Λειτουργία στη μνήμη του Προφήτη Ηλία στην κώμη Μααλούλε

Το Σάββατον, 15ην /28ην Ιουλίου 2012, εωρτάσθη η μνήμη του προφήτου Ηλιού εις την κώμην Μααλούλε κειμένην πλησίον της Ναζαρέτ.

Η κώμη αύτη είναι μία από τις εγκαταλειφθείσας υπό των Αράβων κατοίκων αυτής κατά το έτος 1948, ότε ιδρύθη το κράτος του Ισραήλ.

Σήμερον η περιοχή της κώμης αυτής είναι Ισραηλινή στρατιωτική περιοχή, εντός της οποίας διακρίνει τις εγκαταλελειμένας Εκκλησίας και τα κοιμητήρια των πάλαι ποτέ Χριστιανικών Κοινοτήτων.

Μία τούτων είναι και η επ’ ονόματι του προφήτου Ηλιού, εγκαταλειφθείσα Εκκλησία, συντηρηθείσα προσφάτως τη μερίμνη του Πατριαρχείου, ιδία του Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού και του ηγουμένου της Ιεράς Μονής Θαβωρίου Όρους Αρχιμανδρίτου π.Ιλαρίωνος.Εις ταύτην την Εκκλησίαν εν συνεννοήσει μετά των Στρατιωτικών Αρχών ετέλεσε την Θ. Λειτουργίαν η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος κατά την ως άνω ημέραν εις την οποίαν μετετέθη η εορτή του προφήτου Ηλιού, συλλειτουργούντων Αυτώ του Ιερωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού, του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου, ιερέων Αραβοφώνων του Πατριαρχείου εκ της περιοχής Ναζαρέτ, ψαλλούσης της χορωδίας της Ναζαρέτ και της χορωδίας της Άκκρης υπό τον ηγούμενον Άκκρης Αρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου και παρακολουθούντων εν κατανύξει ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών εκ της Ναζαρέτ, της Κανά και της περιοχής της Άκκρης.

Την θείαν Λειτουργίαν έκαμε κατανυκτικωτέραν η σκέψις ότι εις τον μη λειτουργούντα σήμερον πλήρως Ιερόν Ναόν τούτον, λόγω των πολιτικών εξελίξεων, ελειτουργήθησαν και ηγιάσθησαν γενεαί γενεών Ορθοδόξων Χριστιανών, εκ των οποίων οι τελευταίοι ολίγοι επιζούν εισέτι εις την Ναζαρέτ.

Διαρκούσης της θ. Λειτουργίας η Α.Θ.Μ. εκήρυξε τον θείον λόγον εις τους πιστούς έχοντα ως έπεται ελληνιστί ως έπεται:

«Αποδεδειγμένος θεόπτης, ο Θεσβίτης συν Μωσή καθορά, α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και ανθρώπων των γηγενών καρδία ου λελόγισται, σεσαρκωμένον Κύριον εν τω Θαβώρ τον Παντοκράτορα», αναφωνεί ο μελωδός της Εκκλησίας.

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

Ευλαβείς Χριστιανοί,

Δεύτε των Ορθοδόξων το σύστημα, λέγει ο υμνωδός, συναθροισθέντες σήμερον εν τω επωνύμω Ναώ του Αγίου ενδόξου Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου χαρμονικώς εορτάσωμεν την θείαν και σεβάσμιον αυτού μνήμην. Λέγει δε τούτο ο υμνωδός, διότι ο Προφήτης Ηλίας διεκρίθη ως δίκαιος και άνθρωπος της προσευχής.

