Διανύοντας την κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου και μέσα στο κλίμα της προετοιμασίας του πληρώματος της Εκκλησίας για την έναρξη του πνευματικού σταδίου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τελέστηκε χθες, Κυριακή 24 Φεβρουαρίου, Αρχιερατική Θεία λειτουργία στον Ι. Ν. Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης νέου Κοιμητηρίου Λευκωσίας, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου και συλλειτουργούντων κληρικών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου.
Οπως αναφέρει ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής, κατά την ακολουθία του όρθρου, όπου χοροστάτησε ο Μακαριώτατος, εψάλησαν οι Καταβασίες της ημέρας «Τήν Μωσέως ?δήν…» και στους αίνους, μαζί με τα αναστάσιμα τροπάρια του πλ. β΄ ήχου και τα ιδιόμελα ασώτου, εψάλησαν και αυτά της α΄ και β΄ ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Τ. Προδρόμου.
Στη θεία Λειτουργία, ο Προκαθήμενος της κατά Κύπρον Εκκλησίας κήρυξε τον θείο λόγο, σχολιάζοντας σημαντικά σημεία της σημερινής παραβολής του ασώτου ή του σπλαχνικού πατέρα κατ’ άλλους.
«Ο μικρότερος υιός ήλθε εις εαυτόν και αντιλήφθηκε την πτώση του. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε πτώσεις, λάθη, αλλά και κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην διόρθωση του λάθους του. Παίρνει, λοιπόν, τον δρόμο της επιστροφής προς τον πατέρα.
Εδώ λοιπόν η παραβολή μας ομιλεί. Διότι, η στάση του πατέρα είναι αυτή που αλλάζει τα δεδομένα. Ο Πατέρας θα μπορούσε να αδιαφορήσει σκεπτόμενος πως τα λάθη πληρώνονται. Να τον εγκαταλείψει…. Αντ’ αυτού όμως, ο πατέρας περιμένει υπομονετικά την επιστροφή του παιδιού του στην οικογενειακή εστία. Τον βλέπει ο ίδιος από μακρυά να έρχεται και όταν τον βλέπει τρέχει κοντά του να τον αγκαλιάσει.
Αμέσως, ο υιός ταπεινωμένος αποζητά την συγχώρηση του πατέρα. Αποδέχεται το λάθος του. Μετανοεί! Και ο πατέρας τον αποκαθιστά στην προτεραία θέση του. Τον φροντίζει με στοργή. Του δίνει ρούχα να αλλάξει, να αλλάξει ζωή. Του δίνει δακτυλίδι , επαναφέροντας τον στην αρχική του κατάσταση, τον ελευθερώνει από τα δεσμά του! Δίνει εντολή να ετοιμαστεί μεγάλο τραπέζι ώστε όλοι να μετάσχουν στην μεγάλη χαρά της σωτηρίας ενός ανθρώπου. Και μάλιστα προστάζει να σφάξουν το καλύτερο μοσχάρι που έχουν για να παραθέσει εορταστικό γεύμα για τον παιδί του που επέστρεψε. Ο Πατέρας, δείχνει συμπόνια, έλεος, συγχώρηση. Συμπονά εκείνον που απορρίπτουμε εμείς οι άνθρωποι. Συγχωρεί εκείνον που δεν συγχωρούμε εμείς οι άνθρωποι. Ελεεί εκείνον στον οποίον δεν δείχνουμε έλεος εμείς οι άνθρωποι. Αυτός είναι ο Πατέρας!
Όμως υπάρχει και ένα ακόμη παιδί. Εκείνο, που τόσα χρόνια ζει κοντά στον πατέρα, που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Επιστρέφοντας από την εργασία του, φιλότιμος ων και εργατικός, ακούει τραγούδια και πανηγυρισμούς. Ρωτά, μαθαίνει. Πικραίνεται και πεισμώνει. Αρνείται να εισέλθει στο σπίτι του. Για μια ακόμα φορά, ο πατέρας αναζητά το παιδί του. Τον συναντά, ακούει το παράπονο του.
Πράγματι, αν κανείς θέλει να λυπηθεί κάποιον σ’ αυτή την ιστορία, αναπόφευκτα και άξιος πολλών δακρύων είναι ο άλλος υιός, ο μεγάλος αδελφός. Είναι άξιος δακρύων, γιατί τελικά αυτός δεν έζησε πραγματικά μαζί με τον πατέρα, δεν κοινώνησε με τον πατέρα, ούτε χάρηκε, ούτε κατάλαβε τον πατέρα του. Διότι ουσιαστικά ποτέ δεν κατάλαβε τον πατέρα του. Ήταν τόσα χρόνια μαζί του, όπως ο ίδιος εκαυχάτο «…καί ο?δέποτε ?ντολήν σου παρ?λθον».
Και πράγματι, βλέπουμε ανθρώπους μέσα στην Εκκλησία, να αγωνίζονται πνευματικά, να διαβάζουν, να νηστεύουν, να προσεύχονται και να κάνουν όλα αυτά τα πράγματα, αλλά να έχουν μία συμπεριφορά ακατανόητη: σαν να μην άκουσαν και δεν είδαν ποτέ τον Θεό μπροστά τους και δεν κατάλαβαν ποτέ το Ευαγγέλιο, σαν να ήταν κάτι άγνωστο γι’ αυτούς. Και λέει κανείς, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να είναι τόσα χρόνια μέσα στην Εκκλησία, να κοινωνεί, να προσεύχεται και να έχει σκληρότητα και μία κατάσταση μες στην ψυχή του, που δεν έχει καμιά σχέση με τον Χριστό; Γιατί το παθαίνουμε αυτό; Γιατί παθαίνουμε ό,τι έπαθε και ο μεγάλος υιός.
Κριτήριο της παρουσίας του Θεού είναι το να αγαπήσεις τον αδελφό σου. Αυτή είναι η κρίση του Θεού. Όλα όσα κάνουμε μέσα στην Εκκλησία πρέπει να καταλήγουν στην αγάπη, και η νηστεία, και η προσευχή και οι μετάνοιες. Αν δεν καταλήγουν εκεί στην αγάπη και όλα τρέφουν τον εγωισμό και την αυτοπεποίθησή μας, τότε στην ουσία εμείς είμαστε οι άσωτοι. Κι αν πάντα τα διατεταγμένα τηρήσουμε, όπως λέει ο Απόστολος, και πάλιν αχρείοι δούλοι είμαστε. Όσοι νομίζουν ότι έχουν τον Θεό από κοντά, πρέπει να προσέχουν διπλά, διότι ο εγωισμός που αποκτούν από την ψευδαίσθηση ότι ευαρεστούν τον Θεό με τα έργα τους, είναι και η καταδίκη τους».
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Μακαριώτατος τίμησε τον επί τεσσαρακονταετία ιεροψάλτη του δεξιού αναλογίου του ναού κ. Γεώργιο Φωτίου, εκφράζοντάς του τις ευχαριστίες όλης της Εκκλησίας για την προσφορά του στη διακονία της βυζαντινής μουσικής τέχνης.
Αρχιμ. Τριφυλλίου Ονησιφόρου
