Ρώτησαν κάποτε έναν Γέροντα, τι είναι ματαιότης; Και τί απάντησε;
Όσα είναι κάτω από τον Ουρανό είναι μάταια. Τίποτα δεν αξίζει, για να προσκολληθείς και να αποθησαυρίσεις εκεί την ψυχή σου, την καρδιά σου, τις ελπίδες σου.
Η ευτυχία είναι στην αιωνιότητα και όχι στην ματαιότητα. (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)
Οι ηλικιωμένοι, που φυσιολογικά είναι πιο κοντά στον θάνατο και ασπρίζουν τα μαλλιά τους, οι δυνάμεις τους σιγά – σιγά τους εγκαταλείπουν και αρχίζουν να τρέχουν τα σάλια, αναγκάζονται να φιλοσοφούν πάνω στην ματαιότητα αυτού του κόσμου… (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)
Κάθε πλούτος του παρόντος κόσμου, είναι μάταιος. Κάθε ηδονή, ανούσια. Κάθε δόξα, ψέμα και απάτη. Ένα μόνο πράγμα δεν έχει, ούτε σκιά ματαιότητος ή απάτης ή ψεύδους: η αγάπη και η ένωση της νύμφης ψυχής, με τον Νυμφίο Χριστό. Μόνο αυτή παραμένει στον αιώνα… (Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ)
Ο πλούτος, η δόξα, το κάλλος είναι ματαιότητα, γιατί μένουν εδώ (στη γη). Η ελεημοσύνη όμως, η υπομονή, η ανεξικακία και γενικά οι αρετές δεν είναι ματαιότητα, γιατί σε συνοδεύουν και στην άλλη ζωή. (Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος)
Ρώτησαν κάποτε έναν Γέροντα, τι είναι ματαιότης; Και τί απάντησε; «Όσα υπό τον ουρανόν». Όσα είναι κάτω από τον Ουρανό είναι μάταια. Τίποτα δεν αξίζει, για να προσκολληθείς και να αποθησαυρίσεις εκεί την ψυχή σου, την καρδιά σου, τις ελπίδες σου. Το μόνο που πρέπει και αξίζει να προσκολληθείς είναι ο Χριστός. Όλα τα άλλα κατά την φύση τους είναι μάταια. Δεν υπήρχαν πάντα, κάποια στιγμή ήρθαν στην ύπαρξη και κάποια στιγμή θα χαθούν όλα. Ό,τι έχει αρχή, έχει και τέλος. Ο Θεός δεν έχει αρχή και δεν έχει και τέλος και σ’ Αυτόν πρέπει να προσκολληθούμε, για να μην έχουμε και εμείς τέλος κακό, τέλος αιώνιο κακό. (π. Σάββας ο Αγιορείτης)
«Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης», λέει ο σοφός Σολομώντας. Όλα τα πράγματα του κόσμου είναι κενά, ψευδή και μάταια, εκτός από το να υπηρετεί κανείς τον Κύριο. Μάταιη και άστατη είναι κάθε κοσμική δόξα, πλανεμένοι και ανόητοι όσοι ευχαριστιούνται και χαίρονται με τον πλούτο, τις τιμές και τις απολαύσεις της συντομότατης ζωής, επειδή μετά από αυτά ακολουθεί θλίψη και θρήνος αιώνιος. Μάταιη είναι στα αλήθεια η ζωή μας, τα πρόσκαιρα αγαθά και η ομορφιά του κόσμου, οι συντομότατες χαρές και απολαύσεις της ταραχώδους και κυμαινόμενης ζωής αυτής και μόνο καλότυχοι, όσοι απαρνιούνται τον κόσμο και τα πράγματα του κόσμου για τον Κύριο και περπατούν την στενή και θλιμμένη οδό, την Ουράνια. (Μοναχός Αγάπιος Λάνδος Κρήτης)
Όσα πλούτη έχεις σ’ αυτή τη ζωή και κάθε απόλαυση, να ξέρεις πως είναι εκεί (στην άλλη ζωή) σαν όνειρο. Σαν όνειρο που βλέπεις τη νύχτα, ότι είσαι τάχα ευτυχισμένος σε τόπο ωραίο, απολαμβάνοντας πάμπολλα αγαθά, αλλά τελικά ξυπνάς το πρωί και βλέπεις, πως όλα αυτά ήταν πλάνη. Ναι πράγματι, όσο βρίσκεσαι στη νύχτα της σκοτισμένης αυτής ζωής, σου φαίνεται πως απολαμβάνεις τη δυστυχή ευτυχία και πικρή γλυκύτητα των απατηλών ονείρων και των δόλιων αυτών φαντασιών. Όταν όμως με τον θάνατο φύγεις από τον κόσμο των αισθητών και φωτιστούν οι νοητοί οφθαλμοί σου, τότε βλέπεις την αλήθεια και οδύρεσαι, χωρίς όμως όφελος πια, γιατί προτίμησες την πρόσκαιρη και ανύπαρκτη ζωή και στερήθηκες εξαιτίας της την αιώνια μακαριότητα. Αν λοιπόν δεν κερδίζεις τίποτα από όλα αυτά τα πράγματα, γιατί να κοπιάζεις μάταια και να βασανίζεσαι άσκοπα; Ο πόθος σου να είναι μόνο η σωτηρία της ψυχής σου! Αυτό είναι το όφελός σου… (Μοναχός Αγάπιος Λάνδος Κρήτης)
