“Προσφέρουμε στον Θεό το πιο καθαρό”

– Γέροντα, οι αδελφές να καίνε στα κελλιά όσα κεριά θέλουν;

– Ας κάψουν, να καή και ο διάβολος. Εδώ καίγεται ο κόσμος όλος. Μόνο να έχη νόημα το κεράκι που θα ανάψουν· να συνοδεύεται με προσευχή.

Όταν αφεθή κανείς στον Θεό, είναι μεγάλο πράγμα. Εμείς τρώμε γλυκούς καρπούς και προσφέρουμε την ρητίνη των δένδρων στον Θεό με το θυμιατήρι. Τρώμε το μέλι και προσφέρουμε στον Θεό το κερί, και αυτό συχνά το ανακατεύουμε με παραφίνη. Ένα κερί προσφέρουμε στον Θεό από ευγνωμοσύνη για τις πλουσιοπάροχες ευλογίες Του, και αυτό να το μουρνταρεύουμε; Πού να μας ζητούσε ο Θεός να Τού προσφέρουμε το μέλι! Φαντάζομαι τότε τι θα κάναμε! Η ζουμιά θα δίναμε η λίγο ζαχαρόνερο. Ο Θεός να μη μας πάρη στα σοβαρά! Σε όλα μπορεί να κάνη κανείς οικονομία εκτός από την λατρεία στον Θεό. Στον Θεό θα προσφέρη το πιο καθαρό, το πιο καλό.

– Γέροντα, ο κοσµος δεν καταλαβαίνει εύκολα ότι είναι ανευλάβεια να καιµε κεριά από παραφίνη.

– Να πήτε στον κοσµο: «Γιά την υγεία σας δεν κάνει να καίτε κεριά από     παραφίνη στους Ναούς». Έτσι θα το σκεφθούν λιγάκι αυτό. Αν είναι και µικρός ο Ναός, τότε είναι που πάει να σκάση κανείς. Καλύτερα να ανάψουν ένα µικρό κεράκι και να είναι γνήσιο παρά ολόκληρη λαµπάδα µε παραφίνη. Πολλοί στις Εκκλησίες γι᾽ αυτό ζαλίζονται και λιποθυµούν. Να είναι µικρός ο Ναός και να καίγεται όλη αυτή η παραφίνη!… Καί να ήταν µόνον αυτό; Λάδια, που δεν τρώγονται, θέλουν να τα βάλουν στα κανδήλια! Πού φθάνουν οι άνθρωποι! Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι το λάδι που θα χρησιµοποιούσαν στον Ναό έπρεπε να το φτιάχνουν από ελιές που µάζευαν πάνω από τα δένδρα και όχι από αυτές που έπεφταν κάτω. Μήπως ο Θεός έχει ανάγκη από αυτό το λάδι η από το θυµιαµα; Όχι, αλλά συγκινείται ο Θεός, γιατί είναι µια προσφορά, µε την οποία εκφράζεται η ευγνωµοσύνη και η αγάπη του ανθρώπου προς Αυτόν. Στο Σινά µου είχε κάνει εντύπωση: Οι Βεδουίνοι δεν έχουν, οι καηµένοι, τίποτε να προσφέρουν.

Καί βλέπεις, µαζεύουν κανένα πετραδάκι που λίγο διαφέρει από τα άλλα, τόσο µικρούτσικο, ή, αν βρούν σε καµµια ρωγµη δύο-τρία φυλλαράκια, τα παίρνουν, ανεβαίνουν επάνω στην πέτρα που χτύπησε ο Μωυσής µε το ραβδί του και βγήκε το νερό και τα αφήνουν εκεί. Η οι µητέρες που θηλάζουν πάνε και στάζουν λίγο γάλα εκεί, µε τον λογισµο: «Να µου δίνη γάλα ο Θεός, για να θηλάζω τα παιδιά µου»! Βλέπεις τι ευγνωµοσύνη έχουν! Δεν είναι µικρό πραγµα. Καί εµεις τι κάνουµε! Θα µας κρίνουν αυτοί οι άνθρωποι. Αφήνουν εκεί πάνω ξυλαράκια, φυλλαράκια, πετραδάκια… Έχει ο Θεός ανάγκη από αυτά; Όχι, αλλά βοηθάει ο Θεός, γιατί βλέπει την αγαθή καρδιά, την αγαθή διάθεση. Έτσι εκφράζεται η αγαθή προαίρεση!!!

(Απόσπασμα από το βιβλίο, «Γέροντος Παισίου Αγιορείτου Λόγοι, τ. Β´ – Πνευματική αφύπνιση», εκδ. Ι. Ησυχαστ. “Ευαγγελιστής Ιω. Θεολόγος”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999, σελ. 149-151)