ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ: Ένας αδελφός από τα μέρη του αββά Ποιμένος πήγε κάποτε σε ξένο τόπο και εκεί κατέληξε σε κάποιον αναχωρητή, ο οποίος είχε αγάπη και δεχόταν πολλούς.
Ο αδελφός του μίλησε για τον αββά Ποιμένα, και ο αναχωρητής, όταν άκουσε για την αρετή του, επιθύμησε να τον δει.
Όταν ο αδελφός γύρισε στην Αίγυπτο, μετά από κάποιο διάστημα σηκώθηκε ο αναχωρητής και πήγε από τον ξένο τόπο στην Αίγυπτο, στον αδελφό που τον είχε τότε επισκεφτεί, γιατί του είχε πει που μένει.
Εκείνος, όταν τον είδε, απόρησε και χάρηκε πολύ.
Ο αναχωρητής του είπε: «Δείξε αγάπη και πήγαινέ με στον αββά Ποιμένα».
Ο αδελφός τον πήρε και πήγαν στον γέροντα, στον οποίο ανέφερε τα σχετικά με τον αναχωρητή λέγοντας:
«Είναι σπουδαίος άνθρωπος και έχει πολλή αγάπη, και στον τόπο του τον τιμούν πολύ. Του μίλησα για εσένα, και ήρθε επιθυμώντας να σε δει».
Τον δέχτηκε λοιπόν με χαρά και αφού αλληλοασπάστηκαν κάθισαν.
Άρχισε τότε ο ξένος να μιλά από τη Γραφή για πράγματα πνευματικά και ουράνια, ο αββάς Ποιμήν όμως έστρεφε αλλού το πρόσωπό του και δεν του αποκρίθηκε.
Αυτός, βλέποντας ότι δεν μιλά μαζί του, λυπήθηκε, βγήκε έξω και είπε στον αδελφό που τον έφερε: «Άδικα έκανα όλο αυτό το ταξίδι. Ήρθα στον γέροντα και να, δεν θέλει ούτε να μιλήσει μαζί μου».
Ο αδελφός πήγε μέσα στον αββά Ποιμένα και του είπε:
«Αββά, για εσένα ήρθε ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος, που έχει τόση δόξα στον τόπο του, και γιατί δεν μίλησες μαζί του;»
Ο γέροντας του αποκρίθηκε: «Αυτός είναι από τον ουρανό και λέει πράγματα επουράνια, εγώ είμαι από τη γη και λέω επίγεια. Αν μου μιλούσε για τα πάθη της ψυχής, εγώ θα του απαντούσα αν όμως μιλά για πνευματικά πράγματα, εγώ αυτά δεν τα γνωρίζω».
Ο αδελφός βγήκε τότε και είπε στον αναχωρητή: «Ο γέροντας σπάνια μιλά από τη Γραφή, αλλά αν κανείς τον ρωτήσει για τα πάθη της ψυχής, του απαντά».
Εκείνος ένιωσε κατάνυξη και πήγε στον γέροντα και του είπε: «Τι να κάνω, αββά, που με κυριεύουν τα πάθη της ψυχής;»
Ο γέροντας τον κοίταξε με χαρά και απάντησε: «Τώρα καλώς ήρθες τώρα άνοιξε το στόμα σου γι’ αυτά τα θέματα και θα το γεμίσω με αγαθά».
Ο αναχωρητής ωφελήθηκε πολύ και είπε: «Πράγματι, αυτός είναι αληθινός δρόμος».
Και επέστρεψε στον τόπο του ευχαριστώντας τον Θεό που αξιώθηκε να συναντήσει τέτοιον άγιο.
