Γράφει ο κ. Παναγιώτης Κατραμάδος
ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: Τό συνοδικόν σύστημα αποτελεί πλέον ένα μύθον καί όχι μία πραγματικότητα! Τόν επικαλούνται εις τούς λόγους τους Ιεράρχαι μόνον, διά νά δημιουργήται η εντύπωσις ότι τό εκκλησιαστικόν πολίτευμα διοικήσεως υπάρχει καί λειτουργεί, ενώ ήδη έχουν αποδεχθή τήν κατάργησίν του.
Ήδη εις τήν Σύνοδον τού Κολυμβαρίου απηγορεύθη η συμμετοχή όλων τών Ιεραρχών. Ο δέ Αρχιεπίσκοπος Κύπρου διαπράττων μεγίστην αντικανονικότητα υποκατέστησε διά τής υπογραφής του τούς Επισκόπους, οι οποίοι ηρνούντο νά υπογράψουν. Ηκολούθησε τό «Ουκρανικόν», όπου ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας παρέκαμψε τήν Ιεραρχίαν του καί απεφάσισε μόνος νά έλθη εις κοινωνίαν μέ τόν ψευδοκιέβου Επιφάνιον! Εις τήν Ελλάδα δέν επετράπη εις τήν Ιεραρχίαν διεξαγωγή ψηφοφορίας.
Έπειτα, μέ αφορμήν τήν επιδημίαν, η ΔΙΣ ανέλαβε τά ηνία διοικήσεως τής Εκκλησίας τής Ελλάδος παροπλίζουσα τήν Ιεραρχίαν, πού ούτε μέσω τηλεδιασκέψεως δέν ζητείται η γνώμη της, ενώ Μητροπόλεις παραμένουν αποίμαντοι πέραν τού οριζομένου υπό τών Ι. Κανόνων ορίου.
Τόν ρυθμόν αποδιοργανώσεως «συντονίζει» τό Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως, πού πρό πολλού λειτουργεί παπικώτερα τού παπισμού! Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όχι μόνον δέν συγκαλεί ποτέ Σύνοδον τής Ιεραρχίας, όπου έκαστος Ιεράρχης δύναται νά μετέχη μέ λόγον καί ψήφον ισότιμον, αλλά έχει οδηγήσει τό Αρχιερατικόν «αξίωμα» εις έσχατον βαθμόν απαξιώσεως, εξαιτίας τόσον τών προσώπων πού προάγονται (οικουμενισταί) όσον καί τών αντικανονικών κατ όνομα μόνον εκλογών.
Βιομηχανία εκλογών!
Άς παρακολουθήσωμεν εν συνόψει από πέρυσι τόν Ιούνιον έως τόν τρέχοντα Μάϊον τάς φαναριωτικάς αποφάσεις σχετικώς μέ τούς Επισκόπους.
Τήν 23ην Ιουνίου 2020 εξελέγη βοηθός τού Μητροπολίτου Χαλκηδόνος κ. Αθανασίου ο Αρχιμ. Σμάραγδος Καραγιαννίδης ως Επίσκοπος Δαφνουσίας, ενώ βοηθός τού Μητροπολίτου Γερμανίας κ. Αυγουστίνου, ο Αρχιμ. Εμμανουήλ Σφιάτκος ως Επίσκοπος Χριστουπόλεως.
Τήν 6ην Οκτωβρίου 2020 ο Αρχιμ. Μιχαήλ Ανισένκο εκλέγεται Επίσκοπος Κομάνων, διά νά υπηρετή εις τό Πατριαρχικόν Σταυροπήγιον τού Αγίου Ανδρέου εις Κίεβον. Επίσης, διά τήν Αμερικήν εξελέγησαν ο Αρχιμ. Σπυρίδων Κέζιος ως Επίσκοπος Αμάστριδος, ο Αρχιμ. Τιμόθεος Μπακάκος ως Επίσκοπος Εξαμιλίου (βοηθός τού Μητροπολίτου Σικάγου) καί ο Αρχιμ. Ιωάννης Κωνσταντίνου ως Επίσκοπος Φωκαίας (βοηθός τού Μητροπολίτου Αγίου Φραγκίσκου).
Τήν 8ην Οκτωβρίου 2020 ετέθη εις εξάμηνον αργίαν ο Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος καί μετετέθη ο Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης κ. Ευάγγελος εις τήν Μητρόπολιν Σάρδεων.
