Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Κυριακή 16 Ιανουαρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, αψηφώντας τις δύσκολες καιρικές συνθήκες και τη χαμηλή θερμοκρασία 9°C, λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στο χιονισμένο Πανελλήνιο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά στο όρος Βέρμιο.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε το εξάμηνο μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Κινσάσας κυρού Νικηφόρου, πνευματικού αδελφού του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Παντελεήμονος, καθώς και οι δύο Αρχιερείς προέρχονται από την αδελφότητα του μακαριστού Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Γέροντος Γερασίμου Μικραγιαννανίτου.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Νεκρώσατε ούν τά μέλη υμών τά επί τής γής».
Ένα πολύ γνωστό θαύμα τού Χριστού ακούσαμε στό σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, τό θαύμα τής θεραπείας τών δέκα λεπρών. Δέκα ανθρώποι πού, όπως πολλοί άλλοι τήν εποχή εκείνη, ταλαιπωρούντο από τή φοβερή ασθένεια τής λέπρας, πού νεκρώνει τό ανθρώπινο σώμα, αλλά καί καθώς είναι μεταδοτική, καταδικάζει τούς ανθρώπους σέ αποκλεισμό από τήν ανθρώπινη κοινωνία καί σέ απομόνωση.
Εγκαταλελειμένοι, λοιπόν, οι δέκα λεπροί από τούς πάντες, όταν είδαν τόν Χριστό νά περνά από τήν περιοχή τους, τού φώναξαν από μακριά καί τόν παρακάλεσαν νά τούς θεραπεύσει. Καί ο Ιησούς φιλεύσπλαγχνος, όπως πάντοτε, τούς είπε νά δείξουν τούς εαυτούς τους στούς ιερείς γιά νά διαπιστώσουν καί εκείνοι ότι θεραπεύθηκαν. «Καί εν τώ υπάγειν αυτούς εκαθαρίσθησαν», σημειώνει ο ιερός ευαγγελιστής.
Ο Χριστός δέν έκανε τίποτε, δέν τούς άγγιξε, δέν τούς είπε ότι θά τούς θεραπεύσει, τούς είπε μόνο «πάτε νά δείξετε τούς εαυτούς σας στούς ιερείς». Καί εκείνοι, ενώ δέν είχαν ακόμη θεραπευθεί καί ενώ ήξεραν ότι ως λεπροί απαγορευόταν νά μπούν στήν πόλη, τό επιχείρησαν, γιατί πίστευσαν στόν λόγο τού Χριστού καί θεραπεύθηκαν, ενώ πήγαιναν πρός τούς ιερείς.
Τό θαύμα τής θεραπείας τών δέκα λεπρών δέν είναι τόσο απλό όσο παρουσιάζεται στήν ευαγγελική περιγραφή, γιατί ο Χριστός δέν σταμάτησε μόνο τήν εξέλιξη τής νόσου, αλλά απεκατέστησε καί τίς μή αναστρέψιμες πληγές πού αφήνει αυτή στό ανθρώπινο σώμα, ώστε νά καταλάβουν οι ιερείς ότι όντως θεραπεύτηκαν. Καί έτσι χάρισε στούς λεπρούς μία νέα ζωή όχι μόνο θεραπεύοντας τή νέκρωση τών μελών τού σώματος πού τούς είχε προκαλέσει η λέπρα, αλλά καί δίνοντάς τους τή δυνατότητα νά επανενταχθούν στήν κοινωνία τών ανθρώπων.
Σέ αντίθεση όμως πρός τούς δέκα λεπρούς τούς οποίους είδαμε νά απαλλάσσονται από τή νέκρωση τών μελών τους, ακούσαμε τόν απόστολο Παύλο στό σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα νά μάς προτρέπει νά νεκρώσουμε τά μέλη μας «τά επί τής γής».
Τί σημαίνει όμως αυτό, καί τί εννοεί ο πρωτοκορυφαίος απόστολος; Είναι δυνατόν ο άνθρωπος νά νεκρώσει τά μέλη του;
Ασφαλώς καί ο απόστολος Παύλος δέν ζητά νά νεκρώσουμε τά μέλη τού σώματός μας, αλλά μάς ζητά νά νεκρώσουμε τά πάθη, τίς αδυναμίες καί τά ελαττώματα τά οποία εκφράζονται μέσα από τό σώμα μας καί γίνονται μέ τά μέλη τού σώματός μας, τό οποίο, δέν θά πρέπει νά ξεχνούμε ότι, όπως λέγει αλλού ο απόστολος Παύλος, είναι «ναός Θεού ζώντος», είναι μέλος τού σώματος τού Χριστού. Καί όπως η λέπρα ή καί άλλες ασθένειες νεκρώνουν τά μέλη τού σώματος καί οδηγούν τελικά τόν άνθρωπο στόν θάνατο, τό ίδιο κάνουν καί τά πάθη καί η αμαρτία. Νεκρώνουν τήν ψυχή, συχνά όμως καί τό σώμα, καί μάς οδηγούν στόν πνευματικό θάνατο.
