Με λαμπρότητα η εορτή του Οσίου Νικοδήμου του Βεροιέως

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Οσίου Νικοδήμου Βεροίας.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: Εορτάζει και πανηγυρίζει η Εκ­κλησία μας σήμερα και ιδιαιτέρως η πόλη μας και η ενορία σας τη μνη­μη ενός μεγάλου ασκητού, ενός οσίου, ο οποίος όχι μόνο θυ­σίασε τα πάντα, «ίνα Χριστόν κερ­δη­ση», κατά τον απόστολο Παύλο, αλλά και «εαυτόν εδούλωσε, ίνα τους πλείονας κερδήση».

Και αυτός δεν είναι άλλος από τον συμπολίτη μας, τον όσιο Νικόδημο τον Βεροιέα, ο οποίος, αν και γόνος πλουσίας και αριστοκρατικής οικο­γενείας του Βυζαντίου, θυσίασε τα πάντα για να αφιερωθεί στον Χρι­στο. Αντάλλαξε τις ανέσεις και τα πολυτελή ενδύματα της κοινωνι­κης του θέσεως με την κακοπάθεια και το ταπεινό ράσο του ασκητού και του μοναχού της Μονής Φιλο­κα­λου της Θεσσαλονίκης.

Η αγάπη όμως και ο ζήλος του για τον Χριστό και για τους αδελφούς του, των οποίων επιθυμούσε δια­καώς τη σωτηρία, τον οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη κακοπάθεια και άσκηση του εαυτού του. Τον οδή­γησε στο να θεωρήσει περιττή ακό­μη και τη λίγη ανάπαυση που του προσέφερε το ταπεινό κελί του και η ησυχία της Μονής του, και να στραφεί εκεί όπου είχε πλεονάσει η αμαρτία, εκεί όπου οι άνθρωποι είχαν παραδοθεί στην ακολασία, για να αλιεύσει ψυχές για τον Χρι­στο.

Και το έκανε αυτό χωρίς να το γνωρίζει κανείς και χωρίς ο ίδιος να ενδιαφέρεται τι έλεγαν γι᾽ αυτόν, αποδεχόμενος τους εξευτε­λι­σμούς και τις προσβολές των ανθρώπων, ακόμη και των συμμο­να­στων του, που πίστευαν ότι είχε χάσει το μυαλό του ή είχε εκπέσει και ο ίδιος στην αμαρτία, ως άσκη­ση ταπεινώσεως. Και την απέκτη­σε, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε παρότι οι συμμοναστές του δεν θέλησαν ούτε να τον ενταφιάσουν στο κοιμητήριο της μονής, επειδή θεωρούσαν ότι ζούσε και αυτός στην ασωτία και στον βόρβορο της αμαρτίας, ο Χριστός απεκάλυψε μετά από χρόνια με θαυμαστό τρο­πο το ιερό λείψανό του, το οποίο ευωδίαζε από τη χάρη του αγίου Πνεύματος, που τον είχε αγιάσει, και το οποίο μάλιστα θαυματουρ­γούσε, όπως μας βεβαιώνει ο βιο­γράφος του, ο πατριάρχης Κωνστα­ντινουπόλεως άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, ο Θεσσαλονικεύς, ο οποίος αναφέρει και κάποια από τα θαύματά του.

Η θαυμαστή ζωή του οσίου Νικο­δήμου, του οποίου τη μνήμη εορ­τα­ζουμε σήμερα, και η τιμή που του επεφύλαξε ο Θεός, αποκαλύπτο­ντας μετά από χρόνια ότι αυτός τον οποίο οι συμμοναστές του περι­φρο­νούσαν και παρεξηγούσαν ήταν ένας όσιος, δίδει και σε μας την ευκαιρία να προβλημα­τισθού­με και να διδαχθούμε. Διότι πολλές φορές κάνουμε αυτό που έκαναν και οι συμμοναστές του οσίου Νικο­δήμου. Κρίνουμε τους ανθρώ­πους κατ᾽ όψιν. Τους κρίνουμε από την εμφάνισή τους, από τον τρόπο που ομιλούν ή συμπεριφέρονται, χωρίς να ξέρουμε τους λόγους τους, χωρίς να γνωρίζουμε ποια είναι τα βαθύτερα αίτια αυτής της συμπεριφοράς. Και όχι μόνο τους κρίνουμε, αλλά και τους κατακρί­νουμε και τους καταδικάζουμε.

Και δεν περιοριζόμαστε μόνο στους συνανθρώπους μας, αλλά κρίνουμε και κατακρίνουμε και καταδικάζουμε και κληρικούς και επισκόπους και πατριάρχες, νομί­ζο­ντας ότι εμείς γνωρίζουμε τα πάντα, γνωρίζουμε και τα μύχια ακό­μη των ψυχών τους, και πιστεύουμε μάλιστα ότι όχι μόνο έχουμε τη δυνατότητα και το δι­καίωμα να τους κρίνουμε, αλλά και το δικαίωμα και τη δυνατότητα να τους καταδικάζουμε.

Ξεχνούμε όμως ότι ο Χριστός είναι σαφής και κατηγορηματικός, είναι ιδιαίτερα αυστηρός, περισ­σο­τερο ίσως από οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, προς όσους κρίνουν και κατακρίνουν τους συνανθρώ­πους τους, διότι η κρίση όλων μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Αυτός είναι ο μοναδικός κριτής, ο οποίος έχει το δικαίωμα να κρίνει, γιατί είναι και ο μόνος, ο οποίος δεν βλέπει μόνο την επιφάνεια, δεν βλέπει μόνο την εξωτερική όψη, αλλά γνωρίζει και «ετάζει νε­φρούς και καρδίας», γνωρίζει και εξετάζει και την ψυχή μας και την καρδιά μας και τον νού μας, γνω­ρίζει και εξετάζει και τις προθέσεις μας και τις διαθέσεις μας, γι᾽ αυτό και «η κρίσις αυτού δικαία εστί».

Η κρίση του Θεού είναι η μόνη δίκαιη και είναι μάλιστα αποκλει­στικό του δικαίωμα, διότι όλοι από τον Θεό εξαρτώμεθα. Εκείνος ει­ναι ο Κύριός μας και Εκείνος θα μας κρίνει τελικά κατά την ημέρα της κρίσεως, χωρίς προσωπολη­ψίες, αλλά με αγάπη και δικαιο­συ­νη. Είναι και Εκείνος ο οποίος θα αποκαλύψει και τα κρυπτά των ανθρώπων, όπως το κάνει κάποιες φορές ακόμη και εδώ στη γη, και τότε θα βρεθούμε έκπληκτοι και αναπολόγητοι, γιατί θα διαπιστώ­σουμε πόσο έξω πέσαμε στις κρι­σεις μας, αλλά και πόσο αδικήσαμε τους αδελφούς μας που κρίναμε και κατακρίναμε, ενώ ο Χριστός τους δικαίωσε και τους τίμησε.

Ας διδαχθούμε, λοιπόν, σήμερα από τη ζωή του συμπολίτου  οσίου Νικοδήμου, και ας μην κρίνουμε τους αδελφούς μας και τη ζωή τους. Αλλά αν θέλουμε να κρι­νου­με κάποιον, αυτός ας είναι ο εαυ­τος μας. Και ας είμεθα αυστηροί κριτές του εαυτού μας και για να προοδεύουμε πνευματικά, αλλά και για να βρούμε το έλεος του Θεού κατά την ημέρα της κρίσεως.

ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