Πατριαρχείο Ιεροσολύμων: Η μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Νέου Χοζεβίτου του εκ Ρουμανίας εορτάσθηκε στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων το Σάββατο 10 Αυγούστου 2024 (28 Ιουλίου με το παλαιό εορτολόγιο) με επίκεντρο την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου και Ιωάννου των Χοζεβιτών στην έρημο της Ιουδαίας.
Πρόκειται για τη Μονή της μετανοίας του Αγίου, ο οποίος έφτασε από τη Μονή Νέαμτς της Ρουμανίας και έζησε από το μέσο του 20ου αιώνα, καθώς και σε άλλες Μονές της περιοχής του Ιορδάνη ποταμού και κυρίως στην περιοχή της Σκήτης της Κοιμήσεως της Αγίας Άννης πλησίον της Μονής των Χοζεβιτών Γεωργίου και Ιωάννου, πριν χειροτονηθεί διάκονος και Πρεσβύτερος στον Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο. Έζησε σε άκρα ησυχία, νηστεία και ταπείνωση. Ήταν εγγράμματος και άριστος γνώστης της Θεολογίας, μετέφρασε πολλά Πατερικά συγγράμματα στα Ρουμανικά, συνέθεσε χριστιανικά ποιήματα και αξιώθηκε του προορατικού χαρίσματος.
Στις 28 Ιουλίου 1980, με την Πατριαρχική ευλογία του Πατριάρχου Ιεροσολύμων κυρού Βενεδίκτου, το ιερό σκήνωμα του βρέθηκε άφθαρτο και μεταφέρθηκε από τη Σκήτη της Αγίας Άννης στην Ιερά Μονή Χοζεβά.
Για τον λόγο αυτόν η 28η Ιουλίου ορίστηκε ως ημέρα της εορτίου μνήμης. Η Εκκλησία των Ιεροσολύμων τον κατέταξε στο Αγιολόγιο της στις 18/31 Ιανουαρίου 2016.
Προς τιμήν της μνήμης του Αγίου τελέσθηκε ολονύκτια αγρυπνία, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου, Αγιοταφιτών Ιερομονάχων ων πρώτος ο Τελετάρχης Αρχιμανδρίτης π. Βαρθολομαίος, του Αρχιμανδρίτου π. Χριστοδούλου, του Ιερομονάχου π. Χρυσογόνου της Ιεράς Μονής, του Αρχιδιακόνου π. Μάρκου και του Ιεροδιακόνου π. Δοσιθέου.
Έψαλλαν ο Γραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου Ιεροδιάκονος π. Συμεών και μοναχοί της Μονής. Παρέστησαν μοναχές και πιστοί από τα Ιεροσόλυμα.
Στο Κοινωνικό της Θείας Λειτουργίας ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος κήρυξε τον θείο λόγο κάνοντας αναφορά, μεταξύ άλλων, στον βίο και τις αρετές του τιμωμένου Αγίου Ιωάννου.
Αναλυτικά ο Μακαριώτατος ανέφερε:
«Ο Θεός ενδοξαζόμενος εν βουλή αγίων μέγας και φοβερός επί πάντας τους περικύκλω αυτού», (Ψαλμ. 88,8), αναφωνεί ο ψαλμωδός.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς προσκυνηταί,
Κύριος ο Θεός των δυνάμεων (Ψαλμ. 88,9) συνήγαγε πάντας ημάς εν τη ιερά Μονή ταύτη του Χοζεβά, τη παρακειμένη τώ χειμάρρω Χορράθ, τώ επί προσωπω Ιορδάνου, ένθα εκρύβη ο Προφήτης Ηλίας, ο άνθρωπος του Θεού (Πρβλ. Γ’ Βασιλ. 17, 2-3), ίνα εορτάσωμεν την σεπτήν μνήμην του οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του νέου Χοζεβίτου του εκ Ρουμανίας.
Από νεαράς ηλικίας ο Ιωάννης προσηύχετο τώ Θεώ, παρακαλών και λέγων το ψαλμικόν: «τάς οδούς σου, Κύριε, γνώρισόν μοι, και τας τρίβους σου δίδαξόν με· οδήγησόν με επί την αλήθειάν σου και δίδαξόν με, ότι σύ εί ο Θεός ο σωτήρ μου, και σε υπέμεινα όλην την ημέραν», (Ψαλμ. 24, 4-5).
Όντως ο Πατήρ ημών Ιωάννης υπέμεινε καθ’ όλην την ημέραν και όλας τας ημέρας τας θλίψεις και δοκιμασίας διά την σωτηρίαν αυτού μετά μεγάλης υπομονής, ακούων εις το λόγιον του θείου Παύλου λέγοντος: «…η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει, ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν», (Ρωμ. 5, 3-5).
Η υπερβάλλουσα αγάπη και ο ένθεος ζήλος του ταπεινού Ιωάννου προς τον Θεόν ωδήγησαν τα διαβήματα αυτού εις τον έρημον, πλήν όμως ευλογημένον τούτον τόπον του Ιορδάνου και δή του Χοζεβά, ένθα ο Κύριος εγνώρισεν εις αυτόν τας οδούς και τας τρίβους Αυτού, τουτέστιν τας εντολάς και πάντα τα αρεστά Αυτώ, διά των οποίων, λέγει ο Ζυγαβηνός, βαδίζει τις απλανώς προς Αυτόν τον Θεόν.
