Επιμέλεια: ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ: Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ευλόγησε και έκοψε την Βασιλόπιτα και μας κάλεσε, μεταξυ άλλων, να ανακαινίσουμε τους εαυτούς μας με την είσοδο του νέου έτους, ενώ όλοι οι συμμετέχοντες μέσα σε κλίμα εγκαρδιότητας αντάλλαξαν θερμές ευχές για το 2022.
Το παρών έδωσαν ο Γενικός Πρόξενος κ. Βλιώρας, Αγιοταφίτες Αρχιερείς, Ιερείς, μοναχοί, μοναχές, μέλη της Ελληνικής Παροικίας και του Αραβοφώνου ποιμνίου και μαθητές της Πατριαρχικής Σχολής. Οι μαθητές της Σχολής έψαλλαν τα Χριστουγεννιάτικα και τα Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα.
Αναλυτικά το ανακοινωθέν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο:
Τό εσπέρας τής Πέμπτης, 31ης Δεκεμβρίου 2021/13ης Ιανουαρίου 2022, έλαβε χώραν η τελετή τής Βασιλόπιττας εις τό Πατριαρχείον επί τή μνήμη τού Αγίου Βασιλείου τού Μεγάλου καί τή ενάρξει τού Νέου Πολιτικού Έτους, τήν Παρασκευήν 1ην /14ην Ιανουαρόυ 2022.
Η τελετή αυτή ήρχισε διά τής κάτωθι προσφωνήσεως τού Μακαριωτάτου επί τώ Νέω Έτει ως έπεται:
«Περί δέ τών χρόνων καί τών καιρών, αδελφοί, ου χρείαν έχετε υμίν γράφεσθαι αυτοί γάρ ακριβώς οίδατε ότι η ημέρα Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί ούτως έρχεται», (Α΄ Θεσ. 5, 2-1), παραγγέλλει ο θείος Παύλος.
Έλαμψεν καί πάλιν ο Ήλιος τής Δικαιοσύνης, ο εκ τών αγνών αιμάτων τής αειπαρθένου Μαρίας τεχθείς εν τώ σπηλαίω τής Βηθλεέμ Ιησούς Χριστός, ο Θεός ημών, ανατείλας τό φώς τό τής γνώσεως πάσι τοίς ανθρώποις: «εγώ ειμι τό φώς τού κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μή περιπατήση εν τή σκοτία, αλλ έξει τό φώς τής ζωής», (Ιωάν. 8,12), «εγώ φώς εις τόν κόσμον ελήλυθα, ίνα πάς ο πιστεύων εις εμέ εν τή σκοτία μή μείνη», (Ιωάν. 8,12), λέγει Κύριος.
Η χάρις τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τού Όντος «τό φώς τό αληθινόν» (1η Ιωάν. 2,8) συνήγαγε πάντας ημάς εν τώ ηγιασμένω τούτω τόπω τού Παλαιφάτου ημών Πατριαρχείου τών Ιεροσολύμων, ίνα δόξαν καί τιμήν καί ευχαριστίαν αναπέμψωμεν τώ Δημιουργώ τού σύμπαντος κόσμου, Κυρίω δέ τώ Θεώ ημών, επί τή εναλλαγή τού ενιαυτού τής χρηστότητος Αυτού, Κυρίου δέ ημών Ιησού Χριστού, τού ειπόντος τοίς μαθητάς Αυτού: «ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς, ούς ο Πατήρ ημών έθετο εν τή ιδία εξουσία», (Πράξ. 1,7). Προσέτι δέ συνήγαγεν ημάς η χάρις τού Σωτήρος ημών Χριστού, επί τή σεπτή μνήμη τής κατά σάρκα Περιτομής τού Υιού τού Θεού καί Σωτήρος ημών Χριστού, ως καί τή συνεορταζομένη μνήμη τού εν αγίοις Πατρός ημών Βασιλείου τού Μεγάλου τού καί πρός τιμήν αυτού γενομένης τελετής τής κοπής τής επωνύμου αυτού Βασιλόπιττας.
Η εναλλαγή τού ενιαυτού τής χρηστότητος Κυρίου (πρβλ. Λουκ. 4,19/ Ησαΐου 60,2), δηλονότι τού καθ ημάς εκκλησιαστικού καί λειτουργικού χρόνου συνδέεται άρρηκτα μετά τού ιστορικού χρόνου τής επιγείου ζωής τού ανθρώπου, τού οποίου «ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού ωσεί άνθος τού αγρού ούτως εξανθήσει ότι πνεύμα διήλθεν εν αυτώ καί ουχ υπάρξει καί ουκ επιγνώσεται έτι τόν τόπον αυτού» (Ψαλμ. 102,15-16) κατά τόν ψαλμωδόν.
