Του Πάρι Καρβουνόπουλου
Σε κλίμα “καθησυχαστικό” οι Αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων “συμβουλεύουν” τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να μην ανησυχούν “κι όλα θα πάνε καλά”.
Δεν γνωρίζουμε που στηρίζουν την αισιοδοξία και από που αντλούν τις πληροφορίες τους αλλά τίποτα δεν δείχνει ότι έχουν δίκιο. Αντιθέτως όλα συγκλίνουν στο “όλα θα πάνε στραβά”.
Απλή λογική. Οι παραιτήσεις των στελεχών που αναμένονται να εκτοξευθούν σε τετραψήφιους αριθμούς θα αποδυναμώσουν κι άλλο τα ταμεία . Που είναι ήδη σε κατάσταση αποσύνθεσης. Εξαιτίας μεγάλων σφαλμάτων του παρελθόντος αλλά και εξαιτίας καταστροφικών επιλογών της κυβέρνησης. Μόνο που και για τα δύο δεν ευθύνεται ο μέσος αξιωματικός που καλείται τώρα να “πληρώσει το λογαριασμό” χωρίς να έχει κάνει …τη ζημιά.
Οι καθησυχαστικές δηλώσεις και τα “παρακάλια” να μην παραιτηθούν τα στελέχη δεν αρκούν δυστυχώς. Εκτός από την απλή λογική ,υπάρχει και η απλή αριθμητική. Η οποία πάντα κερδίζει τις αόριστες υποσχέσεις και τα ευχολόγια. Το ποσό του εφάπαξ για κάθε στρατιωτικό ήταν το έσχατο μέσο επιβίωσης. Οι περισσότεροι δε έχουν πάρει μεγάλες προκαταβολές όχι για να πάνε να δουν τον κ.Ρέμο μαζί με τον κ.Ιγκλέσιας στη Μύκονο, αλλά για να πληρώσουν σπουδές παιδιών στην επαρχία, όταν ήταν αναγκασμένοι να συντηρούν τρία σπίτια! Ένα για τη σύζυγο και το ένα παιδί, ένα για το παιδί που σπούδαζε στην επαρχία κι ένα για τον στρατιωτικό που υπηρετούσε στην άλλη άκρη της χώρας! Αυτά για τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ που απαιτεί “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα” . Ακόμη και του στρατιωτικού γείτονα, στον οποίο προφανώς θα ασκούσε …κριτική την επομένη των Ιμίων!
Έτσι όπως πάει η κατάσταση είναι δεδομένο λοιπόν οτι θα υπάρξουν και περιπτώσεις που όχι μόνο δεν θα έχει μείνει τίποτα να εισπράξουν οι στρατιωτικοί ως εφάπαξ αλλά θα τους ζητηθεί να περάσουν από το ταμειο για να πληρώσουν κιόλας!
Αλλά δεν είναι τόσο οι αριθμοί και η κοινή λογική που θα οδηγήσει πάρα πολλά στελέχη εκτός ΕΔ. Είναι για να το πούμε πάρα πολύ λαϊκά και να μας συγχωρείτε κιόλας …το γαμώτο της ιστορίας. Έτσι ακριβώς όπως μας το μεταφέρουν εδώ και μέρες δεκάδες αξιωματικοί που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να παραιτηθούν γιατί αγαπάνε αυτό που κάνουν. Και νοιώθουν ότι επί της ουσίας τους διώχνουν από την δουλειά που διάλεξαν να κάνουν. Δεν αναφερόμαστε στα “χρυσά γαλόνια” των ανωτάτων για τους οποίους φαίνεται ότι ο χρόνος παραμονής στα υψηλότατα κλιμάκια της ιεραρχίας είναι σημαντικότερη απ΄ οτιδήποτε άλλο. Μιλάμε για τα μεσαία στελέχη που θέλουν να μείνουν αλλά τους δείχνουν την έξοδο.
