Πασχάλης Βαλσαμίδης, Επίκουρος Καθηγητής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης
Την Παρασκευή, στις 10 Αυγούστου του 2018, περίπου ώρα 22.00, παρέδωσε στον πλάστη το πνεύμα του σε ηλικία 88 ετών ο σεβάσμιος, πνευματικός, ασκητικός και ελεήμων Ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός.
Στις 13 Αυγούστου τελέστηκε η εξόδιος θεία λειτουργία από τον Μητροπολίτη Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανο στον Πατριαρχικό Ναό του Aγίου Γεωργίου στο Φανάρι και η νεκρώσιμη ακολουθία, ώρα 11 π. μ., από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο συμπαραστατουμένου υπό των μητροπολιτών Γέροντος Νικαίας Κωνσταντίνου, Γέροντος Δέρκων Αποστόλου, Γέροντος Πριγκηποννήσων Δημητρίου, Τρανουπόλεως Γερμανού, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στεφάνου και Σηλυβρίας Μαξίμου. Το πένθος της Εκκλησίας έφεραν οι μητροπολίτες Φιλαδελφείας Μελίτων και Ικονίου Θεόληπτος. Τον επικήδειο λόγο εξεφώνησε από τον άμβωνα ο Πατριαρχικός Διάκονος Βοσπόριος Μαγκαφάς.
Ο ενταφιασμός του κυρού Μητροπολίτου έγινε από τον Γέροντα Μητροπολίτη Δέρκων Απόστολο στο νεκροταφείο της κοινότητας Μακροχωρίου, ύστερα από επιθυμία του αειμνήστου, όπου αναπαύονται μέλη της οικογένειάς του.
Ο αείμνηστος Μητροπολίτης γεννήθηκε στο Mακρoχώρι της Kωνσταντινουπόλεως στις 17 Σεπτεμβρίου του 1930 από γονείς τον Κωνσταντίνο και την Ελλάδα Aντωνιάδου. Tα εγκύκλια γράμματα διδάχθηκε στην Αστική Σχολή της γενέτειράς του. Συνέχισε τις σπουδές του κατά τα σχολικά έτη 1945-1946-1946-1947 στην α΄ και β΄ γυμνασίου στη Mεγάλη του Γένους Σχολή και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1954, αφού πρώτα υπέβαλε πτυχιακή εναίσιμο διατριβή με θέμα «Ηθική διδασκαλία του Ιερού Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, βάσει των Αμφιλοχίων αυτού».
Στις 11 Οκτωβρίου του 1953 χειροτονήθηκε διάκονος στο ναό της Αγίας Tριάδος Χάλκης από τον σχολάρχη Μητροπολίτη Iκονίου Iάκωβο (1950-1965) και ονομάστηκε από Ιωάννης Γερμανός προς τιμή του Οικουμενικού Πατριάρχου Γερμανού Δ΄ (1842-1845, 1852-1853) και στις 2 Ιουλίου του 1954 ο Μητροπολίτης Δέρκων Iάκωβος (1950-1977) τον διόρισε αρχιδιάκονο της Μητροπόλεως Δέρκων.
Στις 11 Iουνίου του 1966 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Aμερικής Iάκωβο (1959-1996) στο ναό των Αγίων Kωνσταντίνου και Eλένης Oυάσιγκτον και στις 15 Aυγούστου του ιδίου έτους χειροθετήθηκε στο παρεκκλήσι του Aποστόλου Παύλου της Aρχιεπισκοπής από τον ίδιο αρχιεπίσκοπο σε πνευματικό. Στις 29 Oκτωβρίου 1966 χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης από τον Μητροπολίτη Δέρκων Iάκωβο στο ναό του Αγίου Γεωργίου Mακροχωρίου και στη συνέχεια διορίστηκε πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Δέρκων.
Στις 11 Ιανουαρίου του 1972 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε επίσκοπο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επισκοπής Aριανζού. Η χειροτονία του έγινε στις 6 Φεβρουαρίου 1972 στο Μητροπολιτικό ναό της Αγίας Παρασκευής Θεραπείων από τους μητροπολίτες Δέρκων Iάκωβο (1950-1977), Nεοκαισαρείας Xρυσόστομο (1944-1950, 1951-1976), Mιλήτου Aιμιλιανό (1959-1985), Mύρων Χρυσόστομο (1961-1991) και Λύστρων Kαλλίνικο (1970-1979, 1985-2014).
Στις 5 Φεβρουαρίου του 1987 έγινε τιτουλάριος Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως και στις 2 Οκτωβρίου του 1990 ενετάγη στους ενεργεία μητροπολίτες του Οικουμενικού Θρόνου.
