“Ο κόσμος σήμερα αναζητά τις χαμένες αρετές της ψυχής του που άσκεπτα παράτησε κάποτε στο έρεισμα του υλιστικού δρόμου του προς την κορυφή της ευμάρειας” αναφέρει μεταξύ άλλων ο Αλεξ/πόλεως Άνθιμος στην εγκύκλιό του για τον Δεκαπενταύγουστο. Αναλυτικά:
Αναλυτικά αναφέρει:
Στούς Χριστιανούς της Επαρχίας μας
που ευλαβούνται την Παναγία μας ως Θεοτόκο.
Αδελφοί μου,
Στα δυτικά της Αλεξανδρούπολης μετά τη Μάκρη και πριν τα Δίκελλα, βρίσκεται περισσότερο από 30 χρόνια το Μοναστήρι μας, της «Παναγίας του Έβρου». Μιά σεμνή Αδελφότητα με 50 περίπου μοναχές, οι οποίες ζούν τη μοναστική τους ζωή, ίδια και απαράλλακτη μέσα στην ησυχία του χειμώνα, αλλά και μέσα στην ταραχή του καλοκαιριού. Κτίσματα όμορφα, αλλά λιτά, που κρύβουν την εσωτερική βιοτή της Μονής, ενώ μόνο το παλαιό Καθολικό, αλλά και ο νέος περικαλλής ναός, διαλαλούν ότι: το κέντρο όλων των δραστηριοτήτων εκεί, είναι το πρόσωπο και η χάρη της Παναγίας μας.
Όσοι συνήθισαν το χώρο κι όσοι τον προσπερνούν βιαστικά, το μόνο που αντιλαμβάνονται είναι η άτμητη γαλήνη που βασιλεύει στο ρυθμό και στον τρόπο της μοναχικής εμπειρίας. Όσοι προσκυνητές πλησιάζουν, καταλαβαίνουν ότι μετέχουν σε αποσπασματικές μόνο πράξεις μιάς αδιάκοπης συνέχειας που αρχίζει στις 3 η ώρα κάθε πρωΐ, συνεχίζεται όλη τη μέρα και κλείνει το βράδυ. Χωρίς παρεκκλίσεις και αλλαγές, χωρίς εξορθολογισμούς και εκσυγχρονισμούς.
Κάποιοι ίσως χαρακτηρίσουν τον τρόπο αυτής της ζωής ξένο και ανοίκειο στην εποχή μας και ενδεχομένως να έχουν δίκιο. Ένας τρόπος ζωής που επιβεβαιώνει το λόγο των Προφητών μέχρι σήμερα, που κρατά ζωντανές τις μνήμες των Ευαγγελιστών και καθιστά βιώσιμες τις προτροπές του Παύλου. Είναι στιγμές που απορεί κανείς βαθειά για τη συνταρακτική σημασία πραγμάτων στο Μοναστήρι, που φαντάζουν αυτονόητα χωρίς να είναι. Σ’ αυτήν την τουριστική παραλία της ελληνικής γης, ακούγεται ο ποιητικός λόγος του Δαβίδ! Ενώ ο Όμηρος και ο Πλάτων περιορίστηκαν στις βιβλιοθήκες των φιλολόγων.
Ο κόσμος κατά καιρούς αναμοχλεύεται από ανατρεπτικά γεγονότα. Πανίσχυρες αυτοκρατορίες καταρρέουν. Από τότε που μίλησαν οι Προφήτες ίσαμε τις μέρες μας τι δεν έχει συμβεί σε τούτη τη γωνιά του κόσμου. Πού είναι η πανίσχυρη Βαβυλώνα που αιχμαλώτισε το περίλειμμα του λαού του θεού; Πού είναι η αγέρωχη Ρώμη, που σκόρπισε σε στάχτες το Ναό του Σολομώντος; Πού είναι τα χίλια χρόνια της ελληνικής Αυτοκρατορίας των Ρωμηών, που με το σταυρό και το σπαθί απωθούσε το βαρβαρισμό; Το σπαθί συνετρίβη, ο σταυρός έμεινε. Πού είναι η ασιανή Οθωμανική Αυτοκρατορία, που το σκοτάδι της το φώτιζε μόνο η πελιδνή ημισέληνος; Όλα τους έγιναν άχνα ονείρου. Όπως άχνα ονείρου έγιναν κι όσα φληναφήματα κόμπασαν, διακηρύσσοντας στην Ευρώπη «το θάνατο του Θεού». Αφού στο Μοναστήρι της Παναγίας μας στη Μάκρη, διαβάζεται ακάματος και ψάλλεται ανύστακτος και πάντοτε ζωντανός ο λόγος των Προφητών, τότε ο Θεός δεν πέθανε. Ζεί ο Θεός και αποτελεί το κατ’ εξοχήν ιστορικό γεγονός, διότι υπερβαίνει την κοσμική ιστορία του ανθρώπου, η οποία στο τέλος σωριάζεται σε ερείπια. Είναι αυτός που πνευματοποίησε τον ιστορικό χρόνο, αγγέλοντας την αιωνιότητα μέσα σε κάθε ψυχή.
Ζεί ο Θεός, επειδή η Παναγία τον έφερε στον κόσμο σαν βρέφος και τον κρατά στην αγκαλιά της. Έτσι τον κάνει οικείο, κοντινό, φιλικό σε όλους μας. Η Παναγία, μ΄αυτό τον τρόπο, μας παρακινεί να τολμήσουμε έναν διάπλου καταμεσής του πελάγου, με κινδύνους καταποντισμού, με ενδεχόμενα παρασυρμού από τα θαλάσσια ρεύματα, μέχρι να βάλουμε πόδι στην αντικρυνή ακτή.
Η παρουσία του Μοναστηριού στην Επαρχία μας, είναι ο,τι και η παρουσία της Παναγίας στον σύγχρονο κόσμο. Ο κόσμος σήμερα αναζητά τις χαμένες αρετές της ψυχής του που άσκεπτα παράτησε κάποτε στο έρεισμα του υλιστικού δρόμου του προς την κορυφή της ευμάρειας. Καί κατάντησαν απάρθενες οι ψυχές μας, υπερφίαλες, ασύνδετες με κάθε ιερό και άγιο, να περιφέρονται στις οικονομικές αγορές και να σκοτώνουν εκεί σε εξευτελιστική τιμή, την αξία του προσώπου μας.
Αγαπητοί μου,
Ο θάνατος της Παναγίας μας μετετράπη σε «κοίμηση». Επειδή μετά το Χριστό τίποτε δεν πεθαίνει, αλλά η συνειδητή εμπειρία κάθε πνευματικότητος διατηρείται ακέραια. Γιά να λυτρώνει την ψυχή από το φόβο του θανάτου και το σώμα από τη φθορά.
Ο τρόπος της ζωής του Μοναστηριού μας στη Μάκρη, ο κάθε ναός της, το κάθε ξωκκλήσι της μέχρι την Κρημνιώτισσα στη Σαμοθράκης, βεβαιώνουν την επιτυχία αυτού του ολοκληρωτικού νοήματος: την βαθμιαία αποκάλυψη του απείρου της ψυχής και τη βεβαιότητα της αναστάσεως του σώματος.
Εύχομαι σε όλους σας η χάρη της ευλογημένης Μητέρας των Χριστιανών και της Κυρίας των αγγέλων, να είναι πάντοτε μαζί σας, με τις οικογένειές σας και τα παιδιά σας. Καί να σκεπάζει την Πατρίδα μας.
Ευχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος
