Συγγραφή: Αναστάσιος Νικολάου, φιλόλογος
Επιμέλεια: Ρένος Κωνσταντίνου, θεολόγος
Η Εκκλησία μας στις 12 Φεβρουαρίου τιμά την μνήμη του Αγίου Χρήστου του Νεομάρτυρος, ο οποίος εξασκούσε το επάγγελμα του κηπουρού. Ο Άγιος γεννήθηκε στην Αλβανία, αλλά εργαζόταν και ζούσε στην Κωνσταντινούπολη.
Μια μέρα, ενώ πουλούσε τα μήλα του στην αγορά της Κωνσταντινούπολης, ήλθε ένα Τούρκος κι ήθελε να αγοράσει τα μήλα σε εξευτελιστική τιμή. Ο Άγιος αντιστάθηκε σ’ αυτή την αδικία και τελικά ήλθαν σε φιλονικία.
Ο Τούρκος θύμωσε και θέλοντας να τον εκδικηθεί πήγε σε ένα κριτή (δικαστή) και του είπε ότι τάχα άκουσε τον Άγιο να λέει ότι επιθυμεί να γίνει Μωαμεθανός.
Ο κριτής κάλεσε τον Άγιο και τον ρώτησε αν αυτό αληθεύει. ‹‹Για τ’ όνομα του Θεού›› απάντησε ο φτωχός κηπουρός, ‹‹ποτέ δεν είπα τέτοιο λόγο››. ‹‹Εγώ είμαι Χριστιανός και δεν είναι δυνατόν ν’ αλλάξω την πίστη μου ακόμη και αν λάβω μύρια βάσανα››.
Τότε ο κριτής διέταξε και τον χτύπησαν δυνατά με ραβδιά. Του κατάφεραν μάλιστα ένα τόσο δυνατό χτύπημα στο κεφάλι, ώστε ο Άγιος αιμορραγούσε για πολλή ώρα. Μετά τον έδεσαν, τον έβαλαν στη φυλακή και του έσφιξαν τα πόδια στο τιμωρητικό ξύλο (ειδικό ξύλο που ήταν καρφωμένο στο πάτωμα της φυλακής με τρύπες για τα πόδια), για να μην μπορεί καθόλου να κινηθεί.
Στη φυλακή έτυχε να βρίσκεται και ο λόγιος συγγραφέας Καισάριος Δαπόντες (1713-1784), ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. Τον λυπήθηκε και κατάφερε να πείσει τους δεσμοφύλακες να τον ελευθερώσουν από το ξύλο, για να μπορεί να κινηθεί λίγο. Κατόρθωσε να του βρει και λίγο φαγητό και του το πρόσφερε. ‹‹Ευχαριστώ››. του είπε ο Άγιος, ‹‹αλλά γιατί να φάω; Μήπως πρόκειται να ζήσω; Ας αποθάνω, λοιπόν, για τον Χριστό μου πεινασμένος και διψασμένος››.
Έβγαλε όμως και έδωσε ένα κέρμα που είχε στη ζώνη του στον Καισάριο και του είπε: ‹‹να το δώσεις αυτό να μου κάνουν μερικές λειτουργίες και μνημόσυνα για την ψυχή μου››.
Την ίδια μέρα ήλθαν και πήραν τον Μάρτυρα από τη φυλακή και τον οδήγησαν έξω από τα τείχη της Πόλης. Αυτός ειρηνικά έκλινε τον αυχένα και παρέδωσε τον εαυτό του στον Ιησού Χριστό. Με αυτό τον τρόπο ο κηπουρός της Πόλης, στις 12 Φεβρουαρίου 1748 μ.Χ., άφησε τα περιβόλια του Βοσπόρου για να γίνει κηπουρός του ουρανίου Παραδείσου.