Τήν 14ην Ιανουαρίου 2021 εξελέγη Μητροπολίτης Ιταλίας ο έως τότε Μητροπολίτης Ισπανίας καί Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπος, ενώ εις τήν κενωθείσαν Μητρόπολιν εξελέγη ο Αρχιμ. Βησσαρίων Κομζιάς. Επίσης, βοηθός τού Αρχιεπισκόπου Θυατείρων εξελέγη ο Μητροπολίτης Κολωνείας (Μικράς Ασίας) κ. Αθανάσιος μέ τόν τίτλον «Επίσκοπος Τροπαίου» καί τήν αιτιολόγησιν εις τό επίσημον ανακοινωθέν ότι αυτή η εκλογή-διορισμός εγένετο «εις επιβράβευσιν τής μακροχρονίου διακονίας αυτού»!
Τήν 16ην Φεβρουαρίου 2021 εκηρύχθη έκπτωτος ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος κ. Αθανάσιος καί εξελέγη εις τήν θέσιν αυτού ο Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ Αδαμάκης. Τήν αυτήν ημέραν ο Επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος Κατερέλος εξελέγη Μητροπολίτης Κρήνης (Μικράς Ασίας) καί ανέλαβε καί τήν ποιμαντικήν ευθύνην τής Μάλτας ως «Έξαρχος Μελίτης»! Παραλλήλως, διά τήν Αρχιεπισκοπήν Θυατείρων εξελέγησαν δύο ακόμη βοηθοί, ο Αρχιμ. Ραφαήλ Παβούρης ως Επίσκοπος Ιλίου καί ο Αρχιμ. Ιάκωβος Σάββα ως Επίσκοπος Κλαυδιουπόλεως.
Τήν 19ην Μαΐου 2021 εξελέγη ο τιτουλάριος Επίσκοπος Κρατείας κ. Ανδρέας ως Επίσκοπος Τορόντο, αποδιδομένου εις αυτόν πλέον ποίμνιον. Εξελέγησαν επίσης ο Αρχιμ. Αμβρόσιος Κουτσουρίδης «Επίσκοπος Αργυρουπόλεως» (βοηθός τού Μητροπολίτου Γερμανίας) καί ο Αρχιμ. Αθηναγόρας Ζηλιασκόπουλος «Επίσκοπος Ναζιανζού» (βοηθός τού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, αλλά παραχωρούμενος εις τόν Αρχιεπίσκοπον Αμερικής!).
Μάλιστα «οι Θεοφιλέστατοι Εψηφισμένοι Επίσκοποι Αργυρουπόλεως καί Ναζιανζού ετέλεσαν εκάτερος αυθημερόν τό Μικρόν καί τό Μέγα Μήνυμα αυτού καί εδέχθησαν τά συγχαρητήρια τού Παναγιωτάτου, τών αγίων Αρχιερέων καί τών μελών τής Πατριαρχικής Αυλής, οι οποίοι ηυχήθησαν εις αυτούς εύορκον Αρχιερατικήν διακονίαν».
Τό άκρον άωτον τής αυθαιρεσίας!
Μόνον εις ένα έτος εξελέγησαν 11 «Επίσκοποι» άνευ ποιμνίου! Φαίνεται ότι, ενώ δέν υπάρχουν ιερείς διά τάς ενορίας, η Εκκλησία έχει ανάγκην από Επισκόπους! Μακάρι, νά είχε, διότι άν όντως είχε τότε θά εξέλεγαν Επισκόπους νά ποιμάνουν ποίμνιον καί όχι Επισκόπους, πού νά φέρουν διακοσμητικούς τίτλους Άλλοι μάλιστα Επίσκοποι τιμωρούνται άνευ οιασδήποτε διαδικασίας, απολογίας, μαρτύρων, δυνατότητος υπερασπίσεως, αλλά καί εφέσεως εις δεύτερον βαθμόν! Όλα κατά παράβασιν τών Ι. Κανόνων αλλά καί τής ανθρωπιάς!
Θά ήτο διά γέλωτας, άν δέν ήτο λίαν τραγικόν, ότι σωρεία εκλογών γίνεται ως «επιβράβευσις τής μακροχρονίου διακονίας» τού τάδε ή τού δείνα, δηλ. τό Επισκοπικόν «αξίωμα» αποτελεί «παράσημον» ικανοποιήσεως φιλοδοξιών τού υποψηφίου ή απαιτήσεων τού εκλέκτορος! Τούς ιδίους λόγους υπηρετούν καί αι ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΑΙ μεταθέσεις Ιεραρχών εις καλυτέραν ή χειροτέραν Επαρχίαν. Οι «δυστυχείς» Μητροπολίται Νέας Ιερσέης, Χαλκηδόνος καί οπωσδήποτε ο Γαλλίας, πραγματικά καί ουσιαστικά ΕΞΕΘΡΟΝΙΣΘΗΣΑΝ. Εξευτελίσθησαν άνευ διαμαρτυρίας ως «αμνοί επί σφαγήν», άνευ διαδικασίας, δίκης, πρωτοβαθμίου καί δευτεροβαθμίου, «Παπικώ Δικαίω».
