Πανευφρόσυνη και φωταυγής είναι η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Σύμπασα η Ορθοδοξία με εσωτερική αγαλλίαση πανηγυρίζει το μεγάλο γεγονός του ζωτικού θανάτου της Παναγίας και πιστεύει ότι, όπως εκείνη ενίκησε τη φθορά, έτσι και η Εκκλησία νικά κάθε νέκρωση και κάθε θάνατο στη ζωή των πιστών μελών της.
Η Μητέρα της ζωής, η πηγή της αφθαρσίας περνά μέσα από τον τάφο, αλλά δεν μένει. «Τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν, ως γαρ ζωής Μητέρα προς την ζωήν μετέστησεν…». Ακολουθεί και η Παναγία «τας οδούς του Σωτήρος». Πεθαίνει, αλλά δεν ηττάται από τον θάνατο. Τον υπερβαίνει και μετατίθεται από τον θάνατο στη ζωή.
Αυτό το μέγα Μυστήριο ο ευσεβής λαός μας το βιώνει και το αισθάνεται. «Πάσχα του καλοκαιριού» ονομάζει την εορτή της Κοιμήσεώς της. Δεν πενθεί για το θάνατο της Παναγίας, αλλά χαίρει και πανηγυρίζει, γιατί ο τάφος της έγινε «κλίμαξ προς ουρανόν». Με πόσο θεολογικό βάθος και γλαφυρότητα η Ιερή Υμνολογία μας διατυπώνει την πίστη της Εκκλησίας μας επάνω στο γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ζωτική μεταβίωση και ζωοκοίμητη μετάσταση την ονομάζει.
Όντως ο θάνατος της Παναγίας είναι η απαρχή και της δικής μας ανακαινίσεως, αφού Εκείνη είναι η Εκκλησία, δηλαδή η δική μας υπόσταση και σάρκα και μαζί της κι εμείς σωζόμεθα διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Αν και μετετέθη στους ουρανούς η Θεοτόκος, δεν έχει εγκαταλείψει τον κόσμο. Εκτενώς πρεσβεύει στον Υιό και Σωτήρα μας υπέρ ημών. Η αγάπη της πλουσίως εκπέμπεται και διανέμεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά. Τα θαύματα της είναι άπειρα. Όλοι έχουμε κάτι να διηγηθούμε για κάποιο θαύμα της Παναγίας στον εαυτό μας, στους οικείους μας, στο έθνος μας. Γι’ αυτό και η αγάπη μας φθάνει μέχρι λατρείας προς εκείνη που, με το βάλσαμο της μητρικής της αγάπης θεραπεύει τα τραύματα της ψυχής μας και τα πάθη του σώματός μας. Πόσες φορές έσωσε το έθνος μας απλώνοντας το μαφόριο της χάριτός της επάνω από τον αγωνιζόμενο στρατό μας και τον δοκιμαζόμενο λαό μας. Αυτές τις θεομητορικές δωρεές δεν πρέπει να σκεπάζει η λήθη, αλλά να μένουν ζωηρές μνήμες στη συνείδηση του λαού μας.
Ημέρα αναστάσεως είναι η εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Νικήθηκαν οι νόμοι της φύσεως. Άνοιξε ο Παράδεισος και προσδέχεται όσους ποθούν το Θεό. Ας ζητήσουμε ευλαβικά την προστασία και μεσιτεία της, ώστε και η δική μας ζωή να γεμίσει από τα χαρίσματα του Παναγίου Πνεύματος, τα οποία να φωταγωγίσουν την ψυχή μας όπως φωταγωγούν «την καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών» Παναγία Μητέρα μας.
Η Παναγία είναι η μεγάλη ελπίδα και ημών και της πατρίδος μας. Γονατιστοί μπροστά στην ακτινοβολούσα θεία Μορφή της ας την παρακαλέσουμε για μια ακόμη φορά, να μη μας εγκαταλείψει ποτέ, αλλά παραβλέποντας τις αδυναμίες και την αμαρτωλότητά μας να πρεσβεύει ακοιμήτως στο θρόνο της Χάριτος όπου παρεδρεύει, υπέρ πάντων Ημών.
Διαπύρως εύχομαι να έχετε όλοι σας πλούσια την
Χάρη και την ευλογία της Παναγίας.
† Ο Φθιώτιδος ΝΙΚΟΛΑΟΣ
