Όπως είναι γνωστό, πριν τον εμφύλιο πόλεμο ζούσαν στην Συρία πάνω από 1.200.000 Χριστιανοί, από τους οποίους περίπου 800.000 ήταν ορθόδοξοι.
Ο δραματικός πόλεμος επηρέασε κυρίως τους χριστιανούς που ζούσαν σε περιοχές με φανατικούς σουνιτικούς ισλαμικούς πληθυσμούς, όπως είναι το Χαλέπι, οι περιοχές της Ανατολικής Συρίας, κάποια προάστεια της Δαμασκού κ.λπ., παρόλο που όχι σπάνια και ένα μόνο σουνιτικό χωριό ήταν αρκετό για να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα σε μία περιοχή χριστιανική στην πλειονότητα του πληθυσμού της.
Οι χριστιανοί αυτοί, μετά την επικράτηση ακραίων ισλαμιστών, όπως του Ισλαμικού Κράτους και του Μετώπου Αλ-Νούσρα (παρακλάδι της Αλ-Κάιντα), και άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων, όπως ο Στρατός του Ισλάμ, ο Στρατός της Κατάκτησης κ.λπ., αναγκάστηκαν σχεδόν στο σύνολό τους να μεταναστεύσουν.
Ειδικότερα οι περισσότεροι από τους Ορθοδόξους χριστιανούς της Συρίας ζούν στην Κοιλάδα των Χριστιανών, που βρίσκεται στις περιοχές μεταξύ του Χομς και του Ταρτούς, κοντά στο Λίβανο, και κατοικείται σχεδόν στο σύνολό της από Ορθοδόξους. Πριν τον πόλεμο ζούσαν εκεί περίπου 80.000 Ορθόδοξοι. Στη διάρκεια του πολέμου μετανάστευσαν στην Κοιλάδα των Χριστιανών, που ήταν από τις ασφαλέστερες περιοχές, δεκάδες χιλιάδες ορθοδόξων χριστιανών από άλλες περιοχές που κτυπήθηκαν από τον πόλεμο και τις επιδρομές των τζιχαντιστών εναντίον αμάχων. Έτσι σήμερα ο πληθυσμός των χριστιανών εκεί φτάνει περίπου τις 220.000.
Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι χριστιανοί της Συρίας είναι φυσικά οι ανθρώπινες απώλειες, κυρίως αμάχων που δέχθηκαν πυρά τζιχαντιστών, οι οποίοι κτυπούν αδιάκριτα πολίτες, με μοναδικό κριτήριο την διαφορετική τους ταυτότητα ή βρέθηκαν στη μέση των αντιμαχόμενων μερίδων. Υπάρχουν επίσης και απώλειες στρατευμένων χριστιανών. Στα χριστιανικά χωριά, όπως και αυτά των Αλεβήδων, μπορεί να δει κανείς αναρτημένες σε δημόσιους χώρους μεγάλες φωτογραφίες στρατιωτών, που σκοτώθηκαν στον πόλεμο και τιμώνται ως μάρτυρες.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι η προσφυγιά, καθώς χιλιάδες χριστιανοί από τις διάφορες εμπόλεμες περιοχές της Συρίας έχασαν από βομβαρδισμούς τα σπίτια και τις περιουσίες τους στη διάρκεια του πολέμου, και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, καθώς αντιμετώπιζαν άμεσο κίνδυνο.
Άλλο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι χριστιανοί της Συρίας, όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός της χώρας, είναι η έλλειψη πετρελαίου, καθώς οι περισσότερες πετρελαιοπηγές βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους. Οι διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, που αναγκαστικά ακολουθούν την έλλειψη αυτήν και συμβαίνουν σχεδόν σε όλη την χώρα σε καθημερινή βάση, δημιουργούν σοβαρά προβλήματα, και ειδικά στην θέρμανση κατά την διάρκεια του χειμώνα, ο οποίος, ιδιαίτερα στις περιοχές των χριστιανών, σε μεγάλα υψόμετρα, είναι αρκετά βαρύς. Για παράδειγμα στο Χαλέπι η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού έχουν διακοπεί τελείως εδώ και μήνες, και ο πληθυσμός εξυπηρετείται αποκλειστικά με γεννήτριες και πηγάδια.
Η αύξηση του πληθωρισμού, λόγω του πολέμου, εκμηδένισε την αγοραστική αξία των μισθών, ενώ οι τιμές των προϊόντων έχουν αυξηθεί σημαντικά. Δεν είναι άγνωστα, όπως συμβαίνει σε τέτοιες καταστάσεις, και φαινόμενα μαύρης αγοράς.
Παρόλα αυτά τα προβλήματα, ο χριστιανικός πληθυσμός της Συρίας διατηρεί ακμαίο το φρόνημα και την αισιοδοξία του, και εξακολουθεί να ελπίζει στην αποκατάσταση της ειρήνης στην χώρα. Η μεγαλύτερη ελπίδα του είναι ασφαλώς η Εκκλησία. Ο κόσμος είναι συσπειρωμένος γύρω από αυτήν και η Εκκλησία αποτελεί το κέντρο της ζωής και όλων των εκδηλώσεών του.
Η εμπειρία των αιώνων έχει αποδείξει ότι η μοίρα των χριστιανών είναι οι διωγμοί. Άλλωστε ο Απόστολος Παύλος έχει πει από την αρχή: «πάντες οι θέλοντες ζην ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται». Στα κατεχόμενα από ισλαμιστές μέρη της Συρίας, όπως και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, οι χριστιανοί υφίστανται απηνείς διωγμούς, μόνο και μόνο για την ταυτότητά τους. Αυτοί όμως είναι κατά Θεόν ευτυχείς, όπως είπε ο Χριστός: «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστι η βασιλεία των ουρανών».
Τί θα πρέπει να πούμε όμως για αυτούς τους χριστιανούς, οι οποίοι μένουν αδιάφοροι στο δράμα των αδελφών τους στην Συρία και στα άλλα μέρη του κόσμου, ζώντας μέσα στην δική τους υλική άνεση και ξεχνώντας ότι κάποτε οι διωγμοί μπορεί να κτυπήσουν και την δική τους πόρτα;
){kind=link}