Ενώ οι Ι. Κανόνες απαγορεύουν ρητώς τό «μεταθετόν», όπως βεβαίως καί τούς «τιτουλαρίους Επισκόπους», ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος καί οι ομόφρονές του, παραβαίνουν κατά συρροήν αυτούς, θέτοντες τάς αποφάσεις τών Αγίων Πατέρων υποπόδιον τών ποδών των. Μόνον κατ αυτόν τόν τρόπον είναι δυνατόν νά υπηρετούνται τά ανόσια εξουσιαστικά παίγνια τού Φαναρίου.
Μάλιστα, τό ανακοινωθέν τών τελευταίων εκλογών αποτελεί μνημείον καταστρατηγήσεως κάθε Ι. Κανόνος, αλλά καί διαζυγίου μέ τήν λογικήν! Τέσσερα είναι τά επίμαχα σημεία: Αρχικώς αναφέρει ότι αι εκλογαί τών συγκεκριμένων έγιναν «εισηγήσει τής Α. Θ. Παναγιότητος»! Τί έτερον σημαίνει αυτό παρά ότι έγιναν καθ υπόδειξιν; Τό διαπιστώνει αυτό κανείς από τήν έλλειψιν τριπροσώπου ή άλλων υποψηφιοτήτων! Ο Πατριάρχης αποφασίζει καί οι υπόλοιποι πειθαρχούν, διά νά μήν ευρεθούν μέ δυσμενή μετάθεσιν! Άραγε, τό Άγιον Πνεύμα περιμένει τήν «εισήγησιν» τού Πατριάρχου Βαρθολομαίου ή συνομιλεί μόνον μέ αυτόν καί τού αποκαλύπτει τόν εκλεκτόν;
Δεύτερον σημείον, ότι «εξελέγησαν παμψηφεί» ή ως γράφεται καί εις τά έτερα ανακοινωθέντα: «Άπασαι αι ως άνω εκλογαί εγένοντο ομοφώνως καί παμψηφεί»! Άν εξετάση κανείς τήν ιστορίαν τών Οικουμενικών Συνόδων, θά παρατηρήση ότι ακόμη καί εκεί υπήρχαν διαφωνίαι. Μήπως καί σήμερα εις ποίαν Αυτοκέφαλον Εκκλησίαν δέν υπάρχουν διαφωνίαι; Μόνον εις τό «Σιδηρούν παραπέτασμα» ήσαν αι αποφάσεις «ομοφώνως καί παμψηφεί»
Τρίτον σημείον είναι ότι οι εψηφισμένοι «ετέλεσαν αυθημερόν τό Μικρόν Μήνυμα ενώπιον τού Πατριάρχου καί τών αγίων Συνοδικών Παρέδρων». Πώς ήσαν παρόντες οι εψηφισμένοι, άν δέν εγνώριζον τό αποτέλεσμα εκ τών προτέρων; Πώς εγκατέλειψαν τήν διακονίαν τους εις ΗΠΑ καί Γερμανίαν, εάν δέν υπήρχεν η βεβαιότης ότι θά εκλεγούν; Πώς δέν ευρίσκοντο εις τό Φανάρι καί εκατοντάδες έτεροι «συνυποψήφιοι» Αρχιμανδρίται, αλλά μόνοι αυτοί οι συγκεκριμένοι, πού εξελέγησαν;
Τέταρτον σημείον, είναι η κατακλείς, εις τήν οποίαν αναφέρεται ότι ηυχήθησαν όλοι εις τούς νεοεκλεγέντας «εύορκον Αρχιερατικήν διακονίαν» Πρόκειται περί σχιζοφρενίας! Εις ποίον ωρκίσθησαν; Άν ωρκίσθησαν εις τόν Θεόν, τότε Τόν εμπαίζουν, αφού τήν ιδίαν αυτήν στιγμήν αρνούνται τάς παρακαταθήκας τών Αγίων Αποστόλων καί τών Πατέρων τής Εκκλησίας σχετικώς μέ τήν Αρχιερωσύνην. Άν πάλιν, έδωσαν όρκον γονυπετείς εις τόν Πατριάρχην Βαρθολομαίον, τότε αυτό αποτελεί τελετουργικόν πού εφαρμόζουν οι μασόνοι καί επομένως είναι έργον πού αντιστρατεύεται τήν Εκκλησίαν.
