Τουρκία: Οι πρόεδροι των ευρωπαϊκών θεσμών παρουσιάζουν σήμερα στον Τούρκο πρόεδρο «το πλαίσιο για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας, όμως είναι απαραίτητο η Τουρκία να μετριάσει τη συμπεριφορά της»…
μεταβαίνει στις 14 Απριλίου στην Άγκυρα ο Έλληνας ΥΠΕΞ, «υπό προϋποθέσεις ότι θα υπάρχει το κατάλληλο κλίμα, ότι η Τουρκία δεν θα προβεί σε προκλητικές ενέργειες», το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας έχει καθορίσει την τουρκική γραμμή πλεύσης, με «καλές προθέσεις για ανάπτυξη λύσεων, οι οποίες θα διασφαλίζουν τη σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο», υπενθυμίζοντας, όμως, και άλλους μοχλούς πίεσης που διαθέτει. Στην εξίσωση ή ανίσωση μπαίνει και η τουρκική οικονομία, που βιώνει μια παρατεταμένη αγωνία, ενώ ο Ερντογάν, με μια σειρά αμφιλεγόμενων αποφάσεων, γαντζώνεται στην εξουσία. Αστάθεια, αβεβαιότητα και κινήσεις σπασμωδικές.
Δύσκολα διακρίνεις ανάμεσα σε τόσους εξουσιαστές και διαδρομιστές τους πραγματικούς συντελεστές, τους αγνώστους Χ, τις διακρίνουσες, τις πραγματικές ρίζες ή τις μιγαδικές. Μόνο φανταστικές, πάντως, δεν είναι οι 104 μονάδες, η παρέμβαση των οποίων για το καθεστώς των Στενών, αλλά και για σεβασμό των κοσμικών αρχών, τους έβαλε σε μπελάδες. Ήδη συνελήφθησαν 10 απόστρατοι ναύαρχοι, μεταξύ των οποίων και ο εμπνευστής της «Γαλάζιας Πατρίδας». Για ποιο λόγο επέλεξαν τώρα αυτοί οι στρατιωτικοί, που δεν ήταν στην ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική εχθρικοί, να προχωρήσουν σε μια κίνηση με προδιαγεγραμμένη αντίδραση;
Ίσως κάτι άλλο συμβαίνει, που τη Συνθήκη του Μοντρέ υπερβαίνει. Άλλωστε, η τοποθέτηση του προέδρου της τουρκικής εθνοσυνέλευσης ότι «ο πρόεδρος Ερντογάν μπορεί, αν θέλει, να αποσύρει την Τουρκία από τη συνθήκη του Μοντρέ και από άλλες συνθήκες με ένα απλό προεδρικό διάταγμα» έγινε στις 24-25 Μαρτίου. Ο απόστρατος αντιναύαρχος Τζεμ Γκιουρντενίζ απάντησε γραπτώς τότε ότι «αν δεν έγινε εκ παραδρομής, θέτει σε κίνδυνο το μέλλον της Τουρκίας και της Γαλάζιας Πατρίδας».
Για την πατρίδα τους δεν ξέρω, αλλά κάτι μου λέει ότι γίνεται διαγκωνισμός για τον έλεγχο της παρτίδας και ουδείς μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθεί η καταιγίδα.
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη – naftemporiki.gr
