Βέροια: Κυριακή του Παραλύτου στον Μητροπολιτικό Ναό

Την Κυριακή του Παραλύτου 10 Μαΐου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο (κεκλεισμένων των θυρών) στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας.

Ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων ανέφερε στο κήρυγμα του: «Ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρ­τανε, ίνα μη χείρόν τι σοι γε­νηται».

Σε ορισμένα από τα θαύματα του Χριστού οι ιεροί ευαγγελιστές πε­ρι­γράφουν και μία εκ των υστέ­ρων συνάντηση του Κυρίου με τον θεραπευθέντα άνθρωπο, κατά την οποία ο Χριστός κάνει συνήθως κα­ποια παραίνεση ανά­λογα με την περίπτωση.

Στο σημερινό θαύμα της θερα­πείας του παραλυτικού της Βη­θεσδά ο παράλυτος δεν προλα­βαίνει να συνειδητοποιήσει ποιος είναι αυτός ο οποίος όχι μόνο τον θεράπευσε μετά από τριάντα οκτώ χρόνια παραλυσίας, αλλά του έδω­σε και τη δύναμη να σηκώσει το κρεββάτι του και να περπα­τη­σει. Γι᾽ αυτό και, όταν οι Ιουδαίοι τον επιπλήττουν γιατί ημέρα Σαβ­βατο, ημέρα δηλαδή αργίας, τολ­μησε να παραβεί τον Μωσαικό νο­μο και να σηκώσει το κρεβάτι του, εκείνος δηλώνει ότι δεν γνωρίζει ποιος είναι αυτός ο οποίος του έδωσε την εντολή να το κάνει.

Ο Χριστός όμως τον συναντά κατ᾽ ιδίαν και τον προ­τρέπει: «ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν τι σοι γένηται». Βλε­πεις, του λέγει, έγινες υγιής, θερα­πεύτηκες. Πρόσεξε, λοιπόν, να μην αμαρτήσεις πλέον, για να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο.

Δεν γνωρίζουμε κάτι για την προ­ηγούμενη ζωή του παραλύτου, ούτε ο Χριστός μας λέγει εάν η παραλυσία του οφειλόταν σε κα­ποια αμαρτία δική του ή των γο­νέων του, όπως λέγει κάποιες αλ­λες φορές απαντώντας σε ερω­τη­ματα των μαθητών του. Δεν έχει, άλλωστε, και ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που είναι σημαντικό για μας είναι η προτροπή του Χριστού, που δεν ισχύει μόνο για τον θερα­πευ­θέντα παράλυτο αλλά και για κα­θε άνθρωπο.

Συχνά οι άνθρωποι, όταν βρεθού­με κάποια στιγμή της ζωής μας σε μία ασθένεια, σε μία δύσκολη κα­τα­σταση, σε μία ανάγκη στρεφό­με­θα προς τον Θεό, σπεύδουμε στους ναούς και τάπροσκυνήματα, παρα­καλούμε και ικετεύουμε την Πα­ναγία και τους αγίους με δάκρυα στα μάτια, υποσχόμεθα ότι θα αλ­λάξουμε στάση ζωής, θα είμεθα πιο πιστοί και πιο προσεκτικοί στην αναστροφή και στις πράξεις μας, πιο συνεπείς στις εντολές του Θεού.

Και όμως πολλές φορές, μόλις πραγματοποιηθεί το αίτημά μας, μόλις φύγει ο κίνδυνος και λάβουμε αυτό που ζητούμε, ξε­χνούμε και τι ζητούσαμε και από ποιόν το ζητούσαμε και όσα υποσχόμασταν.

Αυτό φαίνεται πως προέβλεπε ο παντογνώστης και καρδιογνώστης Χριστός ότι θα συμβεί και με τον επί τριάντα οκτώ χρόνια παραλυ­τικό, και γι᾽ αυτό θέλησε να τον προ­ειδοποιήσει: «μηκέτι αμάρτα­νε, ίνα μη χείρον τι σοι γένηται».

Η προειδοποίηση του Χριστού που ακούσαμε σήμερα, τέταρτη Κυ­ριακή από του Πάσχα, και ενώ περιμένουμε να ανοίξουν την επόμενη Κυριακή και πάλι οι ιεροί μας ναοί, οι οποίοι παρέμεναν για πολλές εβδομάδες αναγκαστικά κλει­στοί, εξαιτίας της πανδημίας που έπληξε ολόκληρο τον κόσμο και την πατρίδα μας και μας υπο­χρέωσε να απομονωθούμε ο ένας από τον άλλο για να προστα­τευ­θούμε και να προστατεύσουμε και τους αδελφούς μας από την λοι­μώδη αυτή και επικίνδυνη ασθέ­νεια, και ενώ αναμένουμε την ημέρα από την οποία θα αρχί­σου­με να τελούμε τη θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή των πιστών, έστω και με τους απαιτούμενους όρους ασφαλείας, η σημερινή προ­ειδοποίηση του Χριστού προς τον παραλυτικό έχει και για μας ένα ση­μαντικό μήνυμα.

