“«Δοξάζω το Θεό», όχι με λόγια αλλά με την στάση μου απέναντι στη ζωή και το θάνατο” αναφέρει μεταξύ άλλων στο χριστουγεννιάτικο μηνυμά του ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος…
Ολόκληρο το μήνυμα έχει ως εξής:
Αγαπητοί μου αδελφοί, αδελφές και τέκνα εν Κυρίω,
Η Εκκλησία μας και φέτος ψάλλει γιορταστικά:
«ο Χριστός γεννιέται, δοξάστε τον
ο Χριστός από τους ουρανούς, προϋπαντήστε τον
ο Χριστός στη γη, υψωθείτε».
Όμως, «τα Χριστούγεννα μοιάζουν πιά κουρασμένα! Ποιός να γιορτάσει και τι να γιορτάσει. Ο τόπος μας ναυαγισμένος, οι ψυχές μας εξουθενωμένες. Ανίσχυρη η αγανάκτηση, ατελέσφορη η οργή… κι ένας φιδίσιος πανικός μέσα μας».
Κι όμως, εκείνο το βράδυ στη Βηθλεέμ οι άγγελοι έψαλαν και διαλαλούσαν ότι το βρέφος της φάτνης θα έφερνε: «δόξα στον ύψιστο Θεό και στη γη ειρήνη, αρεστή στους ανθρώπους».
Από τότε πέρασαν 20 αιώνες. Μέσα στην Ιστορία:
υπήρξαν άνθρωποι που αμφισβήτησαν, «αν όντως γεννήθηκε»!
υπήρξαν άνθρωποι που έψαξαν να βρούν, «που ο Χριστός γεννάται»!
και πολλοί άνθρωποι που διερωτώνται: «μήπως, ματαίως ενηνθρώπησε;»
Στην εποχή μας, χρειάζεται κι εμείς να αποφασίσουμε, δεν έχουμε άλλο περιθώριο.
Όσοι διερωτάσθε αν πράγματι γεννήθηκε, θυμηθείτε ότι την ύπαρξή του αποδεικνύει τόσο ο ζήλος όσων των αναζητούν, όσο και η αδιαφορία αυτών που δεν τον ψάχνουν. Ο ίδιος ο Χριστός επιμένει: «δεν θα με αναζητούσατε, αν δεν με είχατε ήδη ανακαλύψει».
Όσοι ψάχνετε που γεννιέται ο Χριστός, αναζητήστε τον έξω από τα ιδεολογικά και υλικά παλάτια που φτιάξαμε «οι αντιπρόσωποί του», δίχως τα φτιασίδια με τα οποία αλλοιώσαμε το λόγο του, χωρίς τα βελούδα με τα οποία ντύσαμε τους γυμνούς του ώμους. Καί τότε θα τον βρείτε, μέσα στη φάτνη της μυστηριακής ζωής της Αγίας μας Εκκλησίας.
Όσοι όμως σκεπτόμαστε μήπως μάταια ενανθρώπησε ο Θεός, δεν έχουμε πολύ άδικο. Χρειάζεται διερεύνηση το μυστήριο και έλεγχο το γεγονός.
Πράγματι, γύρω μας και μέσα μας μαίνεται ένας λυσσαλέος πόλεμος. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι τελείως απομονωμένος και παντέρημος. Δεν αντέχει τον εαυτό του, φοβάται και υποπτεύται τους συνανθρώπους του, στέκεται επιφυλακτικός απέναντι στο Θεό και συμπεριφέρεται εχθρικά έναντι της φύσεως που τον περιβάλλει. Έτσι ο σύγχρονος άνθρωπος έχασε κάθε ικμάδα χαράς για το σήμερα και όποιας ελπίδος για το αύριο. Η ειρήνη, ως πνευματική κατάσταση, έφυγε από τις ζωές μας και εγκατέλειψε τον πλανήτη μας. Οπότε, λοιπόν,·που είναι η διαβεβαίωση των αγγέλων εκείνης της νύχτας στη Βηθλεέμ; Πού είναι η «επί γης ειρήνη»; Ποιά είναι η σχέση της ενανθρωπήσεως του Χριστού με την ειρήνη στον κόσμο μας;
Η απάντηση κρύβεται πίσω στο πρώτο μέρος του αγγελικού ύμνου:
“Δόξα στον ύψιστο Θεό…”.
