ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ: Οι Τούρκοι ξανάκαναν τήν Αγία Σοφία Τζαμί καί οι πνευματικοί μας ηγέτες στήν πλειονότητά τους ψελίζουν παράπονα γιά τό «μνημείο», τό «σύμβολο τής ειρήνης», τής «ενότητος», τής «αλληλοκατανόησης» τής «αλληλεγγύης», τής «πολυπολιτισμικότητος», τό οποίο «μαρτυρεί τήν Ιστορία, τόν Πολιτισμό, τή συμπόρευση καί τή συναλληλία τών Λαών καί τών Θρησκειών».
Δηλαδή λένε τόσα πολλά καί άσχετα πού μόνο σύγχισι προκαλούν καί θλίψι σέ όσους διατηρούν ακόμη κάποια ελληνικά καί ορθόδοξα αισθητήρια.
Η Αγιά Σοφιά είναι η μεγάλη Εκκλησιά πού έπεσε στά χέρια τών βαρβάρων όταν έπεσε καί η Πόλις. «Πήραν τήν Πόλι, πήραν την». Είναι η σκλαβωμένη Εκκλησιά. Δέν είναι μνημείο καί σύμβολο καί ότι άλλο έχουν στό κεφάλι τους οι πνευματικοί μας ηγέτες. Μπορείτε νά πείτε ξεκάθαρα τήν αλήθεια καί νά διαμαρτυρηθείτε γιά τήν πράξι τού δικτάτορα τής Τουρκίας; Άν δέν μπορείτε τουλάχιστον σιωπήστε. Πολλές φορές η σιωπή είναι προτιμώτερη από μιά άτονη καί άχρωμη καί παραπλανητική δήθεν διαμαρτυρία.
Αλλά άνθρωποι πού λένε γιά τόν Ερντογάν: «Στήν Άγκυρα έχουμε έναν επίσης δυναμικό ηγέτη. Έναν ισχυρό άνδρα ο οποίος έχει αναμορφώσει τήν Τουρκία καί έχει θέσει ανεξίτηλη τήν σφραγίδα του. Τόν εξοχώτατο κύριο Ρετζέπ Ταίπ Έρντογαν». Άνθρωποι πού δηλώνουν ότι «Επέλεξαν νά υπηρετήσουν τόν Θεό, νά διακονήσουν τόν άνθρωπο, τίς αξίες τής ελευθερίας, τής αξιοπρέπειας , τού αλληλοσεβασμού, τής αγάπης, τής ειρήνης. Κανείς απόφοιτος τής Χάλκης, ούτε ένας, δέν υπήρξε ακραίος, δέν υπήρξε μισαλόδοξος, δέν υπήρξε ξενοφοβικός οπισθοδρομικός ή περιθωριακός».
Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν νά μιλήσουν ξεκάθαρα γιά τήν Τουρκική βαρβαρότητα;
Αλλά αφού οι πολιτικοί μας δέν μιλούν, πώς νά μιλήσουν αυτοί πού σέ όλα τούς λένε ναί; Γνωρίζω τόν αντίλογο περί σκλαβωμένου καί μαρτυρικού Πρώτου τού Γένους καί τής Εκκλησίας Οι σκλαβωμένοι ορθόδοξοι μαρτυρούσαν πάντοτε μέ τά έργα καί όχι μέ τά λόγια
Μαρτυρούσαν γιά τήν πίστι, γιά τήν αλήθεια τής Εκκλησίας καί γιά τήν πατρίδα. Δέν μιλούσαν γενικά γιά τήν αλήθεια, τήν ιστορία, τόν πολιτισμό, τόν ανθρωπισμό. Δέν μπέρδευαν τόν λαό. Ήξερε ο ρωμηός ότι ήταν ραγιάς άλλά ήξερε επίσης ότι «πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς πάλι δικά μας θάναι».
Στήν επιστολή τού αγίου Αμφιλοχίου τού Μακρή πρός τήν κ. Μαρίκα Κουφάκη (Αμφιλοχία μοναχή) γραμμένη στή μονή τού Ευαγγελισμού ο αγιοκαταταγμένος πλέον άγιος, όπως κάθε άγιος, μιλά τήν γλώσσα τής αλήθειας καί όχι τή γλώσσα τού συμβιβασμού καί τής διπλωματίας πού συνηθίζουν πλέον οι σημερινοί.
Η επιστολή ολόκληρη:
«Πνευματική μου κόρη Μαρίκα, χαίρε εν Κυρίω.
Αυτήν τήν στιγμήν ευρίσκομαι στό μοναστηράκι Ευαγγελισμός. Είναι νύκτα. Αι αδελφαί προετοιμάζονται γιά τήν αγρυπνία τού Σαββάτου εσπέρας, διότι, όπως γνωρίζεις, έχωμε πάντοτε αγρυπνία. Η λειτουργία μένει τό πρωί τής Κυριακής.