Όλη αυτή η μεγάλη δοκιμασία έκανε πολλούς από εμάς να στραφούμε περισσότερο προς τον Θεό, να στραφούμε προς τους αγί­ους και να τους παρακαλέσουμε να μας βοηθήσουν, να μας σώσουν. Και πολλοί από εμάς, μέσα από την ευκαιρία που μας έδωσε ο αναγκαστικός περιο­ρι­σμος στα σπίτια μας, ίσως θελή­σαμε να αναθεωρήσουμε τη στάση και τη ζωή μας, να αναθεω­ρη­σουμε τη σχέση μας με την πίστη και με τον Χριστό. Να κατανοή­σουμε τη σημασία και την αξία των πραγμάτων που έχουμε στη ζωή μας.

Όλα αυτά είναι ασφαλώς ένα κέρδος πνευματικό, μία ωφέλεια πνευματική, γιατί τίποτε από όσα επιτρέπει ο Θεός να συμβούν στη ζωή μας δεν είναι χωρίς σημασία. Όμως για να έχει αντίκρυσμα αυ­τη η πνευματική ωφέλεια, θα πρέπει να ακούσουμε και εμείς την προτροπή του Κυρίου και να την λάβουμε σοβαρά υπόψη μας. Θα πρέπει να μην ξεχάσουμε όλα αυτά τα οποία είπαμε στον Θεό, όλα αυτά τα οποία ζήσαμε αυτή την περίοδο, όλα αυτά που αποφασίσαμε για τη ζωή μας, μόλις αυτή επανέλθει στους κανονικούς της ρυθμούς.

Η προ­τροπή του Κυρίου «μηκέτι αμάρ­τα­νε, ίνα μη χείρόν τι σοι γένη­ται», δεν σημαίνει ότι ο Χριστός τι­μωρεί, όποιον αμαρτάνει. Ο Χρι­στος είναι ελεήμων και φιλεύ­σπλαγ­χνος και είναι έτοιμος να συγ­χωρήσει τις πτώσεις και τις αμαρτίες μας και εβδομηκοντάκις επτά, αν μετανοήσουμε και του το ζητήσουμε. Η αμαρτία όμως μας απομακρύνει από τον Θεό και την προστασία του και μας αφήνει εκ­θε­τους στην επήρεια του πονη­ρού.

Γι᾽ αυτό ας είμεθα προσεκτικοί όχι μόνο έναντι της σωματικής ασθενείας και επιδημίας, από την οποία προσευχόμεθα θερμά να μας απαλλάξει οριστικά ο Θεός, αλλά και έναντι της αμαρτίας, της ασθε­νείας της ψυχής μας, που είναι πιο ύπουλη και πιο επικίνδυνη, για να έχουμε τη χάρη του Θεού και την ευλογία του στη ζωή μας και να μπορούμε να τον υμνούμε και να τον λατρεύουμε συνηγμένοι όλοι επί το αυτό στον οίκο του, στους ιερούς μας ναούς, σύμφωνα με την τάξη και την παράδοση της Εκ­κλησίας και των αγίων μας.

Θα ήθελα κλείνοντας αυτές τις ταπεινές σκέψεις να εκφράσω προς όλους όσους με ακούτε μέσα από τη συ­χνότητα του ραδιοφωνικού στα­θμού της Ιεράς μας Μητροπό­λεως, τη μεγάλη λύπη μου για όλο αυτό το διάστημα, και ιδίως για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, που ζήσαμε χωρίς τη λειτουργική ζωή, όπως τη ζούσαμε πάντοτε μέσα στους ναούς μας.

Ήταν για όλους μας μία οδυνηρή εμπειρία, αλλά ιδιαίτερα για τους κληρικούς και τον Επίσκοπο, που αισθανό­ταν και γνώριζαν και τη δική σας αγωνία για τη στε­ρηση της θείας Λατρείας και της μέσω αυτής κοινωνίας μας με τον Θεό και επικοινωνίας μας με τους αγίους και τους αδελφούς μας.

Εύχομαι η χάρη του Θεού, διά πρεσβειών του ιδρυτού της τοπι­κης μας Εκκλησίας, πρωτοκορυ­φαίου αποστόλου Παύλου, και όλων των αγίων να μην επιτρέψει να ζήσουμε ποτέ ξανά μια τέτοια δοκιμασία.