Σε κλίμα κατάνυξης, ευθύς μετά τον εόρτιο Εσπερινό, στις 16 Ιανουαρίου, στον Ι. Ιδρυματικό Ναό του αγίου Ανδρέου Νέας Σμύρνης, πραγματοποιήθηκε η Ακολουθία της Ρασοφορίας του Κωνσταντίνου Μέρου, αποφοίτου των Τ.Ε.Ι. και τελειοφοίτου της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών. Ο Κωνσταντίνος Μέρος έλαβε το όνομα Ραφαήλ εις τιμήν του αγίου ενδόξου και θαυματουργού Ιερομάρτυρος Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε το 1463 στη Θερμή της Λέσβου.
Κατά την προσλαλιά του Σεβασμ. Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης κ. Συμεών υπογράμμισε τα ακόλουθα:
«Αγαπητέ μας αδελφέ Ραφαήλ,
Πατριάρχης του μοναχισμού και καθηγητής της ερήμου ο όσιος Αντώνιος ο Μέγας. Την ιερή μνήμη του Μεγάλου Πατρός εορτάζει αύριο η Εκκλησία μας και σε αυτήν μας εισήγαγε ήδη ο αποψινός εόρτιος Εσπερινός. Τη μεγάλη τούτη ημέρα επιλέξαμε να γίνει η αφετηρία της αφιερώσεώς σου στον Χριστό μας και η εις Διάκονον χειροτονία σου.
Με την ιερή Ακολουθία της Ρασοφορίας που μόλις τελέσαμε, χάριτι Κυρίου, αφιερώθηκες στην αγάπη του Χριστού και τη διακονία της Εκκλησίας. Έλαβες το όνομα ενός εκ των αγίων ενδόξων νεοφανών ιερομαρτύρων, του αγίου Ραφαήλ που μαρτύρησε το 1463 στη Θερμή της Λέσβου.
Αυτόν τον θαυματουργό νεοφανή Ιερομάρτυρα θα έχεις στο εξής προστάτη και εμπνευστή της ζωής σου.
Εύχομαι και προσεύχομαι με τη θεοφιλή βιοτή σου και την αφοσιωμένη διακονία σου να τιμήσεις τον άγιο Ραφαήλ.
Όπως υπογράμμισα προ ολίγου, η αφιέρωσή σου πραγματοποιείται κατά τον εόρτιο Εσπερινό του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου. Το παράδειγμα και οι διδαχές του μεγάλου διδασκάλου της μοναχικής ζωής να σε καθοδηγούν διά βίου. Ένα του λόγο, που ανευρίσκουμε στο Γεροντικό, θα υπογραμμίσω στην αγάπη σου, αντί άλλης συμβουλής. Καί τον λόγο αυτό, παρακαλώ να τον ενθυμείσαι καθημερινά και να τον ακολουθείς με πιστότητα στη ζωή σου.
«Προ οφθαλμών έχε πάντοτε τον φόβον του Θεού. Μνημόνευε του θανατούντος και ζωοποιούντος. Μισήσατε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ· μισήσατε πάσαν σαρκικήν ανάπαυσιν. Αποτάξασθε τη ζωή ταύτη, ίνα ζήσητε τω Θεώ. Μνημονεύετε τι επηγγείλασθε τω Θεώ· ζητεί γαρ αυτό παρ᾽ ημών εν ημέρα κρίσεως».
Δηλαδή : Να έχεις πάντοτε μπροστά στα μάτια σου τον φόβο του Θεού. Να θυμάσαι αυτόν που σκοτώνει —τον πονηρό— και αυτόν που ζωοποιεί —τον Χριστό. Να μισήσετε το πνεύμα του κόσμου και κάθε κοσμικό πράγμα. Να μισήσετε κάθε είδους σαρκική ανάπαυση. Αρνηθείτε τη ζωή του κόσμου, για να ζήσετε ενωμένοι με τον Θεό. Να θυμάστε τις υποσχέσεις που δώσατε στον Θεό. Γιατί ο,τι υποσχεθήκατε, θα σας το ζητήσει κατά την ημέρα της κρίσεως.
Ο Κύριος, αγαπητό μου παιδί, πάντοτε μαζί σου. Καί συ αφοσιωμένος στην αγάπη Του «εξ όλης της καρδίας σου» (Μαρκ. 12,30). Αμήν.»