Προκειμένου, λοιπόν, νά αποφύγουμε τή νέκρωση καί τόν θάνατο πού προκαλεί η αμαρτία, ο απόστολος Παύλος μάς συστήνει νά νεκρώσουμε μέσα μας ότι τήν προκαλεί, νά νεκρώσουμε τά πάθη καί τίς επιθυμίες μας, νά νεκρώσουμε τήν κακία καί τήν πλεονεξία καί ό,τι άλλο έχει ο καθένας μας, μικρό ή μεγάλο, πρίν αυτό κυριαρχήσει καί νεκρώσει τό σώμα μας καί πολύ περισσότερο τήν ψυχή μας.
Άς μήν πούμε όμως ότι εμείς δέν έχουμε μεγάλα πάθη, δέν κάνουμε μεγάλες αμαρτίες καί δέν κινδυνεύουμε από τή νέκρωση στήν οποία αναφέρεται ο πρωτοκορυφαίος απόστολος, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, είναι η μεγαλύτερη απάτη τού διαβόλου, ο οποίος προσπαθεί μέ τόν τρόπο αυτό νά μάς καθησυχάσει καί νά μάς αποπλανήσει. Διότι καί οι μικρές αδυναμίες ή επιθυμίες, πού μερικές φορές ίσως δέν συνειδητοποιούμε ότι είναι εφάμαρτες, όταν τίς αφήνουμε νά δρούν στήν ψυχή μας, δημιουργούν καί αυτές προοδευτικά νέκρωση παρόμοια μέ αυτήν πού δημιουργούν οι μεγάλες αδυναμίες καί τά πάθη.
Γι’ αυτό καί πρέπει νά μήν αδιαφορούμε ούτε γιά τά μικρά καί ελάχιστα πού υπάρχουν στήν ψυχή μας ή καί στόν χαρακτήρα μας, είτε είναι ελαττώματα είτε είναι αδυναμίες είτε είναι λογισμοί καί επιθυμίες πού αντίκεινται στό θέλημα τού Θεού καί νά αγωνιζόμεθα νά τά νεκρώσουμε, σύμφωνα μέ τήν προτροπή τού αποστόλου Παύλου, ώστε νά αποφύγουμε τή νέκρωση καί τόν θάνατο.
Αυτό έκανε ακολουθώντας τήν προτροπή τού αποστόλου Παύλου καί ο μακαριστός Μητροπολίτης Κινσάσας Νικηφόρος, ο οποίος αγωνίσθηκε διά βίου νά νεκρώσει «τά μέλη του τά επί τής γής», νεκρώνοντας αρχικά τόν εαυτό του γιά τόν κόσμο καί ενδυόμενος νέος στήν ηλικία τό μοναχικό ένδυμα, καί στή συνέχεια αφήνοντας πίσω του τά πάντα, ακόμη καί τήν ησυχία τού κελιού του στή Μικρή Αγία Άννα, πού τόσο αγαπούσε, γιά νά προσφέρει τόν εαυτό του καί τή διακονία του αρχικά στή νεοσύστατη Εκκλησία τής Αλβανίας καί στή συνέχεια, κάτω από πολύ δύσκολες καί αντίξοες συνθήκες στό Πατριαρχείο Αλεξανδρείας καί στήν ιεραποστολή τής Αφρικής.
Τελώντας σήμερα τό εξάμηνο μνημόσυνό του καί προσευχόμενοι γιά τήν ανάπαυση τής μακαρίας ψυχής του ελπίζουμε καί πιστεύουμε ότι γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Νικηφόρο ισχύει αυτό πού ακούσαμε σήμερα νά λέει στήν αρχή τού αποστολικού αναγνώσματος ο ουρανοβάμων απόστολος Παύλος, «όταν ο Χριστός φανερωθή η ζωή ημών, τότε καί υμείς σύν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη»· θά απολαμβάνει, δηλαδή, στόν ουρανό τή δόξα τού Χριστού, στόν οποίο αφιέρωσε ολόκληρη τή ζωή του καί θά τήν απολαύσει σέ μέγιστο βαθμό κατά τήν ημέρα τής μελλούσης εμφανίσεως τού Κυρίου μας.
Είθε νά έχουμε τήν ευχή τού μακαριστού Μητροπολίτου Κινσάσας καί αγαπητού αδελφού. Αμήν.
