Κάποιος έχει ελπίδα στο Θεό που στηρίζεται στην εγκάρδια πίστη. Αυτή είναι γνήσια, γιατί δημιουργήθηκε με τη διάκριση και τη γνώση. Κι ένας άλλος έχει ελπίδα διαφορετική, που γεννιέται από την αφροσύνη και την οκνηρία. Αυτή είναι ψεύτικη.
Ο άνθρωπος βέβαια που καθόλου δεν φροντίζει για τα φθαρτά πράγματα, αλλά αφού πρόσφερε ολόκληρο τον εαυτό του στο Θεό , διαθέτει ακατάπαυστα, νύχτα και μέρα , όλο του το χρόνο και το ζήλο στη λατρεία και την ευαρέστηση Εκείνου, παραμελώντας έτσι την εκπλήρωση των υλικών του αναγκών, αυτός καλά και γνωστικά ελπίζει στον Κύριο.
Ότι θα του εξασφαλίσει όσα του χρειάζονται . Και είναι δίκαιο να δείξει ο Θεός σε έναν τέτοιο άνθρωπο όλη Του τη φροντίδα και να του δώσει άκοπα ό,τι έχει ανάγκη, γιατί είναι υπηρέτης Του γνήσιος και τηρεί την εντολή Του που λέει: « Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν » (Ματθ. 6: 33).
Η ελπίδα λοιπόν του ανθρώπου αυτού είναι καλή και έλλογη, και για αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκπληρωθεί.
Εκείνος όμως που έχει ακόμα κολλημένο το νου του στη γη, εκείνος που έχει προσπάθεια ( δηλαδή εμπαθή προσκόλληση ) στα επίγεια, εκείνος που τρώει χώμα σαν το φίδι, παραδίνοντας τον εαυτό του σε μετεωρισμούς και δε αιχμαλωσίες της καρδιάς και σε αργολογίες, εκείνος που τεντώνει τεμπέλικα τα πόδια του λέγοντας : « Πιστεύω πως ο Θεός θα μου εξασφαλίσει ό, τι μου χρειάζεται » , αυτός θα ακούσει οπωσδήποτε τα λόγια που του απευθύνει ο Θεός με το στόμα του προφήτη: « Εγγίζεις μοι εν τω στοματί σου, η δε καρδία σου πόρρω απέχει απ ‘ εμού » ( πρβλ. Ης. 29:13 ) . Αλλά και ο αδελφόθεος Ιάκωβος θα του πει: « Ει πιστεύεις τω Θεώ , καλώς ποιείς . Και τα δαιμόνια πιστεύουσι και φρίσσουσι » . Η πίστη όμως χρειάζεται και έργα, γιατί « άνευ έργων νεκρά εστι » ( πρβλ. Ιακ. 2: 19, 26 ) .
Μην πλανιέσαι ασύνετε! Πριν από την ελπίδα στο Θεό, χρειάζεται ο κόπος και ο ιδρώτας για το Θεό στην καλλιέργεια των αρετών . Αν λοιπόν κι εσύ πιστεύεις ότι ο Θεός φροντίζει για τα πλάσματά Του και είναι παντοδύναμος, δείξε κι εσύ εργασία τέτοια , που να ταιριάζει στην πίστη σου. Και τότε θα έχεις το Θεό έτοιμο να σε ακούσει, να σου παρέχει άκοπα όλα όσα χρειάζεσαι , και ακόμα να σε φυλάει από κάθε κίνδυνο και από κάθε βλάβη και θλίψη.
Γιατί ο Θεός πρόσταξε όλους τους άλλους ανθρώπους να τακτοποιούν τις υποθέσεις τους με διάκριση , και μαζί με την πρόνοια του Θεού να σμίξουν και τη φρόνηση , που έλαβαν από Αυτόν. Όποιος όμως αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο Θεό και φροντίζει μόνο για την ευαρέστηση Εκείνου , δεν έχει ανάγκη από αυτή τη φρόνηση για τη ρύθμιση της ζωής του. Γιατί, αντί για αυτή, έχει την πίστη, με την οποία ανατρέπει « παν ύψωμα επαιρόμενον κατά της γνώσεως του Θεού » ( Β’ Κορ. 10: 5 ) .
Και λογισμούς ανθρώπινους ή φυσικούς δεν παραδέχεται , γιατί ανέβηκε ψηλότερα από τη φύση και προσκολλήθηκε στο Θεό με την αδίστακτη και ακλόνητη πίστη, με την οποία αντιμετωπίζει τα πάντα – όχι για να πειράξει τον Κύριο. Αλλά γιατί έχει το θάρρος του σ ‘ Αυτόν και είναι πάνοπλος με την ακατανίκητη δύναμη του Αγίου Πνεύματος . Για έναν τέτοιον άνθρωπο, πραγματικά, είναι που λέει ο Θεός: « Μετ ‘ αυτού ειμι εν θλίψει. Εξελούμαι αυτόν και δοξάσω αυτόν. Μακρότητα ημερών εμπλήσω αυτόν και δείξω αυτώ το σωτήριον μου » ( Ψαλμ. 90 : 15-16 ) . ]
Γράφει: ο Αββάς Ισαακ
Από τον Μικρό Ευεργετινό
