όσιος Γεράσιμος, μετά την κοίμηση του αγίου Νεκταρίου, να προσκυνήσει και να ασπασθεί το χαριτόβρυτο λείψανό του στον Πειραιά, πριν αυτό να μεταφερθεί στην Αίγινα με το πλοιάριο.
Έτσι γνώρισε ο όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης τον άγιο της υπομονής, της πίστεως, της καρτερίας και της συγχωρητικότητος. ο Και όταν εγκαταβίωσε στη συνέχεια στη Μικρά Αγία Άννα, είχε την ευκαιρία να μάθει πολλά για τη ζωή του αγίου Νεκταρίου από τον συμμοναστή του, τον Γέροντα Αβιμέλεχ, ο οποίος συνδεόταν πνευματικά με τον άγιο Νεκτάριο, και συνέγραψε μάλιστα και την πρώτη βιογραφία με τα θαύματά του, ένα μόλις χρόνο μετά την κοίμησή του.
Η υπομονή, παρά τις αδικίες και τις συκοφαντίες τις οποίες υπέστη, ήταν αυτή που αγίασε τον άγιο Νεκτάριο. Υπέμενε σε όλη του τη ζωή, χωρίς να αγανακτεί και χωρίς να διαμαρτύρεται. Υπέμενε με ταπείνωση και υπακοή στο θελημα του Θεού, και αγιάσθηκε, κατά την υπόσχεση του Κυρίου «εν τη υπομονή υμών κτήσασθαι τας ψυχάς υμών». Γι’ αυτό και όταν μετά την κοίμησή του κάποιος γνωστός του διερωτάτο τι έκανε ο Νεκτάριος και τον τιμούν ως άγιο, ο άγιος Νεκτάριος εμφανίσθηκε στον ύπνο του και του είπε: «μην απορείς, παιδί μου, γιατί βρίσκομαι κοντά στον Θεό. Εσυκοφαντήθην, υπέμεινα και εσώθην».
Αυτή η απάντηση του αγίου Νεκταρίου διδάσκει και σε εμάς την αξία και τη σημασία της υπομονης. Είναι η πιο εύκολη και η πιο αποτελεσματική συνταγή σωτηριας, θα μπορούσαμε να πούμε. Είναι αυτή που όλοι μπορούμε να εφαρμόσουμε στη ζωή μας, χωρίς κόπους, χωρίς νηστείες, χωρίς αγρυπνίες, χωρίς μεγάλους αγώνες και προσπάθειες. Όλοι μπορούμε να την καλλιεργήσουμε μέσα στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στον κοινωνικό μας περίγυρο, γιατί όλοι αντιμετωπίζουμε προβλήματα και δυσκολίες και αδικίες, όπως αντιμετώπισε ο άγιος Νεκτάριος. Αν αρχίσουμε να αντιδρούμε και να οργιζόμεθα, δεν θα ωφεληθούμε και δεν θα κερδίσουμε τίποτε, ενώ αν προσπαθήσουμε να κάνουμε υπομονή, να συγχωρήσουμε όσους μας αδίκησαν ή μας πίκραναν, τότε θα βαδίσουμε χωρίς μεγάλη δυσκολία τον δρόμο που πορεύθηκε ο εορταζόμενος σήμερα προστάτης της ενορίας σας, ο άγιος Νεκτάριος, θα βαδίσουμε δηλαδή τον δρόμο της σωτηρίας μας.
Αυτόν τον δρόμο της υπομονής βάδισε διά βίου και ο μακαριστός Μητροπολίτης Ροδοστόλου, κυρός Χρυσόστομος, ο οποίος υπήρξε Σχολάρχης της Αθωνιάδος Σχολής του Αγίου Όρους, του οποίου θα τελέσουμε με πολλή ευγνωμοσύνη και σεβασμό το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο. Και παρακαλούμε ιδιαιτέρως τον άγιο Θεό να τον αναπαύσει και να τάξει την αγαθή ψυχή του μετά Αγίων και των δικαίων.
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Ροδοστόλου ήταν ένας γνήσιος Αγιορείτης, ένας άνθρωπος της υπομονής, ο οποίος τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόναζε διακριτικά στο κελί του, κοντά στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας, χωρίς να επιδιώκει τίποτε για τον εαυτό του, χωρίς να επιδιώκει την προβολή, παρά την άριστη θεολογική του κατάρτιση. Μελετούσε πάντοτε, σκεφτόταν και προσευχόταν μεταξύ άλλων και για τους μαθητές του στην Αθωνιάδα Σχολή, στην οποία δίδαξε και διηύθυνε επί πολλά χρόνια. Ο αγαθός Θεός τον κάλεσε κοντά του πλήρη ημερών και ευχόμεθα και προσευχόμεθα να του χαρίσει τα ουράνια αγαθά, τα οποία επόθησε εκ νεότητός του και για τα οποία αγωνίσθηκε με ζήλο και αυταπάρνηση σε όλη του τη ζωή ως μοναχός, ως Επίσκοπος και ως ασκητής στο Περιβόλι της Παναγίας μας.
Μπορείτε να δείτε τις φωτογραφίες πατώντας στον σύνδεσμο ΕΔΩ