Μετά από όλα αυτά τί αποκομίζει ακόμη καί ένας άσχετος μέ τά εκκλησιαστικά; Δέν θά θεωρήση ότι πρόκειται διά εκλογάς παρωδίαν; Άν δέν είναι «σκηνοθετημένη» η διαδικασία, τότε τί είναι; Απορεί όμως κανείς μέ τήν συνείδησιν τών εκλεγέντων Πώς δέχεται κανείς νά μή τόν εκλέξη η ολομέλεια τής Ιεραρχίας, αλλά μία αντικανονικά διορισμένη, άνευ κριτηρίων, συνάθροισις πού αποκαλείται «σύνοδος»; Πώς συγκατατίθεται νά γίνη «μαριονέττα», καθώς ανά πάσαν στιγμήν μέ «φιρμάνι» τού «Πάπα τής Ανατολής» είναι δυνατόν νά μετατεθή όπου γής ή νά παυθή από τήν Επαρχίαν του;
Πώς δέν τόν τύπτουν αι ερινύες, εφόσον ο ίδιος αλλοτριώνει τήν Αρχιερωσύνην, γενόμενος ποιμήν άνευ ποιμνίου, δηλ. ψευδεπίσκοπος; Πώς αναλαμβάνει νά καταστή καί αυτός συντελεστής εις επόμενα ιεροκανονικά «εγκλήματα», γενόμενος μέλος αυτής τής κατευθυνομένης «συνόδου»; Πώς ψεύδεται ενώπιον Θεού καί ανθρώπων, ορκιζόμενος νά τηρή τούς Ι. Κανόνας, ενώ τούς έχει ήδη καταπατήσει;
Τί νά αναμένωμε εμείς οι υπόλοιποι από αυτούς τούς Επισκόπους; Νά διαφυλάξουν τά δόγματα; Επομένως, τό ζήτημα τής τηρήσεως τών Ι. Κανόνων δέν έχει αμέσους δογματικάς επιπτώσεις; Μήπως Δόγματα καί Ι. Κανόνες, δηλ. «ορθοδοξία» καί «ορθοπραξία», δέν αποτελούν τάς δύο όψεις τής πίστεως; Όταν αυτοί οι εκλεγέντες φρονούν «πλανεμένα» ότι υπεράνω τών Οικουμενικών Συνόδων είναι η «εισήγησις» τού Πατριάρχου πού τούς ανέδειξεν αντικανονικώς δέν πίπτουν εις «κακοδοξίαν»;
Αι συνέπειαι μάς αφορούν όλους
Μήπως πρόκειται διά καθαρώς «εσωτερικήν» εκκλησιαστικήν διαδικασίαν, η εκλογή Επισκόπων εις τό Φανάρι, μέ τήν οποίαν δέν πρέπει νά ασχολούμεθα; Απεναντίας, μάς αφορά άμεσα! Άς αναρωτηθή κανείς: ποίος ποιμαίνει τήν ελληνικήν ομογένειαν εις Ευρώπην, ΗΠΑ, Αυστραλίαν κ.ά.; Ποίος κρατεί διεσπασμένην τήν εκκλησιαστικήν διοίκησιν τής Ελλάδος καί ανά πάσαν στιγμήν, όπως διήρεσε τήν Ουκρανίαν, δύναται νά «κατατεμαχίση» τήν Ελλάδα; Ποίος ετοιμάζεται νά δώση αυτοκεφαλίαν εις τήν «Μακεδονικήν Εκκλησίαν»; Ποίος εδημιούργησε Πανορθόδοξον σχίσμα, αναγνωρίζων αχειροτονήτους ως κανονικούς; Ποίος εξομοιώνει τήν κανονικήν ιερωσύνην μέ τήν ανύπαρκτον;
Αυτοί είναι οι λόγοι, διά τούς οποίους χρειάζεται ανάταξις τού συνοδικού συστήματος. Οι πιστοί τής Εκκλησίας τής Ελλάδος οφείλουν νά τό αντιληφθούν αυτό, πρίν καταλήξη καί εις τήν πατρίδα μας νά έχωμεν «ενός ανδρός αρχήν», ο οποίος θά υποτάσση εις τόν εκάστοτε Πρωθυπουργόν τήν Εκκλησίαν. Τό αίτημα «ψήφω κλήρου καί λαού», πού εκφράζει τήν γνησίαν έννοιαν τής συνοδικότητος, είναι πάντοτε επίκαιρον, διότι όσον η Ιεραρχία απομονώνεται, ως νά ήτο κλειστή «κάστα», τόσον οδηγείται πρός τήν καθιέρωσιν ενός μονάρχου εις τούς κόλπους της. Η εικών τού μέλλοντος είναι ορατή εις αυτά πού συμβαίνουν εις τό Φανάρι: άνευ ποιμνίου, όλα επιτρέπονται! Μήπως τήν αυτήν συμπεριφοράν δέν επέδειξε μέ κλειστούς ι. ναούς (δηλ. απουσία ποιμνίου) η Εκκλησία τής Ελλάδος;
Ορθόδοξος Τύπος