Με άλλα λόγια, αγαπητοί μου αδελφοί, η δύναμις της πίστεως και η ενέργεια της προσευχής είναι τα πνευματικά όπλα, τα οποία ανέδειξαν και κατέστησαν τον Ηλίαν δίκαιον ενώπιον του Θεού και μεσίτην προς τον Θεόν πάντων των τιμώντων αυτόν. Ιδού τι λέγει ο Άγιος Απόστολος Ιάκωβος ο αδελφόθεος: «Και η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα και εγερεί αυτόν ο Κύριοςκάν αμαρτίας η πεποιηκώς, αφεθήσεται αυτώ. Εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα και εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε. Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη. Ηλίας άνθρωπος ην ομοιοπαθής ημίν, και προσευχή προσηύξατο του μη βρέξαι και ουκ έβρεξεν επί της γης ενιαυτούς τρεις και μήνας εξ• και πάλιν προσηύξατο και ο ουρανός υετόν έδωκε και η γη εβλάστησε τον καρπόν αυτής»,. (Καθολ. Ιακ. 5,17).

Η πίστις κατά τον απόστολον Παύλον είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων», (Εβρ. 11,1). Κατά δε τον Άγιον Ιωάννην τον Δαμασκηνόν: «Πίστις δε εστιν απολυπραγμόνητος συγκατάθεσις». Η πίστις είναι συγκατάθεσις χωρίς πολλήν εξέτασιν. Όσον αφορά εις την προσευχήν, ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός λέγει: «πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες λήψεσθε», (Ματθ. 21,22). Κατά τον Άγιον Ιωάννην τον Δαμασκηνόν «Προσευχή εστίν ανάβασις νοός προς Θεόν η αίτησις των προσηκόντων παρά Θεού» η παράκλησις να δοθούν από τον Θεό αυτά που πρέπουν. Κατά δε τον Άγιον Ιωάννην της Κλίμακος: «Προσευχή εστι κατά μεν την αυτής αιτιότητα συνουσία και ένωσις ανθρώπου και Θεού, κατά δε την ενέργειαν αρετών πηγή, χαρισμάτων πρόξενος…».

Καθίσταται λοιπόν φανερόν ότι η προσευχή βασίζεται επί της πίστεως και ενεργοποιείται δια της πίστεως. Δι’ αυτόν τον λόγον η προσευχή η η δέησις του δικαίου έχει μεγάλην αποτελεσματικότητα. «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», ( Ιακ. 5, 16).

Εν προκειμένω, ο μέγας Ηλίας δίκαιος ων καλείται υπό μεν της Εκκλησίας του Χριστού, ως ψάλλει ο υμνωδός: «Ο ένσαρκος άγγελος των προφητών η κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας Ελισαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει και λεπρούς καθαρίζει διο και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα». Υπό δε του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου προβάλλεται ο Ηλίας ως παράδειγμα της δυνάμεως της πίστεως και της ενεργείας της προσευχής. Δια τούτο μετ’ ιδιαιτέρας εμφάσεως λέγει εις την Καθολικήν αυτού επιστολήν ότι «Ηλίας άνθρωπος ην ομοιοπαθής ημίν», (Ιακ. 5,17).

Με άλλα λόγια, ο Ηλίας ήτο άνθρωπος που είχε την αυτήν ασθενή φύσιν με ημάς και προσηυχήθη δια να μη βρεξη και δεν έβρεξεν επι της γης τρία έτη και μήνας εξ. Και πάλιν προσηυχήθη και εζήτησε να βρέξη και ο ουρανός έδωκε βροχήν και η γη εβλάστησε τον καρπόν αυτής». ( Ιακ. 5, 17-18).

