Του Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευσταθίου
Γιά μας τους ανθρώπους υπάρχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Γιά τον Θεό υπάρχει ένα διαρκές παρόν.
Τα γεγονότα της ζωής μας, που τα προσδιορίζει ο χρόνος, αρχίζουν με τη γέννησή μας και τελειώνουν με τον θάνατό μας.
Υπάρχουν όμως και πρόσωπα που έχουν όχι μόνο ιστορία, αλλά και προιστορία. Μεταξύ αυτών είναι ο τίμιος Πρόδρομος και προ πάντων η Υπεραγία Θεοτόκος.
Η προιστορία της Παναγίας μας χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ευρίσκεται παρούσα προαιωνίως στη σκέψη του Θεού.
Παίρνει θέση σημαντική στο σχέδιο του Θεού, πριν δημιουργηθεί ο κόσμος. Πριν με ιδιαίτερη δημιουργική ενέργεια κάνει την εμφάνισή του ο άνθρωπος στη γη. Πριν ακόμη οι πρωτόπλαστοι περιφρονήσουν την εντολή του Θεού και πριν συντελεσθεί το πρωτοπατορικό αμάρτημα.
Ευρίσκεται συνεχώς στη σκέψη του Θεού, αφού Εκείνος όλα τα προηγούμενα, τα όντα και τα μελλούμενα τα έχει στη σκέψη Του ως παρόντα, αφού είναι υπέρχρονος και δεν προσδιορίζεται ούτε περιορίζεται από τον χρόνο, γι’ αυτό και Άχρονο τον ονομάζουμε.
Όταν, όμως, οι Πρωτόπλαστοι περιφρονούν την εντολή του Θεού και ο Θεός σύμφωνα με τη συμβουλή Του, που ήταν και απειλή Του, έπρεπε να τους τιμωρήσει, τότε προσδιορίζεται με μεγάλη ενάργεια η γυναίκα που θα συντελούσε στην αποκατάσταση των σχέσεων των ανθρώπων με τον Θεό.
Η πρώτη πρόρρηση-προφητεία που αναφέρεται σ’ Εκείνη την ανεπανάληπτη μορφή ακούγεται μέσα στον επίγειο Παράδεισο, μετά το προπατορικό αμάρτημα. Ο Θεός με αυστηρότητα τιμωρεί τους δυό πρώτους ανθρώπους και τον διάβολο, που είχε πάρει τη μορφή του φιδιού, λέγοντας στον τελευταίο «έχθραν θήσω ανά μέσον σού και ανά μέσον της γυναικός. Καί ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής. Αυτός σου τηρήσει την κεφαλήν και συ τηρήσεις αυτού την πτέρναν»(Γεν.γ΄ 53).
Τα λόγια αυτά είναι μέσα στη θλίψη εκείνης της στιγμής μία γλυκιά ελπίδα μία ακτίνα φωτός μέσα στη νύχτα της απελπισίας.
Κατάλαβαν και οι δυό, ότι η δυστυχία τους κάποτε θα τελείωνε και το σφάλμα τους θα διορθωνόταν και μία γυναίκα θα γεννιόταν από τους απογόνους τους η οποία θα γεννούσε Εκείνον που θα συνέτριβε την κεφαλή του φιδιού, θα διέλυε δηλαδή το βασίλειο του σατανά και θα εγκαθιστούσε το βασίλειο του Θεού.
Μπρός στα θλιμμένα τους μάτια εμφανίζεται η Εικόνα του Λυτρωτή και της Μητέρας Του.
Αυτή την ελπίδα οι προπάτορές μας διαφύλαξαν και τη μετέδωσαν σ’ όλες τις γενεές. Η κάθε γενεά τη μετέδιδε στην επόμενη. Ήταν γλυκιά υπόσχεση. Προ πάντων ήταν θεική υπόσχεση και ο Θεός ποτέ δε λησμονεί, έστω και αν οι άνθρωποι κάποια στιγμή τον πληγώνουν η γίνονται ανάξιοι μιάς θεικής ευεργεσίας τόσο καθοριστικής.