Η ποιότητα και η ποσότητα της δόξης που αναγνωρίζουμε και αποδίδουμε στο Θεό, καθορίζει την ποιότητα και την ποσότητα της ειρήνης που βιώνουμε.
«Δοξάζω το Θεό», σημαίνει ότι δεν είμαι εγώ η αιτία της υπάρξεώς μου, οπότε δεν είμαι και μόνος μου. Οφείλω στο Θεό την υπάρξή μου κι έχω το Θεό συνεταίρο μου στη ζωή. Η Εκκλησία βεβαιώνει ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας. Ο Χριστός συμπλήρωσε ότι για μας είναι ο φίλος μας κι ο αδελφός μας.
«Δοξάζω το Θεό Πατέρα μας», σημαίνει ότι και οι υπόλοιποι άνθρωποι είναι ανεξαιρέτως αδελφοί μου και το Ευαγγέλιο προσθέτει ότι «τα ενωμένα μεταξύ τους αδέλφια, είναι πανίσχυρα». Κι ακόμα, ότι «οι άλλοι γύρω μου» είναι το μέτρο της σωτηρίας μου.
«Δοξάζω το Θεό Δημιουργό», σημαίνει ότι η σύνολη δημιουργία είναι ο στολισμένος διάκοσμος μέσα στον οποίο μας τοποθέτησε ο Θεός, οπότε έχουμε ευθύνη για τον άλογο κόσμο γύρω μας.
«Δοξάζω το Θεό», όχι με λόγια αλλά με την στάση μου απέναντι στη ζωή και το θάνατο, ως απόρροια της εμπιστοσύνης μου προς την Αγία Τριάδα.
Όταν λοιπόν, ο καθένας μας δοξάζουμε το Θεό μ’ αυτούς τους τρόπους, τότε δεν φοβόμαστε, δεν αγωνιούμε, δεν ξαφνιαζόμαστε από τίποτε. Ούτε από αρρώστιες, ούτε από δυσκολίες, ούτε από το θάνατο. Γιατί; Επειδή ο Θεός γεννήθηκε κι έγινε άνθρωπος! Η σχέση μας μαζύ του καθορίζει την χαρά και την ελπίδα μας, σ’ αυτήν τη ζωή και την άλλη.
Η Γέννηση του Χριστού δεν είναι απλό επετειακό γεγονός. Είναι για μας εξαιρετικά σωτηριολογικό. Έρχεται ο Θεός στον κόσμο για να πάρει τον άνθρωπο, αμαρτωλό και ταλαιπωρημένο, όμως μετανοημένο, για να τον επιστρέψει πίσω στην αρχέγονη δόξα του. Οπότε δεν ενανθρώπησε ματαίως ο Θεός!
Αγαπητοί μου,
Η μοναδική στην Ιστορία επέλαση του Θεού, ας μην μας αφήσει αδιάφορους. Ο κόσμος μας και η ζωή μας, όσο όμορφα κι αν είναι, είναι ψεύτικα μπροστά στην ομορφιά και στη χάρη του Χριστού μας. Ο,τι καλό κι ωραίο έχει αυτός ο κόσμος είναι ελάχιστο και φθηνό αντίγραφο της τέλειας ομορφιάς και της ύψιστης ωραιότητος που μας περιμένει στη Βασιλεία των ουρανών. Ο στολισμός και η κοσμική ατμόσφαιρα των ημερών αυτών, προσπαθούν να μας δώσουν ψήγματα της ομορφιάς και της χάριτος που μας περιμένει στον Παράδεισο.
Μ’αυτήν την βεβαιότητα και την σιγουριά, εύχομαι σε όλους σας, αγαπητοί μου,
Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα,
με το Χριστό στη ζωή σας,
με το Ευαγγέλιό του στο βίο σας,
με ειρήνη στην καρδιά σας και
με ελπίδα στα μάτια σας,
για έναν κόσμο, όπου «τα πάντα εν πάσι Χριστός».
Ευχέτης προς Κύριον υπέρ όλων σας,
Ο Μητροπολίτης σας
† Ο Αλεξανδρουπόλεως ΑΝΘΙΜΟΣ
