Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ – Το εσπέρας της Μεγάλης Δευτέρας, 29ης Απριλίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού».
Ενώπιον της εικόνος του Νυμφίου της Εκκλησίας ψάλαμε απόψε, σύμφωνα με το Τυπικό της Αγίας μας Εκκλησίας τον Όρθρο της Μεγάλης Τρίτης, κατά την οποία οι θεοφόροι πατέρες όρισαν να ποιούμεθα μνείαν «της των δέκα Παρθένων παραβολής». Και το όρισαν για να υπενθυμίζουν σε όλους μας τον κίνδυνο που διατρέχουμε να βρεθούμε εκτός του νυμφώνος του Κυρίου μας, κίνδυνο που επισημαίνει και ο ιερός υμνογράφος επαναλαμβάνοντας μάλιστα δύο φορές την έκκληση προς όλους μας «μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού».
Ποιος είναι όμως ο νυμφώνας του Χριστού; Είναι η βασιλεία του, στην οποία αναφέρεται και ο ίδιος ο Κύριός μας στην παραβολή των δέκα παρθένων. Και εάν υπάρχει κάποια βεβαιότητα στη ζωή μας, αυτή είναι ότι όλοι θα βρεθούμε στη θέση των δέκα παρθένων. Θα βρεθούμε να αναμένουμε την κριση του Νυμφίου, εάν θα εισέλθουμε στον νυμφώνα του ή όχι.
Παρότι όμως όλοι γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι θα υπάρξει αυτή η κρίση και η απόφαση, παρότι όλοι γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι η ζωή μας δεν τελειώνει στη γη, δεν τελειώνει με τον θάνατο, αλλά υπάρχει και συνέχεια, υπάρχει και αιωνιότητα, τις περισσότερες φορες την ξεχνούμε και δεν την υπολογίζουμε. Και ενώ φροντίζουμε και μεριμνούμε για κάθε λεπτομερεια της ζωής μας, ενώ φροντίζουμε να εξασφαλίσουμε στον εαυτό μας ένα άνετο παρόν και μέλλον, ζούμε τη ζωή μας σαν να μην υπάρχει τίποτε μετά από αυτήν, σαν οι επιλογές μας να μην έχουν καμία συνέπεια και όλα να τελειώνουν εδώ στη γη.
Αλλά και όταν δεν το ξεχνούμε, πολλές φορές καθησυχάζουμε τον εαυτό μας ότι κάνουμε αρκετά και για το αιώνιο μέλλον μας, εφόσον πιστεύουμε στον Χριστό και φροντίζουμε να εκπληρώνουμε τα τυπικά εκκλησιαστικά μας καθήκοντα.
Όμως δεν αρκούν αυτά, όπως μας υπενθυμίζει η παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες μόνο οι πέντε αξιώθηκαν να εισέλθουν στον νυμφώνα του Χριστού, ενώ οι άλλες πέντε έμειναν έξω. Έμειναν έξω, όχι γιατί δεν ενδιαφερόταν να μπούν, όχι γιατί δεν είχαν τηρήσει την παρθενία, αλλά γιατί δεν είχαν φροντίσει να κάνουν ο,τι ήταν απαραίτητο, για να λάβουν μία θέση στον νυμφώνα του Κυρίου. Δεν είχαν μαζί τους, μας λέει ο Χριστος στην παραβολή, το απαραίτητο λάδι, για να κρατήσουν αναμμένες τις λαμπάδες τους, και έτσι, όταν εμφανίσθηκε ο Νυμφίος, αυτες βρέθηκαν με σβυστές λαμπάδες και έτρεξαν εκείνη την ώρα να προμηθευθούν λάδι.
Δεν ήταν όμως πλέον κατάλληλη η ώρα και όταν επέστρεψαν, βρηκαν κλειστή τη θύρα και έμειναν έξω του γάμου.
Τι έλειπε, λοιπόν, από τις πέντε παρθένους και έμειναν εκτός του νυμφώνος; Έλειπαν, ερμηνεύουν οι πατέρες, τα έργα της πίστεως και της αγάπης. Διότι δεν αρκεί η πίστη, χρειάζονται και έργα. Xρειάζονται και πράξεις που θα αποδεικνύουν ότι η πίστη μας δεν είναι νεκρή, δεν είναι θεωρητική, δεν είναι μία πίστη με την οποία δεν συμβαδίζει η ζωή μας, διότι αυτή η πίστη δεν ωφελεί τον άνθρωπο που την έχει, του είναι άχρηστη.
Έλειπε όμως και κάτι ακόμη από τις πέντε μωρές παρθένους που έμειναν εκτός του νυμφώνος. Έλειπε ο ζήλος και η διάθεση για πνευματική εργασία. Επαναπαύθηκαν σε όσα είχαν και πίστευσαν ότι αρκούν. Όμως ο Χριστός δεν μας θέλει ραθύμους, δεν μας θέλει αδρανείς, διότι η ραθυμία και η αδράνεια, είναι επικίνδυνες, αφενος γιατί όταν ραθυμούμε και δεν βρισκόμεθα σε εγρήγορση μπορούμε να πέσουμε εύκολα στις παγίδες του πονηρού και να χάσουμε και ο,τι είχαμε τυχόν κερδίσει, και αφετέρου διότι η πνευματική ζωή ειναι ένας διαρκής αγώνας. Δεν μπορούμε να επαναπαυόμεθα, αλλα πρέπει να αγωνιζόμεθα για να προχωρούμε και να προοδεύουμε, πλησιάζοντας τον Θεό.
Αυτό μας υπενθυμίζει και η παραβολή των ταλάντων, στην οποία αναφέρθηκαν απόψε οι ύμνοι της Εκκλησίας μας. Ο Θεός μας έδωσε τάλαντα, μας έδωσε χαρίσματα και περιμένει από εμάς να τα καλλιεργησουμε ανάλογα με τις δυνάμεις μας. Είναι χρέος μας να τα καλλιεργήσουμε όσο μπορούμε περισσότερο, για να τα προσφέρουμε στον Θεό κατά την ημέρα της κρισεως, και όχι να τα θάψουμε στη γη, όπως έκανε ο ένας δούλος, ή όπως έκαναν, κατά μία έννοια, και οι πέντε μωρές παρθένοι.
Γι᾽ αυτό ας ακούσουμε την εκκληση του ιερού υμνογράφου και ας μην επαναπαυόμεθα και ας μην ραθυμούμε, αλλά ας έχουμε πάντοτε κατά νού ότι οφείλουμε να εργαζομεθα και να αγωνιζόμεθα, για να μην παρασυρθούμε από τη βεβαιότητα, την οποία πολλές φορές μας υποβάλλει και ο διάβολος, και μείνουμε τελικά «έξω του νυμφωνος» και στερηθούμε το πολυτιμότερο αγαθό, την αιώνιο ζωή, για την οποία θυσιάσθηκε και μας χαρισε ο Χριστός.
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
