του Κώστα Καραμεσίνη
Πέρασε ένας χρόνος από τότε που η χάρη του Θεού με έφερε στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος Ταώ Πεντέλης.
Η επίσκεψη στην Ελλάδα της συζύγου του προέδρου μιας μουσουλμανικής χώρας και η επιθυμία της να επισκεφθεί ένα αθηναϊκό μοναστήρι με οδήγησε στην συγκεκριμένη μονή, στο Πεντελικό Ορος.
Το πρώτο που με εντυπωσίασε κατά την άφιξή μου ήταν η ομορφιά του τοπίου και το αρμονικό «δέσιμο» της μονής με το γύρω χώρο. Θαύμασα το νεόκτιστο καθολικό, δίπλα ακριβώς από τη μονή, για την εξωτερική και εσωτερική ομορφιά του, τη λεπτομέρεια της κατασκευής του και την καθαρότητα του χώρου του. Τι να πω βέβαια για το παλιό καθολικό στο εσωτερικό της μονής ! Δέος και συγκίνηση είναι αυτά που μεταδίδει στον κάθε επισκέπτη και προσκυνητή, ιδίως όταν πληροφορηθεί ότι εκεί βρίσκονται τα Ιερά Λείψανα 179 καλογήρων που σφαγιάστηκαν από τους Αγαρηνούς πειρατές το βράδυ της Ανάστασης του 1680.
Όταν πληροφορήθηκα ότι κάθε Παρασκευή τελείται στη μονή Ιερά Αγρυπνία, χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισα να την παρακολουθώ ανελλιπώς, εφόσον οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις δεν με κρατούν μακριά από το λεκανοπέδιο της Αττικής. Έτσι, κάθε Παρασκευή βρίσκομαι εκεί. Είμαι, με την ευλογία του Θεού, σε ένα πραγματικά Ιερό Ησυχαστήριο, όπου οι ψαλμωδίες από τις αδελφές της μονής σε ηρεμούν και σε ξεκουράζουν από την κόπωση και την ένταση όλης της εβδομάδας. Η αγάπη αναβλύζει από το πρόσωπο και την ψυχή της Ηγουμένης Στυλιανής και της συνοδείας της, που είναι πάντα έτοιμες και πρόθυμες να ξεναγήσουν τους πιστούς, να τους βοηθήσουν και να τους εξυπηρετήσουν. Παρά την πολύωρη λειτουργία, γύρω στη 1.00 τα μεσάνυχτα, ακούραστες και πρόσχαρες προσφέρουν στο αρχονταρίκι ό,τι έχουν φτιάξει οι ίδιες για τους επισέπτες, όπως άρτο, γλυκά, τσάι, κ.λ.π.
Μέσα από αυτές τις γραμμές θέλω να τις ευχαριστήσω ολόψυχα για την αγαλλίαση που βρίσκω κοντά τους και εύχομαι ο Θεός να τις κρατάει δυνατές για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους.
){kind=link}