Ο άνεμος φωνάζει δυνατά καί στενοχωρείται πού τόν έχομεν έξω κλείση η δέ θάλασσα παραπονείτε καί φωνάζει καί αυτή πού τόσο πολύ τήν δέρει καί τήν κτυπά έξω στήν στεριά αυτός ο άνεμος τού χειμώνα. Η δέ βροχή, πού τήν στέλλουν τά μαύρα σύνεφα πού καί αυτά δέν έχουν ησυχίαν από τό σπρόξιμο τού αέρα- προσπαθή νά τόν δαμάση καί νά τόν νικήση διά νά ειρηνεύση όχι μόνον η καϊμένη η θάλασσα, αλλά καί η γή μέ τά δένδρα της, μέ τά ζώα της καί μέ αυτούς τούς ανθρώπους, πού άλλοι τραγουδούν καί χορεύουν στά πολυφωτισμένα σαλόνια, καί άλλοι μπροστά στά φέρετρα πολυαγαπημένων προσώπων κλαίουν καί χύνουν δάκρυα πόνου καί θλίψεως.
Καί αυτά τά λίγα πρόσωπα, πού άρχισαν τώρα μέ αυτό τό μοναστηράκι τού Κρητικού Νικηφόρου καί Φιλοσόφου, νά επαναλαμβάνουν τάς προσευχάς που καί εκείνος έλεγε, όταν ευρίσκετο εν τή ζωή, καί πολλάκις θά τόν κούραζε ή καί θά τόν ενθουσίαζε ο άνεμος καί η θάλασσα τής Πατμιακής αυτής γωνιάς.
Καί τί θά λέγει τώρα όταν βλέπει από τά υψηλά ότι εγώ από τό σπίτι του αλληλογραφώ στήν πατρίδα του, έπειτα από 400 χρόνια; Καί ότι ούτε εις τό μεγάλο νησί, ούτε στό μικρό ακούετε η φωνή τού τούρκου ιεροψάλτου, από τό τζαμί αλλά καί εδώ δοξολογείτε ο Θεός Ιησούς, καί εις τήν Κρήτη έπαυσε η αραβική προσευχή καί παντού ακούετε τό Δόξα εν υψίστοις Θεώ; Καί απέναντι τού άλλοτε μεγάλου τζαμιού τής Σπλάτζιας μόνον χριστιανοί κατοικούν καί εις τά σπίτια των δοξολογίες καί προσευχές ακούονται μέ συζητήσεις Χριστιανικάς. Καί αντί τού μουεζίνη η φωνή, ακούετε η καμπάνα τού ναού τού Αγίου Νικολάου;
Μόνον μιά μερίδα πολύ μικρά ευρίσκεται γονατιστή κάτω από τούς θόλους τού ναού καί δοξολογεί τόν Θεόν τών Πατέρων μας, χωρίς νά δίδει καί τόση προσοχή σαυτό τό μάλωμα τής φύσεως, διότι προσπαθή νά είναι πάντοτε σέ προσοχή, μπροστά στόν βασιλέα Χριστό καί νά αδιαφορεί γιά κάθε φουρτούνα, πού είναι ή εντός ή εκτός τού εαυτού μας.
Είναι η μικρά μερίδα τού Χριστού πού τήν αποτελούν όχι μόνον άνδρες αλλά καί γυναίκες, καί νέοι καί νέες εις όλην τήν γήν. Είναι η στρατευομένη φάλαγξ τού Ναζωραίου, πού αδιαφορεί γιά τά πάντα καί ακολουθεί αυτόν όπου καί άν είναι.
Καί στήν Ελλάδα μας έχωμεν λίγους διασκορπισμένους στά νησιά καί στήν Στερεά. Καί στήν μεγαλόνησον, καί εις τήν μικροσκοπικήν Πάτμον εξακολουθεί επί 900 έτη, όχι μόνον μέρα αλλά καί νύκτα χωρίς νά ημπορεί νά τήν εμποδίζει ούτε η μπόρα ούτε τό χαλάζι, τήν συνομιλία μετά τού Ιησού.
Εδώ ευρίσκομαι σέ μιά περιοχή Κρητικιά, πού σ αυτό τό κομάτι τής Πάτμου προσπάθησε επάνω σ αυτούς τούς βράχους νά φιλοξενήση τάς Ελληνικάς Μούσας, όταν έφυγαν από τάς Αθήνας διότι δέν ημπορούσαν αι Μούσαι νά βλέπουν στήν Ακρόπολιν νά κυματίζει η κόκκινη σημαία τής βαρβαρότητος.
Καί έπειτα από 400 χρόνια ο Θεός επέτρεψε νά δημιουργηθή μιά χριστιανική φωλιά, γιά μερικά λευκά περιστέρια τής Δωδεκανήσου, πού μέ χαρά δέχονται καί από τήν μεγαλόνησον ή μόνιμα ή προσωρινά.
Εύχομαι καί εγώ, καί αι Δωδεκανήσιαι αδελφαί, πολύ γρήγορα νά αποκτήσεις τήν υγείαν σου γιά νά αναπέμψωμεν ευχάς ευχαριστίους πρός Κύριον καί εις τήν Παναγίαν Θεοτόκον Μαρίαν επί διασώση σή, επί τή παρουσία σου καί τού αγαπητού μας Στεφάνου καί μερικών αδελφών.
Στόν αγαπητόν μας Στέφανον, γονείς σου καί αδελφάς Β***, Α***, Ε****, Α*** καί Α**** ευχάς. Από τάς αδελφάς χαιρετισμούς.
Μέ πατρικάς ευχάς, ο γέροντας σας Αμφιλόχιος Ιερομ.
1955.01.15»
orthopraxia.gr
