Γιατί η «επίσημη» Εκκλησία σιωπά; Δεν είναι οι εκκλησιαστικοί παράγοντες που σε κάθε ευκαιρία υπενθυμίζουν τον μεγάλο ρόλο και την ανυπολόγιστη προσφορά της Εκκλησίας στο Έθνος και τους αγώνες του; Τις αναρίθμητες θυσίες κληρικών κάθε βαθμού και λαικών; Τα ποτάμια αίματος των Εθνοιερομαρτύρων;
Και τώρα; Δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να συνταχθεί μια λιτή και σαφής ανακοίνωση από την Ιεραρχία για τα τόσο σοβαρά, καινοφανή και τραγικά ανιστόρητα γεγονότα; Αντ’ αυτής, εστάλη στις Ενορίες για να διανεμηθεί στους πιστούς το «προς το ΛΑΟ» (τ. 50) με «Μήνυμα για την ‘ημέρα της Ευρώπης’ 9 Μαίου 1950»! Μήπως εξαντλούμαστε στο κοινωνικό-επικοινωνιακό έργο και τα συσσίτια από τη μία και στην λαμπρότητα των πανηγύρεων από την άλλη και «…αφήκαμε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και τον έλεον και την πίστιν· ταύτα δε έδει ποιήσαι κακείνα μη αφιέναι» (Ματ. 23, 23).
Αναρωτιόμαστε, γιατί μεγαλώνει και βαθαίνει το χάσμα με την κοινωνία; Γιατί αδειάζουν οι εκκλησίες; Γιατί λοιδορούνται οι εκπρόσωποί της; Γιατί δεν βρίσκουν ανταπόκριση στο λαό; Μήπως γιατί βλέπουν υποκρισία και αλλοτρίωση από το μήνυμα και την Αλήθεια της; Έτσι «αλλοτρίω ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν» (Ιωάν. 10, 5). Κι αν ακόμα δεν υπάρχει το θάρρος, η τόλμη, η βούληση, όμως και μόνο για λόγους ιστορικής συνέχειας και συνέπειας η έστω για τους τύπους(!), ας αντέγραφε κι ας διάβαζε κάποιος δυο λόγια σαν αυτά του πατρο-Κοσμά:
«Τούτο σας λέγω και σας παραγγέλω· καν ο ουρανός να κατεβή κάτω, καν η γη να ανεβή επάνω, καν όλος ο κόσμος να χαλάση, καθώς μέλλει να χαλάση, σήμερον, αύριον, να μη σας μέλη τι έχει να κάμη ο Θεός. Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν· τα πράγματά σας ας σας τα πάρουν· μη σας μέλλει· δώσατέ τα· δεν είνε ιδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να σας τα πάρη, εκτός και τα δώσετε με το θέλημά σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, να μη τα χάσετε».
Γιατί τα έχει ανάγκη ο προδομένος λαός. Έχει ανάγκη από την μάνα του την Εκκλησία να τον στηρίξει, να τον παρηγορήσει, να τον ενθαρρύνει, να τον καθοδηγήσει. Αλλά ούτε αυτό το ελάχιστο! Τι φανερώνει η σιωπή; Δειλία, συνενοχή, διαπλοκή; Δεν εννοούσε άραγε ο Κύριος αυτήν την κατάσταση όταν έκανε λόγο για το «βδέλυγμα της ερημώσεως»;
πΒ
