Παλαιστινιακή κρίση: Παρά την ευρεία λαϊκή υποστήριξη για την παλαιστινιακή υπόθεση στα κράτη του Περσικού Κόλπου, οι ηγέτες τους παραμένουν σταθεροί στην κοινή στρατηγική που ακολουθούν εδώ και χρόνια, η οποία περιορίζεται στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και πολιτικής στήριξης προς τη Γάζα, χωρίς να εμπλέκονται άμεσα στρατιωτικά.
Σύμφωνα με ανάλυση του διπλωματικού συντάκτη Πάτρικ Γουίντορ στον Guardian, οι ηγέτες των κρατών αυτών ενδέχεται να παρακολουθούν την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ιράν και Ισραήλ χωρίς να νιώθουν ιδιαίτερη δυσαρέσκεια. Η στρατηγική τους παραμένει προσεκτική, καθώς επιδιώκουν να ισορροπήσουν μεταξύ της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Παλαιστινίους και της ανάγκης διατήρησης της σταθερότητας στην περιοχή.
Ο Γουίντορ σημειώνει ότι οι εξελίξεις μπορεί να αλλάζουν γρήγορα, αλλά προς το παρόν, το Ισραήλ εμφανίζεται αποφασισμένο να διαλύσει την ισχύ της Χεζμπολάχ και να αποδυναμώσει το Ιράν σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να απειλήσει ξανά. Υπάρχουν μάλιστα αναφορές ότι το Ισραήλ εξετάζει το ενδεχόμενο να χτυπήσει στρατηγικά σημεία στο Ιράν, όπως πετρελαϊκές ή ακόμη και πυρηνικές εγκαταστάσεις, κάτι που ανησυχεί τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC).
Το GCC, υπό την ηγεσία του Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν μπιν Τζασίμ Αλ Θάνι του Κατάρ, διατηρεί την πάγια θέση ότι η κατάπαυση του πυρός είναι η μόνη λύση για την κρίση μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ. Ωστόσο, η δολοφονία του βασικού διαπραγματευτή της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγια, στο Κατάρ από το Ισραήλ, αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα στις προσπάθειες της Ντόχα για διαμεσολάβηση.
Στο Λίβανο, τα κράτη του Κόλπου κάλεσαν το Ισραήλ να σεβαστεί την κυριαρχία της χώρας και να συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός. Παρόλα αυτά, καμία χώρα του GCC δεν έδωσε έγκριση στις πρόσφατες ιρανικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ. Αυτό το δίλημμα φέρνει τα κράτη του Κόλπου μπροστά σε μια δύσκολη κατάσταση. Από τη μια, η μακροπρόθεσμη αποδυνάμωση του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει επικίνδυνα κενά ισχύος στην περιοχή, από την άλλη, η αποδυνάμωση του Ιράν μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους.
Όπως επισημαίνει ο Γουίντορ, πολλά κράτη της περιοχής έχουν λόγους να επιθυμούν την αποδυνάμωση της Τεχεράνης. Ένα αδύναμο Ιράν θα βοηθούσε τον πρόεδρο του Ιράκ, Μοχάμεντ Σία αλ-Σουντάνι, να περιορίσει τις ιρανικές επιρροές στη χώρα του. Στη Συρία, ο πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο οποίος μέχρι τώρα κρατάει αποστάσεις από την κρίση, θα μπορούσε να επωφεληθεί από μια τέτοια εξέλιξη, ενισχύοντας τη θέση του στον Λίβανο.
Η Ιορδανία, από την πλευρά της, ανησυχεί για τις φιλοϊρανικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στη χώρα, ενώ το Μπαχρέιν, το οποίο εξομάλυνε τις σχέσεις του με το Ισραήλ το 2020, συνεχίζει να αντιμετωπίζει φιλοπαλαιστινιακές διαδηλώσεις, κυρίως από σιιτικές κοινότητες. Το Κουβέιτ, που ανταγωνίζεται το Ιράν για τα αμφισβητούμενα αποθέματα φυσικού αερίου, παραμένει επίσης επιφυλακτικό απέναντι στην Τεχεράνη.
Το μεγαλύτερο ερώτημα, ωστόσο, αφορά τις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας και Ιράν. Παρά τη βελτίωση των διμερών σχέσεων το 2023 με τη μεσολάβηση της Κίνας, οι δύο χώρες παραμένουν σε στρατηγική αντιπαράθεση. Η Σαουδική Αραβία, παρότι έχει αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τη Συρία και έχει φιλοξενήσει τον Ιρανό πρόεδρο, συνεχίζει να στηρίζει τις ΗΠΑ, απορρίπτοντας την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, αν δεν προωθηθεί η λύση των δύο κρατών.