Λέγομεν δέ τούτο, διότι η θεώρησις τής εννοίας τού Χρόνου ως παρόντος, παρελθόντος καί μέλλοντος «ου σεσοφισμένοις λόγοις», (Β΄ Πέτρ. 1,16) κατανοείται, αλλά «κατά αποκάλυψιν τού χρόνοις σεσιγημένου μυστηρίου», (Ρωμ. 16,25) τής ενσαρκώσεως, δηλονότι καί ενανθρωπήσεως τού Θεού Λόγου καί Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Μέ άλλα λόγια, οι ορισμοί τού απερινοήτου καί ακαταλήπτου Θεού δέν είναι αιφνίδιαι αποφάσεις, αλλ εκπηγάζουν εκ τής προαιωνίου βουλής αυτού. Ο,τιδήποτε προέρχεται εκ τού Θεού, ήτο εν αυτώ κεκρυμμένον πρό πάντων τών αιώνων. «Τώ βουλήματι λοιπόν αυτού τίς ανθέστηκεν;» (Ρωμ. 9,19), λέγει ο θείος Παύλος. Ο δέ άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας ερμηνεύων τούς Κυριακούς λόγους: «Ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς, ούς ο Πατήρ έθετο εν τή ιδία εξουσία» (Πράξ. 1,7) λέγει: «Ου περιεργάζεσθαι χρήναι τά λίαν απόρρητα καί εν Θεώ κεκρυμμένα και διά τούτων εδίδασκεν [ο Ιησούς]».
Τούτο σημαίνει ότι η έννοια τού Χρόνου δύναται νά κατανοηθή μόνον εντός τής ιστορίας τής θείας Αποκαλύψεως, κατά τήν οποίαν ο χρόνος διακρίνεται εις ποσότητα καί ποιότητα, κατά τόν Αμμώνιον: «Ο μέν καιρός δηλοί ποιότητα χρόνος δέ ποσότητα». Αυτήν ακριβώς τήν «ποιότητα τού καιρού» βιούμεν εν τή Εκκλησία τού Χριστού, οι γενόμενοι διά τού βαπτίσματος μέλη τού σώματος Αυτού.
«Πνεύμα Κυρίου επ εμέ», λέγει Κύριος επικαλούμενος τόν Προφήτην Ησαΐαν: «ού ένεκεν έχρισέ με, ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τούς συντετριμμένους τή καρδία, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν καί τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Κυρίου δεκτόν», (Λουκ. 4, 18-19/ Ησ. 61, 1-2).
Διά δέ τού κηρύγματος τού ενιαυτού Κυρίου, ο ιστορικός χρόνος εγκαινιάζεται εν Χριστώ διά τής καθόδου τού Αγίου Πνεύματος, τού Παρακλήτου κατά τήν ημέραν τής Πεντηκοστής καί παρατείνεται εις τούς αιώνας ως καιρός σωτηρίας, δηλονότι αφέσεως τών αμαρτιών καί θεώσεως τού ανθρώπου διά μέσου τής Εκκλησίας καί τού κατ εξοχήν αυτής μυστηρίου τής θείας Ευχαριστίας, καθ ήν γενόμεθα σύσσωμοι και σύναιμοι τώ Χριστώ.
Ακούσωμεν καί τού σοφού Παύλου λέγοντος: «Ημείς δέ ου τό πνεύμα τού κόσμου ελάβομεν, αλλά τό Πνεύμα τό εκ τού Θεού, ίνα ειδώμεν τά υπό τού Θεού χαρισθέντα ημίν τίς γάρ έγνω νούν Κυρίου, ός συμβιβάσει αυτόν; ημείς δέ νούν Χριστού έχομεν», (Πρβλ. Α΄ Κορ. 2, 12/16). Ο δέ σοφός Σολομών λέγει: «Φώς δικαίοις διά παντός» (Παροιμίαι 13,9).
