ΝΑΟΥΣΑ: Η εορτή του Αγίου Χαραλάμπους στην Ιερά Μονή «Παναγιοπούλα»

ΝΑΟΥΣΑ: Τη Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στην πανηγυρίζουσα, επί τη εορτή του Αγίου Χαραλάμπους, παλαιά ιστορική Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής «Παναγιοπούλα» Ναούσης.

Η παλαιά ιστορική Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής «Παναγιοπούλα» Ναούσης χρονολογείται τον 19ο αιώνα και κατόπιν ενεργειών του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Παντελεήμονος τα τελευταία έτη στην Ιερά Μονή εγκαταβιούν η Γερόντισσα Κασσιανή και η συνοδεία της.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Έλαμψας εν τώ κό­σμω διά του μαρτυρίου … διό εν παρρησία πρέ­σβευε σωθήναι ημάς».

Στη χορεία των μαρ­τύρων που ως νέφος προστα­τευ­τι­κό σκέπουν τη στρατευ­ο­μέ­νη Εκ­κλη­σία του Χρι­στού και όλους εμάς τους πι­στούς που ζούμε και αγω­­νι­ζό­μαστε «τόν κα­λόν αγώνα της πί­στε­ως» επά­νω στη γη τι­­μη­τική θέση κατέ­χει ο άγιος που εορτά­ζουμε σή­­με­ρα, ο άγιος ιερο­μάρτυς Χαράλαμπος.

Και η θέση του οφεί­λεται στο γεν­ναίο αγώ­να του και στον διπλό στέφανo που έλαβε από τον Θεό. Διότι ο άγιος Χαρά­λα­μπος δεν απο­λαμ­βά­νει στο ουρα­νό μόνο τη δό­ξα των μαρ­τύρων, απο­λαμβάνει ταυ­τό­χρονα και τον μισθό των φρο­νίμων και πι­στών οικο­νό­μων του Κυρίου, οι ο­ποίοι, κατά την υπό­σχεση του Χρι­στού, εφό­­­σον ανα­δεί­χθηκαν επί γης πιστοί και συνε­πείς διάκονοι του Κυ­ρίου, κατέστη­σαν «επί πολλών» στον ου­ρανό, ό­που απολαμ­βά­νουν τα αγα­θά του Θεού, «ά ο­φθαλμός ουκ είδε και ούς ουκ ήκου­σε και επί καρδίαν ανθρώ­που ουκ ανέβη».

Έτσι τιμάται στον ου­ρα­νό για τη διπλή προσφορά της ζωής του. Αφενός για την προ­σφορά της ζωής του στη διακονία της Εκ­κλη­σίας και αφετέρου την προσφορά της ζωής του στο μαρτύριο.

Δεν θα ήθελα όμως σή­­μερα να σταθώ στα πε­ρι­στα­τικά της ζωής και του μαρ­τυρίου του αγίου, που πιστεύω πως είναι σε όλους σας γνω­στά. Θα ήθελα να σταθώ για λίγο στην επί­κληση με την οποία τε­λειώ­νει ο ιερός υμνογρά­φος το απο­λυτίκιο του αγίου Χαραλά­μπους· «διό εν παρ­ρησία Χριστώ πρέ­­σβευε σωθήναι ημάς».

Η επίκληση των πρε­σβειών των αγί­ων είναι πο­­λύ συνηθισμένη τόσο μέ­σα στη λειτουργική ζωή της Εκκλη­σίας μας, στους ύμνους, στις ευχές και στις ακολου­θίες της, όσο και στην καθημε­ρινή ζωή του κα­θενός μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που επι­κα­­λούμαστε τους αγί­ους, που ζητούμε τις πρεσβείες τους και τη μεσιτεία τους.

Γιά ποιο λόγο όμως τις ζητούμε; Ποιά είναι η ση­μασία τους και ποιά η ισχύς τους στη ζωή και στον πνευ­ματικό μας αγώνα;