Την επομένη, 17 Ιανουαρίου, στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αργυρουπόλεως –ενορία στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε ο π. Ραφαήλ–, έγινε η χειροτονία του σε Διάκονο. Παρέστησαν πολλοί κληρικοί, ο ηγούμενος Αρχιμ. Πορφύριος μαζί και με άλλους Πατέρες από την Ι. Μονή Αγίων Αναργύρων Πάρνωνος της Ι. Μητροπόλεως Σπάρτης και πλήθος χριστιανών, οι οποίοι επευφήμησαν ζωηρά τον νέο κληρικό.
Ακολουθεί η προσφώνηση που ο Σεβασμ. Μητροπολίτης κ. Συμεών απηύθυνε προς τον χειροτονούμενο.
«Αγαπητέ μου υποδιάκονε Ραφαήλ,
Χθες με το πέρας του Εσπερινού και διά της ιερής Ακολουθίας της Ρασοφορίας αφιερώθηκες στον Χριστό μας, λαμβάνοντας ως ρασοφόρος μοναχός το όνομα του ενδόξου νεοφανού ιερομάρτυρος αγίου Ραφαήλ του εν Θερμή της Λέσβου αθλήσαντος το έτος 1463.
Καί σήμερα, μνήμη του οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών Αντωνίου του Μεγάλου και καθηγητού της ερήμου, καλείσαι να λάβεις τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης· να καταστείς διάκονος της Εκκλησίας.
* * *
Δεν υπάρχει, αδελφοί μου, μεγαλύτερο χάρισμα του Θεού στην Εκκλησία μας από την ιερωσύνη. Γι᾽ αυτό και ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος υπογραμμίζει με έμφαση : «Η ιερωσύνη τελείται μεν επί της γης, τάξιν δε επουρανίων έχει ταγμάτων…». Καί συνεχίζει : «Άνθρωποι που κατοικούν στη γη, που ζούν εδώ στη γη, τους παραχωρήθηκε να διαχειρίζονται ουράνια πράγματα και έλαβαν μια τέτοια εξουσία που ο Θεός δεν έδωσε ούτε σε αγγέλους ούτε σε αρχαγγέλους».
Είναι, λοιπόν, πολύ φυσικό ένα τόσο μεγάλο χάρισμα, όπως το χάρισμα της ιερωσύνης, να απαιτεί από εμάς τους ανθρώπους, τα οστράκινα σκεύη, που το λαμβάνουμε, μερικές θεμελιώδεις προϋποθέσεις.
• Αγάπη θερμή προς τον Κύριο Ιησού και την Εκκλησία Του.
• Πνευματική καθαρότητα ψυχής και σώματος.
• Φόβο Θεού.
• Ένθεο ζήλο.
• Αυταπάρνηση.
• Ταπείνωση και υπακοή.
• Προσοχή και επαγρύπνηση στον τρόπο που ζούμε και πολιτευόμαστε.
* * *
Οι προϋποθέσεις αυτές ούτε αυτονόητες είναι ούτε στατικές. Αγωνίζεται κανείς για να τις αποκτήσει. Γι᾽ αυτό και οι Πατέρες μας υπογραμμίζουν ότι ιερεύς γνήσιος και αρεστός στον Θεό γίνεται εκείνος που ζούσε σαν ιερεύς προτού γίνει, προτού χειροτονηθεί ιερεύς.
Επεσήμανα προηγουμένως ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν είναι και στατικές. Αυτό σημαίνει ότι ο ιερωμένος αγωνίζεται σε όλη την ιερατική του ζωή όχι μόνο να διαφυλάξει αυτά τα προαπαιτούμενα, αλλά και να τα καλλιεργήσει και να τα αυξήσει. Έτσι μόνο θα παραμένει γνήσιος φορέας του χαρίσματος και όχι αχθοφόρος. Έτσι μόνο θα ευαρεστεί ενώπιον του Θεού και η ιερατική του διακονία θα οικοδομεί τους αδελφούς μας χριστιανούς, το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Δεν υπάρχει, αδελφοί μου, μεγαλύτερο χάρισμα του Θεού στην Εκκλησία μας από την ιερωσύνη. Γι᾽ αυτό και ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος υπογραμμίζει με έμφαση : «Η ιερωσύνη τελείται μεν επί της γης, τάξιν δε επουρανίων έχει ταγμάτων…». Καί συνεχίζει : «Άνθρωποι που κατοικούν στη γη, που ζούν εδώ στη γη, τους παραχωρήθηκε να διαχειρίζονται ουράνια πράγματα και έλαβαν μια τέτοια εξουσία που ο Θεός δεν έδωσε ούτε σε αγγέλους ούτε σε αρχαγγέλους».
