Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ – Η ζωή των ανθρώπων πάνω στη γη ποτέ δεν έμοιαζε με ακύμαντο λιμάνι. Πάντα υπήρχαν απειλητικά κύματα.
Πάντα εμφανιζόταν ο κίνδυνος ναυαγίου. Ποτέ δεν έλειψαν οι δοκιμασίες και οι συμφορές. Οι άνθρωποι όμως συχνά ξεχνούν ότι υπάρχουν και πολλές ευχάριστες μέρες, ώρες και στιγμές, που πρέπει να αξιοποιούνται πνευματικά και να μειώνουν την αγωνία του καθημερινού κινδύνου, την πίκρα των δυσάρεστων καταστάσεων, το φόβο των ποικίλων απειλών, πρα-γματικών αλλά και φανταστικών (ανάλογα με την ψυχοσύνθεση του καθενός) και γενικά την κατάθλιψη των αλλεπάλληλων δοκιμασιών, που σε μερικούς δεν έχουν τελειωμό.
Το συνηθισμένο πρόβλημα στους ανθρώπους είναι να μένουν στα λυπηρά της καθημερινότητας, αλλά και όταν δεν υπάρχουν να θυμούνται τα παρελθόντα, με την εσφαλμένη βεβαιότητα ότι θα ξανασυμβούν και αρχίζουν προκαταβολικά να στενοχωρούνται χωρίς λόγο και αιτία. Χρειάζεται προσοχή και επιστράτευση της ψυχρής λογικής.
Ο άνθρωπος του Θεού βλέπει τα πράγματα στις διαστάσεις τους και δεν υπερβάλλει. Με υπομονή υποφέρει τα δεινά, δοξάζει πάντα τον Θεό, ο οποίος διώχνει τα σύννεφα που καλύπτουν το φως και διαλύει κάθε είδους ομίχλη. Δεν αγανακτεί, δεν γογγύζει, δεν ρίχνει σε άλλους τις ευθύνες, δεν προσπαθεί να εξηγήσει αυτά που του συμβαίνουν, ψάχνοντας τους αίτιους. Αποφεύγει να κάνει μαύρες σκέψεις και αφήνει ανοικτούς ορίζοντες, με την ελπίδα ότι αύριο δεν θα υπάρχουν σύννεφα και οι σκέψεις θα είναι καθαρές και αισιόδοξες.
Ο γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, πνευματικός πολλών ανθρώπων, που ήταν συνδεδεμένοι με την Εκκλησία, ήταν γνώστης των ποικίλων προβλημάτων τους και προσπαθούσε να τους στηρίζει πνευματικά και να συμπαρίσταται στον πόνο και τις θλίψεις τους. Συνομιλώντας μαζί τους, μεταξύ των άλλων, τους ανέφερε και το εξής: «Η παρούσα πρόσκαιρη ζωή των ανθρώπων μοιάζει με θάλασσα, εμείς όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλοιάρια. Και όπως τα πλοία που ταξιδεύουν στη θάλασσα δεν έχουν πάντοτε γαλήνη, αλλά συναντούν πολλές φορές άνεμους ισχυρούς, μεγάλες τρικυμίες και κινδυνεύουν, έτσι κι εμείς ταξιδεύοντας στη θάλασσα του πρόσκαιρου βίου συναντούμε πολλές φορές ισχυρούς ανέμους, μεγάλες τρικυμίες και κινδυνεύουν, έτσι κι εμείς ταξιδεύοντας στη θάλασσα του πρόσκαιρου βίου συναντούμε πολλές φορές ισχυρούς άνεμους, μεγάλες τρικυμίες, σκάνδαλα, πειρασμούς, ασθένειες, θλίψεις, στενοχώριες, διωγμούς κινδύνους. Δεν πρέπει όμως να δειλιάζουμε. Να έχουμε θάρρος, ανδρεία, πίστη».
Στην περίπτωση που η πίστη στο Θεό λιγοστεύει μπροστά σ’ ένα μεγάλο κίνδυνο, πρέπει να θυμούνται οι άνθρωποι το περιστατικό, όπου ο Χριστός περπατούσε πάνω στα νερά της λίμνης και οι μαθητές του, όταν τον είδαν από μακριά, τον θεώρησαν φάντασμα και έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους. Ο Χριστός τους είπε να έχουν θάρρος και να μη φοβούνται. Ο Πέτρος, αμφισβητώντας το λόγο του Χριστού, αντέδρασε λέγοντας: «Κύριε, αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έλθω κοντά σου περπατώντας στα νερά». Κι εκείνος του είπε: «Έλα». Κατέβηκε τότε από το πλοίο ο Πέτρος και άρχισε να περπατάει πάνω στα νερά, για να πάει στον Ιησού. Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε και άρχισε να καταποντίζεται. Έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!». Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του είπε: «Ολιγόπιστε, γιατί σε έπιασε η αμφιβολία;». Και μόλις ανέβηκαν στο καίκι κόπασε ο άνεμος.
Πρέπει πάντα να υπάρχει σταθερή πίστη στην πρόνοια του Θεού και όλα τα δεινά αντιμετωπίζονται χωρίς τραγικά αποτελέσματα. Το χέρι του Χριστού πάντα είναι απλωμένο προς τον δοκιμαζόμενο πιστό. Και η σωτηρία είναι βέβαιη.