Η Λαύρα του Χοζεβά ως γνωστόν κατέστη εργαστήριον σωτηρίας και κλίμαξ των αρετών του Χριστού, των αγουσών εις την βασιλείαν των ουρανών. Και τούτο διότι εν αυτή τη Λαύρα ανεδείχθησαν οι μεγάλοι ασκηταί και παιδαγωγοί εις Χριστόν Γεώργιος ο Χοζεβίτης και Ιωάννης ο γενόμενος επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης ως και πλειάς αγίων και οσιομαρτύρων ασκητών.
Το άφθαρτον και ευωδιάζον ιερόν σκήνωμα του ηγιασμένου Ιωάννου αποτελεί αδιάψευστον μαρτυρίαν ότι όντως «η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν», (Ρωμ. 5,5). Κατά τον έγκριτον ερμηνευτήν του θείου Παύλου Ζυγαβηνόν: «Αγάπη του Θεού καλεί το Πνεύμα το Άγιον… ως τεκμήριον και απόδειξιν της του Θεού προς ημάς αγάπης». Και κατά τον Άγιον Ιωάννην τον Ευαγγελιστήν «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη», (Α΄ Ιωάν. 4,18).
Εις τούτο ακριβώς έγκειται η μεγάλη σημασία και αξία τόσον του Αγίου Βαπτίσματος όσον και της σφραγίδος της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος. «Όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν εις τον θάνατον Αυτού εβαπτίσθημεν», (Ρωμ. 6,3), κηρύττει ο θεσπέσιος Παύλος. Ιδού λοιπόν διά τι η αγάπη του Θεού, τουτέστιν το Άγιον Πνεύμα, έξω βάλλει τον φόβον και δή τον φόβον του θανάτου της φθοράς και της αμαρτίας.
Αξιοσημείωτον ότι ο όσιος Ιωάννης δεν υπήρξεν απλώς αυστηρός ασκητής αλλά και λειτουργός της μυστικής ευλογίας, του μυστηρίου δηλονότι της θείας Ευχαριστίας, διά του οποίου κοινωνοί γενόμεθα του Σώματος και του Αίματος του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, κατά Χάριν Θεού. Λέγομεν τούτο, διότι κατά τον άγιον Κύριλλον Αλεξανδρείας «επιφοιτά δε και επιφαίνεται [εν τώ μυστηρίω της θείας Ευχαριστίας], πάσιν ημίν ο Χριστός αοράτως τε και ορατώς· αοράτως μέν ως Θεός ορατώς δε πάλιν εν σώματι. Επιτρέπει δε και δίδωσι της Αγίας αυτού σαρκός αποθίγειν».
Προσέτι δε εδόθη τώ οσίω Ιωάννη η φανέρωσις του Αγίου Πνεύματος, διά του Οποίου έλαβε χαρίσματα ιαμάτων (Πρβλ. Α’ Κορ. 12,7-9), τουτέστιν χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ασθενειών, αι οποίαι θεραπεύονται με την θαυμαστήν ενέργειαν του αυτού Αγίου Πνεύματος. Διό και η παμφαής του Οσίου ημών Πατρός Ιωάννου μνήμη λάμπει ως ο ήλιος εις τα πέρατα της Οικουμένης, η οποία κυβερνάται από άρχοντας ανθρώπους ψυχικούς, δηλαδή δαιμονιώδεις (Πρβλ. Ιακ. 3,15). «Ψυχικός δε άνθρωπος ου δέχεται τα του Πνεύματος του Θεού· μωρία γάρ αυτώ εστί και ου δύναται γνώναι, ότι πνευματικώς ανακρίνεται», (Α΄ Κορ. 2,14), κηρύττει μεγαλοφώνως ο θεηγόρος Παύλος.
Η εν τώ ηγιασμένω τούτω τόπω της Λαύρας του Χοζεβά τελουμένη σήμερον εόρτιος μνήμη του θαυμαστού Ιωάννου λάμπει ως το ιλαρόν φως της ειρήνης του Χριστού. Λέγομεν δε τούτο, διότι κατά τον θείον Παύλον, «ου γάρ εστίν ακαταστασίας ο Θεός, αλλ’ ειρήνης», (Α΄ Κορ. 14,33).
Τον φωστήρα τούτον της Μονής του Χοζεβά και της περιχώρου του Ιορδάνου αλλά και τον αειλαμπή αστέρα της Εκκλησίας ικετεύσωμεν λέγοντες, σύν ταις πρεσβείαις της υπερευλογημένης Θεοτόκου, γενού, Άγιε Ιωάννη, των ψυχών και των σωμάτων ημών σωτηρία και σκέπη ασάλευτος, πρεσβεύων προς Κύριον, ίνα «η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νούν φρουρήση τας καρδίας ημών» (Φιλιπ. 4,7) και πάντων των συνανθρώπων ημών. Αμήν. Έτη πολλά και ειρηνικά».
Μετά την Απόλυση παρατέθηκε τράπεζα από τον ανακαινιστή και αναδιοργανωτή της Μονής Ηγούμενο π. Κωνσταντίνο.