Γι’ αυτό σ’ όλο τον κόσμο που κατοικεί στη γη και στις παραδόσεις του μέχρι που θα έλθει ο Λυτρωτής, οι άνθρωποι τον περιμένουν με νοσταλγία και μαζί με Εκείνον περιμένουν και τη μητέρα Του.
Συμπερασματικά, λοιπόν, σημειώνουμε ότι από πάντα ο Θεός είχε καθορίσει να επικοινωνήσει προσωπικά διά του Λόγου Του με τον κόσμο και να ενωθεί υποστατικά με την ανθρώπινη φύση. Από πάντα είχε εκλέξει μία Μητέρα που ήταν η Θεοτόκος Μαρία. Από πάντα είχε καθορίσει να πάρει την ανθρώπινη φύση από την Παρθένο Μαρία, εξυψώνοντάς την από όλα τα πλάσματα, γιατί με κάθε λεπτομέρεια προγνώριζε τα του ανθρώπου.
Γι’ αυτό η Παρθένος κατέχει έπειτα από τον Ιησού την πρώτη θέση στη σκέψη του Θεού -Πατρός ως πρωτότοκος Κόρη, αριστούργημα της δημιουργίας. Από πάντα ευρίσκεται στη σκέψη του Υιού ωσάν μητέρα και στη σκέψη του αγίου Πνεύματος ωσάν νύμφη.
Ευρίσκεται και στη σκέψη και στην καρδιά των ανθρώπων.
Η ενσάρκωση του Θεού σε μία Παρθένο, ο θρίαμβος του Λυτρωτή και της Γυναίκας, ήταν το βασικό σημείο της υποσχέσεως του Θεού και των προφητειών.
Οι ειδωλολάτρες αλλοίωσαν την αλήθεια, αλλά κράτησαν τη βάση της. Γι’ αυτό και ο Τερτυλλιανός τον 2ο μ .Χ αιώνα έλεγε στους ειδωλολάτρες ότι η μυθολογία τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αλλοίωση των αρχικών δοξασιών που στηρίζονται στην αποκάλυψη, στις υποσχέσεις του Θεού και στις προφητείες.
Όλες οι μυθολογίες των λαών έχουν την ιδέα ότι μία παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει έναν υιό. Παιδί και Μητέρα θα πολεμήσουν, θα νικήσουν και θα σώσουν τον κόσμο.
Οι Πέρσες και όλοι οι ανατολικοί λαοί περίμεναν τον Λυτρωτή που θα γεννιόταν από μία Παρθένο. Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι η Ίσις ήταν μία παρθένος μητέρα του Ώρα που θα πολεμούσε το φίδι Τίφωνα. Την ίδια σκέψη είχαν και οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι.
Από τα μέχρι τώρα καταχωρισθέντα διαπιστώνουμε πόσο γλυκιά και παρηγορητική είναι η σκέψη ότι η Παρθένος Μαρία τιμάται από όλο τον κόσμο και πριν ακόμη γεννηθεί.
Πόσο είναι παρήγορο για μία καρδιά που αγαπάει την Παναγία να γνωρίζει ότι η Παρθένος Μαρία προ αιώνων απασχολούσε τη σκέψη και την αγάπη του Θεού και επάνω της αναπαύθηκε ο ίδιος ο Θεός. Πόσο είναι ευχάριστο και χαροποιό να ξέρει ότι η Παρθένος Μαρία από το πρώτο διάστημα του ανθρώπινου βίου αναζητήθηκε από τους ανθρώπους σαν συλλυτρώτρια και παρηγορήτρια. Σ’ αυτή όλες οι γενεές των ανθρώπων είχαν αποθέσει την ελπίδα της σωτηρίας τους και την ανέμεναν σαν άστρο φωτεινό, σαν τον αυγερινό που προμήνυε την ανατολή του Ηλίου της Δικαιοσύνης.
Μακάρι και τη δική μας σκέψη και καρδιά ν’ απασχολήσει και να γίνει η παρηγοριά και το στήριγμά της.
*Από το βιβλίο “Ροδοπέταλα στη χάρη της”, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου
