Βεροίας Παντελεήμων: Αντίθετα με τα υλικά αγαθά, τα πνευματικά αγαθά είναι προσιτά σε όλους μας

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ – Την Κυριακή 19 Νοεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Ναούσης.

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:

«Τι ποιήσω, ότι ουκ έχω που συνάξαι τους καρπούς μου;»

Ένα ασυνήθιστο ερώτημα ακού­σαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Ένα ερώτημα που εκφράζει την απορία και την απόγνωση του ερωτώντος, ενός ανθρώπου ο οποίος, σύμφωνα με την περιγραφή του ιερού ευαγγε­λιστού, κάθε άλλο παρά προβλήμα­τα θα έπρεπε να αντιμετωπίζει, κάθε άλλο παρά σε δύσκολη θέση θα έπρεπε να ευρίσκεται. Γιατί ο άνθρωπος της σημερινής ευαγγε­λικής περικοπής δεν είναι μόνο πλούσιος, αλλά έχει και την ευλο­γία να αποδώσουν τα κτήματά του πολλούς καρπούς.

Ο ιερός ευαγγελιστής δεν αφήνει καμία απορία ως προς αυτό. «Αν­θρώπου τινός πλουσίου ευφόρησεν η χώρα», μας λέγει. Και εκεί που όλοι θα περιμέναμε ο πλούσιος άνθρωπος να περνά χαρούμενος και ευτυχισμένος τη ζωή του, χωρίς να βασανίζεται από σκέψεις και προβλήματα, φαίνεται ότι βρίσκεται σε απόγνωση.

Για ποιόν άραγε λόγο;

Γιατί δεν γνωρίζει που να συγκε­ντρω­σει και που να αποθηκεύσει τους καρπούς από τα κτήματά του. «Τι ποιήσω, ότι ουκ έχω που συνά­ξαι τους καρπούς μου;» Τι να κάνω που δεν έχω που να συγκεντρώσω όλα όσα αποκόμισα από τα κτήμα­τα μου;

Και μπορεί μέσα στην απορία του και μέσα στην απόγνωσή του να βρίσκει ο πλούσιος τη λύση, η οποία θα τον διευκολύνει και θα τον βγάλει από τη δύσκολη θέση, στην οποία παρά τη θέλησή του βρέθηκε, όμως η λύση αυτή δεν θα ευοδωθεί, γιατί ο ίδιος μπορεί να είναι κύριος των κτημάτων και των καρπών του, κύριος των απο­θη­κων και των χρημάτων του, δεν είναι όμως καθόλου κύριος της ζωής και της υπάρξεώς του.

Γι᾽ αυτό και παρότι ο πλούσιος μπορεί να δώσει μία απάντηση στο ερώτημα που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του, που θα αποθηκεύσει, δηλαδή, τους καρπούς του, αδυ­νατεί να απαντήσει στην ερώτηση του Θεού, του κυρίου της ζωής και του θανάτου, ο οποίος τον πληρο­φορεί ότι αυτή είναι η τελευταία ημέρα της ζωής του και τον ρωτά «α δε ητοίμασας τίνι έσται;» Όλα αυτά που συγκέντρωσες, όλα αυτά που μάζευες σε ποιόν θα τα αφή­σεις;

Το ερώτημα αυτό του Θεού δεν απευθύνεται όμως μόνο προς τον άφρονα πλούσιο της σημερινής ευαγ­γελικής περικοπής. Απευθύ­νεται προς όλους μας, ανεξαρ­τη­τως της οικονομικής μας καταστά­σεως, γιατί τίποτε από όσα συγκε­ντρώνουμε κατά την επίγεια ζωή μας δεν θα μας συνοδεύσει κατά την έξοδό μας από τον κόσμο.

Απευθύνεται το ερώτημα αυτό και σε μας. Γι᾽ αυτό και αντί να σπεύσουμε να απαντήσουμε ότι εμείς δεν είμαστε πλούσιοι, άρα δεν πρόκειται να βρεθούμε στη θέση του πλουσίου του Ευαγ­γε­λίου, ας δούμε πως μπορούμε να γίνουμε και εμείς πλούσιοι. Να γίνουμε πλούσιοι όχι σε υλικά αγαθά, όχι σε καρπούς της γης και σε κάθε είδους επενδύσεις και αγο­ρες και αποταμιεύσεις, αλλά να γίνουμε πλούσιοι σε πνευματικά αγαθά.

Τα υλικά αγαθά, τα οποία μπορεί να μας ελκύουν, επειδή μας προσ­φέρουν μία άνετη ζωή, επειδή μας προσφέρουν κύρος και τιμή μεταξύ των ανθρώπων, δεν είναι εύκολο να τα αποκτή­σου­με όλοι. Η αξία τους, άλλωστε, είναι αμφισβητού­μενη, όχι μόνο γιατί, εκτός από την ευχαρίστηση που προσφέρουν σε όσους τα έχουν, δημιουργούν, όπως είδαμε, μέριμνες και προβλή­ματα, αλλά και γιατί δεν συνο­δεύ­ουν τον αν­θρω­πο στην πιο καθο­ριστική στιγ­μη της ζωής του, αυτή της εξόδου του από τον κόσμο.

Αντίθετα με τα υλικά αγαθά, τα πνευματικά αγαθά είναι προσιτά σε όλους μας. Όλοι μπορούμε να γίνουμε πλούσιοι, όλοι μπορούμε να τα αποκτήσουμε, εάν το επιδιώ­ξουμε και αγωνισθούμε γι᾽ αυτά. Όλοι μπορούμε να αποκτήσουμε πλούτο αρετών και πλούτο καλών έργων, εάν θελήσουμε να βαδίσου­με τον δρόμο των εντολών του Θεού και τις κάνουμε πράξη στη ζωή μας.

Και όταν αγωνιζόμαστε να καλ­λι­ερ­γήσουμε τις αρετές και να κα­νου­με τα καλά έργα τρόπο ζωής, τότε θα έχουμε εκτός από αυτόν τον πλούτο και τον πλούτο της χάριτος του Θεού.

Αντί, λοιπόν, να επιδιώκουμε τον υλικό πλούτο, ας αγωνιζόμεθα για τον πνευματικό, τον οποίον όχι μόνο μπορούμε να τον αποκτή­σου­με όλοι και μπορούμε να τον δια­φυ­λάξουμε ανέπαφο στα ταμιεία του ουρανού, εκεί «όπου σης ούτε βρώσις αφανίζει» αλλά «ούτε κλέπται διορύσσουσιν ουδέ κλε­πτου­σιν», και ο οποίος δεν χάνεται αλλά μας συνοδεύει στον ουρανό.

Αυτόν τον πνευματικό πλούτο, τον πλούτο των αρετών, των κα­λων έργων και της χάριτος του Θεού, διέθεταν οι άγιοι της Εκ­κλησίας μας, διέθετε και ο άγιος Μηνάς, ο προστάτης της ενορίας σας, τον οποίο εορτάσαμε την προη­γού­μενη Κυριακή, και γι᾽ αυτό ευφραίνονται στον ουρανό απο­λαμβάνοντας όχι υλικά αγαθά, αλλά τα ουράνια αγαθά, «α ητοί­μασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυ­τον».

ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