Μερικοί πνευματικοί έχουν ένα τυπικό: Όταν δέν επιτρέπεται ό έξομολογούμενος νά κοινωνήση, δέν του διαβάζουν συγχωρητική ευχή.
Υπάρχουν καί άλλοι πού λένε: Είναι ή γραμμή μας νά μή διαβάζουμε πάντοτε συγχωρητική ευχή. Αυτό είναι κάτι σάν προτεσταντικό…
Ήρθε ένα παιδί στό Καλύβι πού είχε μερικές πτώσεις. Πήγε, εξομολογήθηκε, άλλά δέν του διάβασε συγχωρητική ευχή ό πνευματικός.
Τό καημένο, τό έπιασε απελπισία. Γιά νά μή μου διάβαση ευχή ό πνευματικός, άρα δέν μέ συγχωράει καί ό Θεός, σκέφθηκε καί πήγαινε γιά αυτοκτονία. Νά πάς, του λέω, στόν πνευματικό νά σου διάβαση ευχή. Καί άν δέν σου διάβαση αυτός, νά πάς σέ άλλον πνευματικό.
[irp posts=”353881″ name=”Άγιος Γέροντας Παΐσιος: «Τι ευλάβεια είχαν παλιά!»”]
Χωρίς συγχωρητική ευχή θά έχη συνέχεια πτώσεις ό άνθρωπος, γιατί δέν χάνει ό διάβολος τά δικαιώματα.
Πώς νά παλέψη ό άνθρωπος, άφου ό διάβολος έχει ακόμη δικαιώματα; Δέν είναι ελευθερωμένος δέχεται δαιμονικές επιδράσεις.
Ένώ μέ τήν συγχωρητική ευχή κόβονται οί επιδράσεις, γίνεται ανακατάληψη του εδάφους, οπότε ό καημένος βοηθιέται καί μπορεί νά παλέψη, νά άγωνισθη, γιά νά απαλλαγή άπό τά πάθη.