Εξ άλλου, ο Προφήτης Ιεζεκιήλ αναφέρεται και αυτός εις το γεγονός ότι ο δίκαιος άνθρωπος η ο άνθρωπος του Θεού είναι ομοιοπαθής ημίν ως σχολιάζουν αυτόν οι Πατέρες της Εκκλησίας: «μεταπτωτή εστι και η του δικαίου ψυχή, ως μαρτυρεί και ο Προφήτης Ιεζεκιήλ λέγων τον δίκαιον αφίστασθαι δύνασθαι των εντολών του Θεού ως μη λογίσασθαι αυτώ την προτέραν δικαιοσύνην. Ο θείος ζήλος και η ακραιφνής αρετή του Αγίου ημών Προφήτου Ηλιού είναι αυτά τα οποία τον ανέδειξαν κρηπίδα των Προφητών, αλλά και τον εμεγάλυνον ενώπιον του Θεού, ως ψάλλει ο υμνωδός της Εκκλησίας δεόμενος αυτού υπέρ ημών: «Μεγαλυνθείς ταις προς Θεόν σου νεύσεσι, ζηλών εζήλωσας, ως αληθώς μάκαρ, τω Κυρίω πάντοτε, διο με ενδυνάμωσον, ζήλου θείου πλησθέντα, το ένθεον πράττειν βούλημα, ίνα σε γεραίρω σωζόμενος».

Τούτο σημαίνει, αγαπητοί μου, ότι όταν η πίστις μας είναι ζέουσα και ουχί χλιαρή και πράττωμεν το ένθεον βούλημα, τότε και η προσευχή μας ενεργοποιείται, δηλαδή εισακούεται.

Ο Απόστολος Ιάκωβος λέγει σχετικώς με την αίτησίν μας εις τον Θεόν:
«αιτείτω δε εν πίστει, μηδέν διακρινόμενος• ο γαρ διακρινόμενος έοικε κλύδωνι θαλάσσης ανεμιζομένω και ριπιζομένω, μη γαρ οιέσθω ο άνθρωπος εκείνος ότι λήψεταί τι παρά του Κυρίου. ανήρ δίψυχος ακατάστατος εν πάσαις ταις οδοίς αυτού», (Ιακ. 1, 6-8).

Άνθρωπος που είναι δίβουλος και δίγνωμος και δεν μένει σταθερός εις μίαν απόφασιν, είναι ακατάστατος και ασταθής εις όσα αποφασίζει και ενεργεί και εν γένει εις όλην την συμπεριφοράν του. Άστατος θα είναι και εις εκείνα που ζητεί από τον Κύριον. Πως είναι λοιπόν δυνατόν να εισακουσθή;

Το ιδιαίτερον χαρακτηριστικόν της προσωπικότητος του Προφήτου Ηλιού είναι ακριβώς το σταθερόν και το άτρεπτον της πίστεώς του εις τον Θεόν τον ζώντα και αληθινόν, ως τούτο διατυπώνει και ο υμνωδός αυτού λέγων:
«Άτρεπτον ανθρώποις πορείαν επί γης πολιτευσάμενος, τη μηλωτή τον ρουν τον Ιορδάνειον, ο Θεσβίτης περαιωθείς, διφρηλάτης αιθέριος, ουρανοδρόμον ήνυσε, ξένην πορείαν δια Πνεύματος».

Αυτήν την επί γης πορείαν καλούμεθα να ακολουθήσωμεν και ημείς, αγαπητοί μου αδελφοί, μιμούμενοι τον Προφήτην Ηλίαν, εντός και δια της Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής ημών Εκκλησίας της Ορθοδόξου, η οποία παραμένει ασάλευτος και άτρεπτος εν τη επιγείω αυτής και σωτηριώδει πορεία, τουτέστιν θεραπευτική αποστολή.

Παρακαλέσωμεν τον σήμερον εορτίως τιμώμενον Άγιον ημών Προφήτην και μετά του υμνωδού είπωμεν: «Ότε συ Προφήτα θεσπέσιε, τω Θεώ δι’ αρετής, και πολιτείας ακραιφνούς, συνεκράθης παρʹ αυτού, την εξουσίαν ειληφώς, την κτίσιν, κατά γνώμην μετερρύθμισας• και πύλας, υετού θέλων απέκλεισας• και άνωθεν πυρ κατήγαγες• και δυσσεβείς κατηνάλωσας• Ικέτευε,του σωθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν».