Του Αρχιμανδρίτη Νικοδήμου Τσιμόγιαννη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ Καρυστίας
“Κύριε, δος μοι τούτο το ύδωρ, ίνα μη διψώ μηδέ έρχομαι ενθάδε αντλείν”.
Η θρησκευτική ζωή, είναι ζωή εξυπηρετήσεων και διευκολύνσεων ή αλήθειας και γνησιότητας;
Η Σαμαρείτιδα γυναίκα δεν κατάλαβε από την πρώτη στιγμή, το Πρόσωπο που συνάντησε στο πηγάδι του Ιακώβ. Σκέφτηκε πως μπορεί να είναι ένας άνθρωπος με προφητική ή θεϊκή δύναμη. Ζήτησε τη δική της διευκόλυνση και εξυπηρέτηση. Κύριε δώσε μου να πιώ από το δικό σου νερό, για να μη νοιώθω το βασανιστικό αίσθημα της δίψας. Να μη βρίσκομαι στην ανάγκη να έρχομαι για να γεμίζω και να κουβαλάω το σταμνί μου με νερό.
Ο Κύριος της πρόσφερε το Ουράνιο νερό, τη ζωοπάροχη Αλήθεια και κείνη αναζήτησε την απαλλαγή από τον κόπο, την άνεσή της, τη σταθερή απόλαυση της δροσιάς, τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής.
Αν ρωτήσουμε τους ανθρώπους και μαζί με αυτούς τον εαυτό μας, τι αναζητούμε όταν προσεγγίζουμε το Θεό; Ποιό είναι το πλάνο των προσευχών μας και το περιεχόμενό τους;
Θα διαπιστώσουμε πως τις περισσότερες φορές κινούμαστε στη περιοχή των ανθρώπινων υπολογισμών και ωφελιμισμού.
Τη σχέση μας με το Θεό την μετατρέπουμε σε σχέση μαγικής κοινωνίας, για εξασφάλιση γήινων αγαθών και ανέσεων. Να μας βοηθήσει να φύγουμε μακριά από τον χώρο που σκιάζει ο φόβος, η αρρώστια, ο θάνατος. Να διώξουμε την απειλή της αποτυχίας. Να στερεώσουμε την ευτυχία μας. Να γευόμαστε καθημερινά τη χαρά και εμείς και τα αγαπητά μας πρόσωπα, χωρίς κανένα πρόβλημα ή δυσκολία.
Ζητάμε ύλη και άνεση. Πολλά αγαθά, λίγη δοκιμασία, ευτυχία ανέφελη, απόλαυση δίχως τέλος.
Αναζητάμε την κοινωνία με τον Θεό, αλλά αντί να προσφερθούμε εμείς σε Κείνον, ζητάμε να προσφερθεί Εκείνος σε μας. Να υπηρετεί Εκείνος και να εκπληρώνει τα σχέδιά μας. Συμορφώνουμε ακόμα και την προσωπικότητά μας σ’ ένα σχήμα παραδοσιακού θρησκευτικού ανθρώπου, με τυπική μετοχή στην ζωή της εκκλησίας, για να εξασφαλίσουμε τη θεία βοήθεια και ευλογία.
Η θρησκευτικότητά μας καταντάει σημαία ευκαιρίας. Πόρτα που θα μας βάλει σε κάποιο γήινο παράδεισο. Εισιτήριο που μας εξασφαλίζει άνετο ταξίδι στον κόσμο της φθοράς και της τρικυμίας.
Με αυτή τη νοοτροπία διατύπωσε και το αίτημά της η Σαμαρείτιδα.
Ο Κύριος δεν ανταποκρίνεται. Δεν υποχωρεί στην ικεσία. Δεν της προσφέρει μια γήινη εξυπηρέτηση.
Πνεύμα ο Θεός, λέει το αλάθητο στόμα.
Όλοι όσοι τον πλησιάζουν δεν μπορούν να φέρουν μπροστά Του την σαρκικότητα. Πρέπει να τον πλησιάζουν με το πνεύμα τους και να του προσφέρουν πνευματική και αληθινή λατρεία.
Είναι σαν να της έλεγε: Πέταξε μακριά τη νοοτροπία των ευκολιών. Μη προσφέρεις στο Θεό ένα σάρκινο δοχείο, με την απαίτηση να σου το γεμίσει υλικά δώρα. Φέρε σ’ Αυτόν την ψυχή σου, την ύπαρξή σου. Κοινώνησε πνευματικά μαζί Του.
Αυτή είναι πράξη λατρείας. Αυτή η προσέγγιση θα δημιουργήσει την ένωση και την κοινωνία. Ενωμένη με το Θεό θα κοινωνήσεις στην Αλήθεια. Θα λουστείς στο Φως. Θα απολαύσεις τα πνευματικά δώρα και την ατίμητη Χάρη.
Εμείς ζητάμε μικροεξυπηρετήσεις και μικροχαρές για να καλύψουμε την καθημερινότητά μας. Ο Κύριος μας ανεβάζει το νου στις αλήθειες που σώζουν, ελευθερώνουν και οδηγούν στην ουράνιο Βασιλεία Του.
Μας εμπιστεύεται το ζωντανό νερό, που μας ποτίζει πνευματικά και μας δίνει τη ζωτικότητα για πνευματική δημιουργία. Το Σώμα και το Αίμα Του για να ενωθούμε μαζί Του.
Η Αλήθεια Του και η Χάρη Του μας βοηθάει να ζούμε πραγματικά και ολοκληρωμένα. Να μετέχουμε των δωρεών Του και των χαρισμάτων Του και να γίνουμε μέλη του δικού Του σώματος.
Όταν αποδεσμευτούμε από την κοντόφθαλμη γήινη αναζήτηση τότε θα ανακαλύψουμε την πραγματική θρησκευτική ζωή.
Οι καρδιές μας θα κοινωνούν στην αγάπη Του και θα πάλλουν από χαρά και ευφροσύνη. Η ύπαρξή μας θα απολαμβάνει την παρουσία του Κυρίου, το λόγο Του και τις δωρεές Του.
Αυτή η εξέλιξη έγινε και στη Σαμαρείτιδα. Σταματημένη στο πρώτο σκαλοπάτι, στην αμαρτωλότητάς της, ζητάει ανέσεις. Ανεβαίνοντας κάνει ομολογία: “Κύριε θεωρώ ότι προφήτης ει συ”. Προχωρώντας ψηλότερα ζητάει πληροφορίες για το πρόσωπο του Θεού και τον γνησιότερο τρόπο λατρείας για να φτάσει με την επόμενη κίνησή της στη συγκλονιστική μετάνοια και αλλαγή.
Πριν λίγο είχε δείξει νωχέλεια, ζητώντας να απαλλαγεί απ’ τον κόπο του αντλήματος του νερού. Τώρα δεν υπολογίζει μήτε κόπο μήτε ντροπή. Τρέχει και φωνάζει όλους. Να τον ακούσουν. Να βγουν να συναντήσουν τον Σωτήρα Χριστό.
Αυτή η πράξη φανερώνει γέμισμα καρδιάς με την Αλήθεια και τη Χάρη του Θεού. Ζει το μυστήριο. Χαίρεται το Θεό. Λυτρώνεται. Γίνεται μία από τις άγιες μορφές της Εκκλησίας μας. Καταχωρείται στο συναξάρι της Εκκλησίας μας σαν ισαπόστολος και μάρτυς.
Απ’ την όχθη των διευκολύνσεων, στην όχθη της προσφοράς και της ηρωικής μαρτυρικής θυσίας.
Αυτή είναι η γνήσια τοποθέτηση μπροστά στο Θεό.
Αυτή είναι η αληθινή θρησκευτικότητα και γνήσια θρησκευτική ζωή.