Είναι, λοιπόν, πολύ φυσικό ένα τόσο μεγάλο χάρισμα, όπως το χάρισμα της ιερωσύνης, να απαιτεί από εμάς τους ανθρώπους, τα οστράκινα σκεύη, που το λαμβάνουμε, μερικές θεμελιώδεις προϋποθέσεις.
• Αγάπη θερμή προς τον Κύριο Ιησού και την Εκκλησία Του.
• Πνευματική καθαρότητα ψυχής και σώματος.
• Φόβο Θεού.
• Ένθεο ζήλο.
• Αυταπάρνηση.
• Ταπείνωση και υπακοή.
• Προσοχή και επαγρύπνηση στον τρόπο που ζούμε και πολιτευόμαστε.
* * *
Οι προϋποθέσεις αυτές ούτε αυτονόητες είναι ούτε στατικές. Αγωνίζεται κανείς για να τις αποκτήσει. Γι᾽ αυτό και οι Πατέρες μας υπογραμμίζουν ότι ιερεύς γνήσιος και αρεστός στον Θεό γίνεται εκείνος που ζούσε σαν ιερεύς προτού γίνει, προτού χειροτονηθεί ιερεύς.
Επεσήμανα προηγουμένως ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν είναι και στατικές. Αυτό σημαίνει ότι ο ιερωμένος αγωνίζεται σε όλη την ιερατική του ζωή όχι μόνο να διαφυλάξει αυτά τα προαπαιτούμενα, αλλά και να τα καλλιεργήσει και να τα αυξήσει. Έτσι μόνο θα παραμένει γνήσιος φορέας του χαρίσματος και όχι αχθοφόρος. Έτσι μόνο θα ευαρεστεί ενώπιον του Θεού και η ιερατική του διακονία θα οικοδομεί τους αδελφούς μας χριστιανούς, το πλήρωμα της Εκκλησίας.
* * *
Παιδί μου Ραφαήλ,
Επέλεξες την αφιερωμένη ζωή. Στον Χριστό αφιερώνεσαι. Καί η αγάπη του Χριστού θα πρέπει να αποτελεί «το ύδωρ το ζων» (Ιω. 4,11), που θα δροσίζει την καρδιά σου και θα δίνει νόημα, χαρά και ανάπαυση στη ζωή σου. Αυτή η αγάπη του Χριστού σαν άλλη ακοίμητη κανδήλα ας φωτίζει και ας θερμαίνει πάντοτε την καρδιά σου.
Επεθύμησες να γίνεις κληρικός. Καί σήμερα εντός ολίγου θα λάβεις τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης. Ο Θεός και η Εκκλησία Του απαιτεί από σένα και ο ταπεινός επίσκοπός σου επιθυμεί και εύχεται να γίνεις ένας άξιος και καλός κληρικός. Αυτό άλλωστε ζητεί και το σώμα της Εκκλησίας. Αυτό απαιτούν και οι δύσκολοι καιροί στους οποίους ζούμε.
Όλοι μας την ώρα αυτή ευχόμαστε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που θα σε επισκιάσει και με τον προσωπικό σου αγώνα που αναλαμβάνεις να το κατορθώσεις. Να αναδειχθείς ένας άξιος λειτουργός της Εκκλησίας. Πιστός. Ευλαβής. Αγνός. Ταπεινός. Αφιλοχρήματος. Ζηλωτής. Εργατικός.
Γιά να δοξάζεται το όνομα του Τριαδικού μας Θεού.
Γιά να οικοδομείται το σώμα της Εκκλησίας.
Γιά να αποτελείς ανάπαυση και καύχημα του Επισκόπου σου, ο οποίος επωμίζεται την ευθύνη της χειροτονίας σου.
Γιά να σε βλέπουν και να χαίρονται και να καμαρώνουν οι Πατέρες που κυκλώνουν το ιερό Θυσιαστήριο, οι γονείς και οι συγγενείς σου, οι αδελφοί και οι φίλοι σου, η Ενορία σου, ολόκληρη η Μητρόπολή μας. Αμήν».
){kind=link}