Του Γιώργου Θεοχάρη –ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Από την αρχή της πανδημίας μέχρι σήμερα οι νεκροί στο Άγιο Όρος ξεπέρασαν τις… κόκκινες γραμμές. Πρόκειται για ένα ποσοστό, το οποίο, εάν αναχθεί στο σύνολο του πληθυσμού του Αγίου Όρους, που είναι 1.800 περίπου μοναχοί, είναι ιδιαίτερα υψηλό.
Ενώ το ποσοστό θανάτων στον συνολικό πληθυσμό της Ελλάδας είναι γύρω στο 0,2%, στον πληθυσμό του Αγίου Όρους ξεπερνά το 1,5% του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή πάνω από εφτά φορές μεγαλύτερο από τον μέσο όρο, όπως τονίζουν στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ πηγές από την πολιτική διοίκηση του Αγίου Ορους.
Ειδικά τις τελευταίες πέντε ημέρες νόσησαν και απεβίωσαν στα νοσοκομεία του Πολυγύρου τρεις Αγιορείτες μοναχοί, όλοι Κελιώτες, ενώ εξακολουθούν να νοσηλεύονται και άλλοι ακόμη.
ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΚΟΙΜΗΘΗΣΑΝ : Ο Γέροντες Αθανάσιος από τα Βουλευτήρια Σκήτης Αγίας Άννας, και οι πάτέρες Γεράσιμος και Νεκτάριος από την Βίγλα.
Αιτία για το υψηλό ποσοστό θανάτων είναι η μη τήρηση των μέτρων ασφαλείας από την μεγάλη πλειονότητα των Κελιωτών κυρίως μοναχών.
Εάν εξετάσει κανείς τα θύματα της πανδημίας και αφαιρέσει τους 4 ζηλωτές μοναχούς που απεβίωσαν στην Μονή Εσφιγμένου, θα διαπιστώσει ότι η μεγάλη πλειονότητα των αποβιωσάντων ασθενών (σε ποσοστό 80-90%) δεν προέρχονται από μονές, αλλά από Σκήτες και Κελιά, κυρίως από την νότια πλευρά της Αθωνικής Χερσονήσου, την λεγόμενη «έρημο» του Αγίου Όρους.
Όλα τα θύματα του κορονοϊού ήταν ανεμβολίαστοι.
Βέβαια γύρω στα 10-15 άτομα είχαν αποβιώσει πριν ξεκινήσουν οι εμβολιασμοί και άλλοι τόσοι περίπου αφού ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί στο Κέντρο Υγείας Αγίου Όρους.
Την ίδια ώρα τα μέτρα ασφαλείας είναι -με ελάχιστες εξαιρέσεις- αυστηρά στις περισσότερες μονές.
Κάποιες μονές έχουν κλείσει τελείως για τους επισκέπτες, ενώ οι περισσότερες αρνούνται να φιλοξενήσουν προσκυνητές που μεταβαίνουν από την μία μονή στην άλλη.
Οι πανηγύρεις των μονών έχουν παύσει να τελούνται με την συμμετοχή προσκυνητών από έξω ή από άλλες μονές και γίνονται σε περιορισμένο κύκλο.
Όλα αυτά τα μέτρα που έχει επιβάλει η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους δυστυχώς αγνοούνται στα περισσότερα κελιά, με τα αποτελέσματα να είναι μέχρι σήμερα τραγικά.
Ανθρωπίνως βέβαια, διότι ο θάνατος για τους μοναχούς δεν είναι τραγωδία.