Η σημερινή εόρτιος εναλλαγή τού χρόνου, κατά τήν οποίαν η μνήμη τού παρελθόντος γίνεται μνήμη εν Χριστώ καί η ελπίς τού μέλλοντος γίνεται ελπίς εν Χριστώ, σηματοδοτεί τήν ανακαίνισιν τού εν ημίν οικούντος Πνεύματος τού Θεού. «Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού εστε και τό Πνεύμα τού Θεού οικεί εν υμίν»; (Α΄ Κορ. 3,16).
Διό καί ημείς, αγαπητοί μου αδελφοί, καλούμεθα επί τή εισόδω τού νέου ενιαυτού τού Κυρίου, ίνα ανακαινίσωμεν εαυτούς κατά τό παράγγελμα τού θεσπεσίου Παύλου: «Παρακαλώ ούν υμάς, αδελφοί μή συσχηματίζεσθαι τώ αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθαι τή ανακαινώσει τού νοός υμών, εις τό δοκιμάζειν υμάς τί τό θέλημα τού Θεού, τό αγαθόν καί ευάρεστον καί τέλειον», (Ρωμ. 12, 1-2).
Τό θέλημα τούτο τού Θεού δοκιμάζοντες καί τήν εν Χριστώ τώ σαρκωθέντι εκ τών αγνών αιμάτων τής αειπαρθένου Μαρίας τής Θεοτόκου, θεώρησιν τού χρόνου καί καιρού ενωτιζόμενοι, ικετεύσωμεν τόν Μέγαν τής Καππαδοκίας Ιεράρχην, άγιον Βασίλειον τόν ουρανοφάντορα τόν τά τών ανθρώπων ήθη κατασκοσμήσαντα, ίνα πρεσβεύη τώ σαρκί περιτμηθέντι Κυρίω καί Θεώ καί Σωτήρι ημών Ιησού Χριστώ υπέρ τών ψυχών ημών, υπέρ ειρήνης τού σύμπαντος κόσμου, ιδιαιτέρως δέ τής δοκιμαζομένης περιοχής ημών τής Μέσης Ανατολής υπέρ παύσεως τών σχισμάτων καί αποκαταστάσεως τής ενότητος τής Μιάς, Αγίας, Καθολικής καί Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας καί υπέρ απαλλαγής τού ανθρωπίνου γένους εκ τής λοιμικής νόσου τού κορωνοϊού.
Μετά δέ τού υμνωδού είπωμεν: «Ο εν σοφία τά πάντα δημιουργήσας, προαιώνιε Λόγε τού Πατρός, καί τήν σύμπασαν κτίσιν παντοδυνάμω σου λόγω συστησάμενος, ευλόγησον τόν στέφανον τού ενιαυτού τής χρηστότητός σου, καί τά σχίσματα κατάβαλε, διά τής Θεοτόκου, ως αγαθός καί φιλάνθρωπος». Προσέτι δέ προαιώνιε Λόγε τού Πατρός, ο καιρούς καί χρόνους εν τή ιδία εξουσία θέμενος, ευλόγησον τόν στέφανον τού ενιαυτού τής χρηστότητός Σου, φυλάττων εν ειρήνη καί πνευματική ευεξία τήν γεραράν Αγιοταφιτικήν ημών Αδελφότητα, τό ευσεβές Χριστεπώνυμον ημών ποίμνιον, τήν Αγίαν Πόλιν Ιερουσαλήμ καί τό ευσεβές βασιλικόν γένος τών Ρωμαίων Ορθοδόξων. Αμήν».
Αίσιον, ευτυχές, ευλογημένον καί υγιεινόν τό Νέον Έτος 2022
Έτη πολλά.
Εν συνεχεία εψάλη τό Απολυτίκιον τής Περιτομής «Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες» καί τού Αγίου Βασιλείου «εις πάσαν τήν γήν εξήλθεν ο φθόγγος σου»
Μετά ταύτα ο Μακαριώτατος έκοψε τήν πίτταν καί διένειμεν αυτήν εις ένα έκαστον τών μετεχόντων εις τήν τελετήν, τόν Γενικόν Πρόξενον κ. Βλιώραν, τούς Αρχιερείς, τούς Ιερείς,μοναχούς, μοναζούσας, μέλη τής Ελληνικής Παροικίας, τού Αραβοφώνου ποιμνίου καί μαθητάς τής Πατριαρχικής Σχολής, ευχόμενος αίσιον καί ευτυχές τό Νέον έτος 2022, εν ώ οι μαθηταί τής Σχολής έψαλλον τά Χριστουγεννιάτικα καί τά Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα.
