Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2025, το συναξάρι της εκκλησίας μας αναφέρει την εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού και της Μητρός αυτών Θεοδότης. Στη Θεία Λειτουργία της ημέρας αναγιγνώσκεται η Αποστολική Περικοπή του Αποστόλου Παύλου «Προς Κορινθίους Α΄ΙΓ’ 1-8», ένας ύμνος που εκθειάζει την Αγάπη.
του Κωνσταντίνου Καραμεσίνη
Σε ένα χωριό όμως του Νότιου Ηρακλείου της Κρήτης, στα Βορίζια της Μεσσαράς, δυστυχώς δεν άκουσαν τίποτα ούτε για τους Αγίους της ημέρας ούτε για την αγάπη.
Ο εγωισμός για το ποιος είναι πιο δυνατός και ποιος θα επικρατήσει είναι φωλιασμένος μέσα στην ψυχή τους και στο μυαλό τους. Το αποτέλεσμα αυτού του εγώ φρικτό. Nεκροί, τραυματίες και ορφανά παιδιά που για ένα εγώ πρέπει να ζήσουν την ορφάνια και να επιβιώσουν σε ένα φιλοπόλεμο περιβάλλον.
Ακούω δηλώσεις παραγόντων και εκπλήσσομαι. «Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το μίσος». «Δεν χωρεί στο φιλόξενο νησί μας αυτό το φαινόμενο». «Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η αλόγιστη οπλοκατοχή».
Συγγνώμη, όλα αυτά τα ανακαλύψατε το Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2025; Τον Αύγουστο του 1955 στο ίδιο χωριό πάλι είχαμε αιματοκύλισμα και η ιστορία καταγράφει πολλά παρόμοια περιστατικά στο νησί της Κρήτης. Πριν λίγες ημέρες, στις 27 Οκτωβρίου, είχαμε τη δολοφονία στη γιορτή κάστανου στα Χανιά. Ήταν λένε για προσωπικές διαφορές. Μα συνεχώς προσωπικές διαφορές υπάρχουν για να συμβαίνουν τέτοια γεγονότα;
Ακούμε τώρα ότι εκεί στα Βορίζια είναι δύσκολη η κατάσταση. Το 2007 στα Ζωνιανά είχαμε πόλεμο μεταξύ κατοίκων και αστυνομικών. Τότε την πλήρωσε ο άτυχος ειδικός φρουρός από το Τσοτύλι Κοζάνης, Στάθης Λαζαρίδης, αφήνοντας πίσω ένα κοριτσάκι 8 ετών. Και τότε ορφάνια.
Ακούμε επίσης ότι πρέπει να βρούμε την αιτία. Τόσα χρόνια δεν ψάξαμε, τώρα, μέχρι να πέσει η σκόνη, θα λέμε ότι θα πατάξουμε το φαινόμενο και άλλες πολλές δηλώσεις.
Η αιτία κύριοι κρατούντες την εξουσία βρίσκεται στην κοινωνία. Αυτά τα φαινόμενα προσπαθούμε να τα προλάβουμε εν τη γενέσει τους. Η ευθύνη βρίσκεται σε όλα τα δια στρώματα της κοινωνίας.
Η πολιτική ηγεσία της χώρας μας αφήνει το θέμα να εξελίσσεται για να μην δυσαρεστηθούν οι κάτοικοι του νησιού και αυτό γίνεται για τις ψήφους. Άκουσα τον πρώην Αρχηγό της Αστυνομίας κύριο Γιάννη Ραχοβίτσα να αναφέρεται στα γεγονότα του 2007 στα Ζωνιανά και τι αντιμετώπισε τότε η Αστυνομία στα Βορίζια. Από τότε τι έκανε η Αστυνομία και η Πολιτεία για να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να προλάβει ένα τέτοιο γεγονός; Με έκπληξη άκουσα βουλευτή της Κρήτης για το περιστατικό του ξυλοδαρμού του 75χρονου πάνω στο καράβι στα Χανιά να λέει με κυνικό τρόπο ότι «εμείς είμαστε και λίγο θερμόαιμοι σε αυτό το νομό» της Κρήτης. Όσοι δηλαδή είναι θερμόαιμοι και φίλοι μας μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Συγχαρητήρια. Όλα αυτά είναι συνέχεια όλων των φαινομένων που συμβαίνουν τελευταία στην Κρήτη και σε όλη τη χώρα μας. Μιλώντας με παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης μου μετέφεραν ότι χρόνια φωνάζομε ότι χρειαζόμαστε βοήθεια και περισσότερη
αστυνόμευση αλλά ποτέ δεν εισακουόμαστε. Πιστεύω όμως ότι έπρεπε κάτι να κάνουν και από μόνοι τους γνωρίζοντας το πρόβλημα. Η τοπική εκκλησία έχει μεγάλη ευθύνη. Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν αγάπη. Το μίσος είναι φωλιασμένο μέσα στην ψυχή τους και μόνο εάν έρθουν κοντά στο Θεό θα μαλακώσει η ψυχή τους. Στη Σπιναλόγκα, όταν φιλοξενούνταν οι λεπροί, υπήρχαν βεντέτες που φέραν μαζί τους οι ασθενείς πριν την απομόνωση στο νησί των λεπρών. Ο πατήρ Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης με την αγάπη που τους περιέβαλλε μπόρεσε να τους φέρει πολύ κοντά και να είναι ήρεμοι και αγαπημένοι. Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης είχε χιλιάδες προβλήματα στα Φάρασα αλλά είχε καταφέρει με την αγάπη και την προσευχή να έχει τους χωριανούς του αγαπημένους και μονιασμένους. Όλες οι ακολουθίες της Εκκλησίας μας αρχίζουν με το «Εν Ειρήνη του Κυρίου Δεηθώμεν» που ήταν η Ειρήνη στην περιοχή και πόσο ειρηνικοί είναι οι κάτοικοι της; Αυτή είναι η αποστολή της Εκκλησίας, να περιβάλει και να διακονεί με Αγάπη το ποίμνιο της, όπως το αναφέραμε στην αρχή με την Αποστολική Περικοπή του Αποστόλου Παύλου. Ας σκύψουν στο πρόβλημα με σύνεση και πολύ προσοχή γιατί εάν δεν εξομαλυνθεί, η κατάσταση θα δούμε πολύ χειρότερα.
Και θέλω να επισημάνω και ένα γεγονός που με στεναχώρησε πολύ. Συγγνώμη αλλά όλα στη ζωή δεν είναι δουλειά και δεν είναι ποιος θα είναι πρώτος. Δεν νομίζω ότι είναι σωστό πάνω στον πόνο αυτών των ανθρώπων να τρέχουμε για να τους βγάλουμε στον αέρα. Αυτοί οι Άνθρωποι έχουν πόνο και ο πόνος τους έγινε θυμός και είπαν λόγια που ίσως σε άλλη στιγμή δεν θα τα λέγανε.
Και κλείνοντας, μετά από επικοινωνία μου με πολλούς ανθρώπους της περιοχής, θέλω να πω ότι θέλει αυτοσυγκέντρωση, προσοχή και όλη η κοινωνία να σκέφτεται σε κάθε ενέργεια της και πρώτα οι πολιτεία και οι άνθρωποι που την εκπροσωπούν.
Εύχομαι ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των θανόντων και να γεμίσει με Ειρήνη και Αγάπη τους συγγενείς, φίλους και τους κατοίκους της περιοχής.
