Με την Ανάσταση του Κυρίου θεραπεύθηκε το μεγαλύτερο κακό, η αμαρτία, η ρίζα όλων των άλλων κακών.
Το φως της Αναστάσεως διέλυσε το σκότος της αμαρτίας, το σκοτάδι της ενοχής μας. Διότι η Ανάσταση του Κυρίου σημαίνει ότι ο Θεός Πατήρ δέχθηκε τη σταυρική Θυσία του ενανθρωπήσαντος Υιού Του και χάρισε στο ανθρώπινο γένος την άφεση των αμαρτιών.
Το ακούσαμε στον Κατηχητικό Λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα συγγνώμη γαρ εκ του τάφου ανέτειλε».
Κανείς να μη θρηνεί απελπισμένος για τις αμαρτίες του διότι ανέτειλε συγχώρηση από τον Πανάγιο Τάφο του Αναστάντος.
Αλλ’ αν νικήθηκε η αμαρτία, νικήθηκε και ο θάνατος διότι ο θάνατος βασίλευε στους ανθρώπους εξαιτίας των αμαρτιών μας. Γι’ αυτό σήμερα αναφωνούμε θριαμβευτικά: «Που σου, θάνατε, το κέντρον;». Που είναι, θάνατε, το κεντρί σου; (δηλαδή η αμαρτία).
Δεν έχεις πια καμιά εξουσία επάνω μας. Είσαι ένα απλό επεισόδιο.
Διότι όταν πεθαίνουμε, οι ψυχές μας μεταβαίνουν σε μια άλλη κατάσταση, προσμένοντας την ώρα της Παγκοσμίου Κρίσεως.
Τότε θα αδειάσουν όλοι οι τάφοι θα αναστηθούν τα σώματά μας άφθαρτα και αθάνατα, για να ζήσουμε πλέον την ατελεύτητη μακαριότητα της ουράνιας Βασιλείας.
«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον».
Περιοδικό «Ο Σωτήρ»,
15 Απριλίου 2017 – Τεύχος 2153
