Εορτή του Αγίου Ευδοκίμου του Βατοπαιδινού στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Βεργίνης (ΦΩΤΟ)

Βεργίνα: Ένα πολύ γνωστό Θαύμα ακού­σαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανά­γνωσμα, το Θαύμα της αναστά­σεως ενός νεαρού παιδιού.

Ο Χριστός συνάντησε τη νεκρική πομπή στην είσοδο της πόλεως Ναΐν και ο πόνος μιάς μητέρας που έχασε το παιδί της, το μοναδικό στήριγμά της στη ζωή, αφού, όπως σημειώνει ο ιερός ευαγγε­λι­στής, ήταν χήρα, άγγιξε την ψυ­χή του. «Ιδών αυτήν … ευ­σπλαγ­χνί­σθη επ᾽ αυτή».

Την Κυριακή 8 Οκτωβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Βεργίνης, όπου τιμάται ιδιαιτέρως η μνήμη του Αγίου Ευδοκίμου του Βατοπαιδινού.

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:

«Και προσελθών ήψατο της σορού … και είπεν· νεανίσκε, σοί λέγω, εγέρθητι».

Ένα πολύ γνωστό θαύμα ακού­σαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανά­γνωσμα, το θαύμα της αναστά­σεως ενός νεαρού παιδιού. Ο Χριστός συνάντησε τη νεκρική πομπή στην είσοδο της πόλεως Ναΐν και ο πόνος μιάς μητέρας που έχασε το παιδί της, το μοναδικό στήριγμά της στη ζωή, αφού, όπως σημειώνει ο ιερός ευαγγε­λι­στής, ήταν χήρα, άγγιξε την ψυ­χή του. «Ιδών αυτήν … ευ­σπλαγ­χνί­σθη επ᾽ αυτή».

Γνώριζε ο Ζωοδότης Κύριος πόσο μεγάλο είναι το δώρο της ζωής για τον άνθρωπο και τι σημαίνει η απώλειά της. Γι᾽ αυτό και πλησίασε πρώτα τη μητέρα για να την παρη­γορήσει και να την προτρέψει να μην κλαίει. Και μπορεί η μητέρα να απόρησε, μπορεί οι συγγενείς και οι φίλοι να διερωτήθηκαν πως θα μπορούσε μία μητέρα που είχε χάσει το παιδί της να μην κλαίει, ο Χριστός όμως γνώριζε τι της λέγει. Γνώριζε ότι ως Κύριος της ζωής και του θανάτου μπορεί να χαρίσει και πάλι στο νεκρό παιδί τη ζωή, μπορεί να το επαναφέρει από την ανυπαρξία στην ύπαρξη και να παρηγορήσει την απαρηγόρητη μητέ­ρα του.

Και αυτό ακριβώς κάνει ο Χρι­στός. Αγγίζει το νεκρό σώμα και καλεί τον νέο να σηκωθεί. Η ψυχή επιστρέφει· ο νεκρός ανταποκρίνε­ται στην προτροπή του Κυρίου· το θαύμα συντελείται και τη λύπη διαδέχεται η χαρά και ο ενθου­σιασμός του πλήθους για την ανά­σταση ενός νεκρού.

Και εάν το θαύμα της αναστάσεως ενός νεκρού είναι όντως μεγάλο και μοναδικό, μεγαλύτερο από αυτό είναι τα θαύματα της ψυχικής αναστάσεως τα οποία επιτέλεσε και επιτελεί ο Χριστός όχι μόνο κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του αλλά ανά τους αιώνες. Είναι το θαύμα που επιτελεί, όταν με τη χάρη του αναζωογονεί ψυχές νε­κρω­μένες από την αμαρτία, από τα πάθη, από τις αδυναμίες, και τις ανιστά σε μία νέα ζωή, σύμφωνη με το θέλημά του. Ο Χριστός έχει και αυτή τη δύναμη, όπως ο ίδιος διαβεβαιώνει τους γραμματείς που την αμφισβήτησαν, όταν τον άκουσαν να λέει σε έναν άλλον ασθενή, στον παραλυτικό, «θάρσει, τέκνον μου· αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Τι είχε πει τότε; «Τι γάρ εστιν ευκοπώτερον ειπείν, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι, η ειπείν, έγειρε και περιπάτει;»

Αυτή τη δύναμη της αναστάσεως της ψυχής από τον θάνατο και τη νέκρωση της αμαρτίας εμπιστεύ­θηκε ο Χριστός στην Εκκλησία του και στους πνευματικούς, οι οποίοι διακονούν το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως. Και την έδωσε απεριόριστη, γνωρίζοντας την ανθρώπινη αδυναμία αλλά και τις μεθοδείες του πονηρού, ο οποίος επιδιώκει με κάθε τρόπο να μας τραυματίσει θανάσιμα η να νεκρώ­σει προοδευτικά με την αμαρτία την ψυχή μας, παραπλανώντας μας μάλιστα, ώστε να μην αντιλη­φθούμε και να μην συνειδητο­ποιήσουμε τον κίνδυνο που δια­τρέχουμε, μέχρις ότου να επιτύχει τον σκοπό του.

Γι᾽ αυτό και θα πρέπει να είμεθα πάντοτε σε εγρήγορση, να μην αδρανούμε, να μην αδιαφορούμε. Όταν διακρίνουμε μέσα μας κά­ποια συμπτώματα νεκρώσεως της ψυχής μας από την αμαρτία· όταν βλέπουμε τον ζήλο μας για το αγαθό να μειώνε­ται, τη διάθεσή μας για τη μελέτη του λόγου του Θεού η για τη νηστεία να ελαττώνεται, την προ­σο­χή μας την ώρα της προσευχής η της συμμετοχής μας στη θεία λα­τρεία να διασπάται· όταν διαπιστώ­νουμε ότι δεν μπορούμε να ελέγ­ξουμε τις επιθυμίες μας, να πολε­μή­σουμε τις αδυναμίες μας, να νικήσουμε τη νωθρότητα η την αδιαφορία μας για τον Χριστό και την εν Χριστώ ζωή, θα πρέπει να φροντίζουμε να απαλλαγούμε από αυτά τα συμπτώματα, να εμποδί­σουμε τη νέκρωση της αμαρτίας να εγκαθιδρυθεί στην ψυχή μας και να επεκταθεί. Θα πρέπει να προσεγ­γίζουμε τα μυστήρια διά των οποίων μεταδίδεται η χάρη του Θεού, το μυστήριο της ιεράς Εξο­μο­λογήσεως και το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, ώστε να αναζω­ο­γονούμε την ψυχή μας, να λαμβάνουμε δι᾽ αυτών ζωή από τη ζωή του Χριστού, ο οποίος είναι η Αυτοζωή, και να αποφεύγουμε τις ποικιλώνυμες νεκρώσεις των παθών, οι οποίες καθιστούν τελικά τον άνθρωπο, όπως λέγει και το πνεύμα του Θεού στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, κατ᾽ όνομα μόνο ζωντανό. «Όνομα» λέγει «έχεις ότι ζής και νεκρός εί».

Και ακόμη άς προσπαθούμε να νεκρώνουμε μέσα μας τον «πα­λαιόν» άνθρωπο, με τον αγώνα μας να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, με την ταπεί­νωση και την υπακοή, ώστε να αποφύγουμε τον πνευματικό θάνα­το, ο οποίος είναι οδυνηρό­τερος από τον σωματικό, για να αξιωθούμε να ζήσουμε και εδώ στη γη αλλά και στον ουρανό ενωμένοι με τον Χριστό, την πηγή της αληθούς και αιωνίου ζωής.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