Η επίκληση των αγί­ων είναι μία ευλο­γη­μένη συ­νή­θεια που επι­κρά­τησε από τα πρώ­­τα χριστιανικά χρό­νια, τό­τε που ο σύνδε­σμος των πιστών με τους αγίους ήταν πολύ στενότερος και πολύ πιό προσω­πι­κός από ό,τι είναι σήμε­ρα. Οι μάρ­τυρες ήταν σάρκα από τη σάρκα της Εκ­κλησίας· ήταν γνω­στοί, συγ­γε­νείς, οι­κεί­οι με τα μέλη της χρι­στι­α­νι­κής κοινότη­τος της πό­λε­ώς τους. Λίγο πρίν από το μαρ­τύ­ριό τους μετείχαν στις ιερές συ­νάξεις, στις λειτουρ­γίες· ήταν πρό­σω­πα που δεν μπο­ρού­σαν οι πι­στοί να τα ξε­χάσουν. Πί­στευαν ακό­μη ότι κα­θώς επέτυχαν με το μαρ­τύριο και την ομο­λογία τους αυ­τό που και οι ίδιοι πο­θού­σαν και επε­δίωκαν, να φθά­σουν δηλαδή κο­ντά στον Θεό, ήταν φυσικό να δια­θέτουν θάρρος και παρ­ρησία ενώ­πιον του Θεού χάριν του οποίου προσέ­φε­ραν τη ζωή τους. Αυτός, λοι­πόν, ο στενός σύνδε­σμος ανά­με­σα στα μέλη της επί γης Εκ­κλησίας και στα μέλη της επου­ρανίου, και παράλληλα η βεβαιό­τητα που πήγαζε από την υπόσχε­ση του Χρι­στού ότι όποιος με ομο­λογήσει ενώπιον των ανθρώπων, θα τον ομο­λογήσω και εγώ ενώ­πιον του πατρός μου του εν ουρα­νοίς, έκανε τους πρώ­τους χρι­στια­νούς να στρέφονται προς τους μάρ­­τυρες και τους αγί­ους και να ζητούν τη βοήθεια και τη μεσι­τεία τους.

Την πίστη αυτή των πρώ­των χρι­στια­νών καλ­­­λιέρ­γη­σε η Εκκλη­σία μας και στους επόμε­νους αιώνες, αφενός, για­τί δημιουργεί στις ψυ­χές των πιστών το αίσθη­μα της ενό­τητος με τη θριαμ­βεύ­ουσα Εκ­­κλησία, και αφετέ­ρου, γιατί απο­τελεί ακλό­νη­τη πίστη της ότι οι ά­γιοι έχουν πραγμα­τι­κά παρρη­σία ενώπιον του Θε­ού, για­τί τον ευ­α­ρέ­στησαν με τη ζωή και το μαρ­τύ­ριό τους και έτσι μπορούν με τις πρε­σβείες τους να βοη­θή­σουν και τους επί γης αγω­νιζόμενους αδελ­φούς τους.

Δεν θα μπορούσε, άλ­λω­­στε, να συμ­­βαί­νει δια­φο­ρε­τικά. Το αί­σθη­μα της ενό­τητος με τους αγί­ους μας μας βοηθά πολύ στην πνευ­μα­τι­κή μας πορεία. Μάς βο­η­θά, γιατί αισθα­νό­μαστε πως μπορούμε και εμείς να πε­τύ­χουμε την αγιό­τητα, αφού και οι άγιοι πρίν από εμάς την επέ­τυχαν· μας βοη­θά να επι­θυμούμε και εμείς τον ουρανό, όπου κα­τοι­κούν οι οικείοι μας άγιοι, όπως επιθυ­μού­με να πάμε σε ένα άλλο τόπο προ­κειμένου να συναντή­σου­με τους κα­τά σάρκα συγγενείς μας. Μάς βοη­θούν ό­μως περισσότερο από όλα οι πρεσβείες τους, γιατί οι άγιοι ως άν­θρω­­ποι γνωρίζουν τις δυσκολίες της ζωής, αλ­λά και ως εκλε­κτά τέ­­κνα του Θεού εισα­κούονται από τον Θεό, με τον ίδιο τρόπο που και ο φυ­σικός πατέρας ανταπο­κρί­νεται στα αι­τή­­ματα των υπά­κου­ων παιδιών του. Οι άγ­ι­οι δεν έχουν πιά ανά­γκη να ζητήσουν κάτι για τον εαυ­τό τους, γιατί απο­λαμ­βάνουν ό,τι πε­ρισ­σότερο και με­γα­λύ­τερο πό­θη­­σαν, τον Θεό και τη σωτηρία τους.

Αυτήν άς ζητήσουμε και εμείς από τον εορταζόμενο άγιο Χαρά­λα­­μπο, επα­να­λαμβάνοντας μαζί με τον ιερό υμνογράφο όχι μόνο σήμερα αλλά καθημερινά την επί­κληση: «Ως στύ­λος ακλόνητος της Εκ­κλησίας Χριστού … εν παρ­ρησία πρέσβευε σω­θή­ναι ημάς».