Στις 10 Ιανουαρίου του 1991 διορίστηκε ηγούμενος της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Mονής Aγίας Tριάδος Xάλκης και στις 21 Δεκεμβρίου του 1995 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος του ανέθεσε το διακόνημα να εξομολογεί τους πιστούς της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και των παρακειμένων μητροπόλεων.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Γηροκομείο Βαλουκλή.
Ο Σεβάσμιος Ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου διακρινόταν για την θερμή πίστη και την αγάπη του προς το Θεό, για την ασκητική και πνευματική ζωή του, καθώς και για την φιλανθρωπία του. Βοηθούσε τους πτωχούς και τους νέους ανεξαρτήτου θρησκεύματος. Από τον μισθό του κρατούσε όσα χρήματα του χρειαζόταν για να ζήσει φτωχά και ταπεινά και τα υπόλοιπα τα μοίραζε μέσα σε φακέλους. Επισκέπτονταν πολύ συχνά το Γηροκομείο και το Νοσοκομείο Βαλουκλή τους αρρώστους και τους γηροκομούμενους, τους οποίους παρηγορούσε και βοηθούσε πνευματικά και οικονομικά.
Μαθήτευσε κοντά στον Μητροπολίτη Δέρκων Ιάκωβο γνωστό ως Αζίζ Ιάκωβος, που ήταν σεβάσμια μορφή προικισμένη με πνευματικά χαρίσματα, τόλμη και θάρρος να αντιμετωπίζει τα δύσκολα. Καθημερινά στις συζητήσεις του έκανε λόγο για τον Γέροντά του και είχε στη σκέψη του τις συμβουλές του, τις αρετές του, το έργο του, τη διακονία του και την πνευματική του καθοδήγηση.
Ο Θεοδωρουπόλεως εργάστηκε πολύ σκληρά 40 ολόκληρα χρόνια στη Μητρόπολη Δέρκων. Σώθηκε μαζί με τον Γέροντά του ως εκ θαύματος την νύκτα των γεγονότων της 6ης προς 7ης Σεπτεμβρίου του 1955, τότε που το μέγαρο της Μητροπόλεως Δέρκων παραδόθηκε στη φωτιά.
Μετά την καταστροφή του Μητροπολιτικού Μεγάρου πραγματοποίησε επισκέψεις σε οικίες των ενοριτών για να συγκεντρώσει στοιχεία και συνέταξε ληξιαρχικά βιβλία, τα οποία είναι πολύ χρήσιμα.
Συνέχισε το πνευματικό και φιλανθρωπικό του έργο ως ηγούμενος στην Μονή της Αγίας Τριάδος Χάλκης, όπου είχε καθημερινά πολλούς επισκέπτες στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την Πόλη και το εξωτερικό για να πάρουν την ευχή του και να εξομολογηθούν.
Στη συνέχεια έγινε πνευματικός πατέρας πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών της Πόλης και του εξωτερικού.
Τα χρόνια πέρασαν και ο Γερμανός γέρασε, δεν μπορούσε να κρατηθεί καλά στα πόδια του και από την σκληρή δουλειά κύρτωσε, όμως δεν σταμάτησε την θρησκευτική και λατρευτική του ζωή, ούτε το φιλανθρωπικό του έργο. Έπαιρνε μαζί του τον Σταύρο Καρασάββα για να στηρίζεται και πήγαινε στις ακολουθίες, στις βαπτίσεις, στους γάμους, στις κηδείες, στις εκδηλώσεις και πραγματοποιούσε επισκέψεις στα νοσοκομεία, στο Γηροκομείο Βαλουκλή και στα σπίτια των συνανθρώπων του.
Ο αείμνηστος καθηγητής μου Βασίλειος Σταυρίδης που είχε την ευλογία να μένει στην πολυκατοικία του τον έβλεπε καθημερνά και τον θαύμαζε για τη διάθεση και τη δύναμη που είχε να εργάζεται σε προχωρημένη ηλικία.
Με τον αείμνηστο Μητροπολίτη Θεοδωρουπόλεως Γερμανό σχετιζόμουν από τα παιδικά μου χρόνια, τον οποίο βοηθούσα στις ακολουθίες που τελούσε στους ναούς της Μητροπόλεως Δέρκων και της Πόλης και τον έζησα από κοντά.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο με το θάνατό του έχασε ακόμη έναν επιφανή πνευματικό, ταπεινό, ασκητικό και φιλάνθρωπο Ιεράρχη. Η μνήμη του θα παραμείνει άληστος στους Ρωμιούς της Πόλης και σε όσους τον γνώρισαν και δέχθηκαν την ευλογία και την ευεργεσία του.
Αιωνία του η μνήμη.
){kind=link}