Ανδρέας Κονάνος: Με αυτό το ερώτημα βρέθηκαν αντιμέτωποι χιλιάδες αδελφοί μας, όταν έμαθαν την είδηση που ξάφνιασε όλους:
Του Νίκου Σγουρίδη – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ο π. Ανδρέας έβγαλε τα ράσα, αλλά (κατά τα λεγόμενά του) δεν «τα πέταξε».
Κυρίως μάλιστα όσοι είχαν πνευματική σχέση μαζί του και όσοι είχαν βοηθηθεί από τις ομιλίες και τα γραπτά του, από το πνευματικό έργο του.
Πολλοί αναρωτήθηκαν:
Πώς είναι δυνατόν να βοηθήθηκα εγώ ή να βοηθήθηκαν χιλιάδες άνθρωποι από έναν ιερέα που μετά έβγαλε τα ράσα;
Ο π. Ανδρέας υποκρινόταν τόσο καιρό;
Η απάντηση είναι σαφώς όχι.
Στην ιστορία της Εκκλησίας μας έχουμε πολύ μεγάλες πτώσεις.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι αυτοί που έπεσαν δεν είχαν δεχθεί μεγάλη χάρη από τον Θεό.
Μην ξεχνάμε ότι ο Εωσφόρος ήταν ένας από τους αγγέλους που ήταν πιο κοντά στον Θεό, ο οποίος θέλησε να αντικαταστήσει τον Θεό με τον εαυτό του.
Όπως γράφει ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντανίνωφ, «τα πονηρά πνεύματα είναι πεπτωκότες άγγελοι. Ο Θεός τους δημιούργησε μαζί με τους άλλους αγγέλους. Τους έπλασε αγνούς, καθαρούς και αγίους και τους έδωσε άφθονες δωρεές εκ φύσεως και εκ χάριτος». Στη συνέχεια όμως έπεσαν, «σκοτίστηκαν από την έπαρση και απέδωσαν στον εαυτό τους την αφθονία των χαρισμάτων και των εξαιρετικών αρετών, των δεωρεών αυτών της χάριτος… απέρριψαν τα ιερά τους καθήκοντα απέναντι στον Θεό και Δημιουργό τους».
Ο Ιούδας ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές, αλλά πρόδωσε τον Χριστό.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είχε δεχθεί από τον Χριστό τις ίδιες δωρεές με τους άλλους ένδεκα Αποστόλους, επειδή και αυτός τα είχε (στην αρχή) αφήσει όλα για τον Χριστό. Δεν σημαίνει ότι δεν έφερε ανθρώπους κοντά στον Χριστό, δεν έκανε και ο ίδιος θαύματα στο όνομα του Χριστού, δεν είχε αρχικά αφιερωθεί σε Αυτόν, πριν υποστεί την ολέθρια πτώση του.
Στην δισχιλιετή ζωή της Εκκλησίας μας υπάρχουν επίσης παραδείγματα, λίγα μεν, αλλά υπάρχουν, αρχιερέων, αρχιμανδριτών, ιερομονάχων, ιερέων, μοναχών, και άλλων, που πρόδωσαν την αποστολή τους· κάποιοι έβγαλαν τα ράσα και παντρεύτηκαν, άλλοι έπεσαν σε μεγάλες αμαρτίες και ξανασηκώθηκαν, άλλοι δεν μπόρεσαν να σηκωθούν και έμειναν στο βούρκο.
Υπήρξαν και ιερείς, ακόμη και αρχιερείς, που σε δύσκολες στιγμές, όταν κινδύνευαν, πρόδωσαν την πίστη τους και έγιναν ακόμη και μουσουλμάνοι.
Γράφοντας αυτά δεν επιδιώκουμε να συγκρίνουμε τον π. Ανδρέα με αυτές τις περιπτώσεις. Μόνο ο Θεός γνωρίζει τί συμβαίνει στην ψυχή του και Αυτός θα τον κρίνει.
Απλά θέλουμε να τονίσουμε ότι μία τέτοια πτώση δεν πρέπει να μας παρασύρει.
Δεν πρέπει να απογοητευτούμε και να πούμε: τί ήταν όλα αυτά μέχρι τώρα;
Ναί, ο Θεός ήταν παρών στο έργο του π. Ανδρέα, και ενεργούσε, όπως ήταν παρών και στο έργο των άλλων αποστόλων, ιεραρχών και κληρικών που εγκατέλειψαν την αποστολή τους.
Ο Χριστός μας άφησε ελεύθερους. Όταν πολλοί από τους μαθητές Του τον εγκατέλειψαν, θεωρώντας σκληρό το κάλεσμά Του και έπαψαν να τον ακολουθούν, γύρισε και στους άλλους μαθητές Του και τους είπε:
Μήπως και εσείς θέλετε να φύγετε;
Ο Κύριος σέβεται απεριόριστα την βούλησή μας. Τότε γύρισε ο Πέτρος και του είπε: σε ποιον να πάμε, μόνο Εσύ έχεις λόγους αιώνιας ζωής.
Έτσι λοιπόν η αλλαγή αυτή στην ζωή του π. Ανδρέα δεν πρέπει να γίνει για εμάς, και κυρίως για τους ανθρώπους που είχαν πνευματικό σύνδεσμο μαζί του, αφορμή απογοήτευσης, ολιγοψυχίας, απελπισίας, οργής, κατακρίσεως, απομακρύνσεως από την χριστιανική ζωή, ελάττωσης του πνευματικού αγώνα.
Αντίθετα, θα πρέπει να την δούμε σαν μία αφορμή να μην προσκολλώμαστε σε κάποιο ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά να αναζητούμε μόνο τον Χριστό, και να συνεχίζουμε τον πνευματικό αγώνα μας με την ίδια διάθεση, με τον ίδιο ζήλο, με την ίδια αφοσίωση και προφανώς με κάποιον άλλον πνευματικό οδηγό.
Έτσι θα βοηθήσουμε και τον ίδιο τον π. Ανδρεά να ξεπεράσει το πρόβλημά του.
