“Εγώ σας λέω”, είπε ο Κύριος, αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, προσεύχεστε για όσους σας βλάπτουν (Ματθ. 5, 44).
Γιατί έδωσε αυτές τις εντολές;
Για να σε ελευθερώσει από το μίσος, τη λύπη.
Την οργή και τη μνησικακία.
Και να σε αξιώσει ν’ αποκτήσεις την τέλεια αγάπη.
Αυτή είναι αδύνατον να την έχει:
Όποιος δεν αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους.
Όπως και ο Θεός τους αγαπάει όλους εξίσου.
Όποιος έχει την τέλεια αγάπη, δεν κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους.
Ξέρει πως όλοι μας έχουμε την ίδια ανθρώπινη φύση.
Και γι’ αυτό ανεξαίρετα τους αγαπάει όλους το ίδιο.
Τους ενάρετους τους αγαπάει ως φίλους.
Ενώ τους κακούς τους αγαπάει ως εχθρούς.
Και τους ευεργετεί και μακροθυμεί και υπομένει, αν τον βλάψουν.
Χωρίς να υπολογίζει καθόλου το κακό που του γίνεται.
Αντίθετα, αν τον καλέσει η περίσταση, πάσχει για χάρη τους, για να τους κάνει κι αυτούς φίλους, αν είναι δυνατόν.
Κι αν αυτό δεν το κατορθώσει, δεν αλλάζει τη διάθεσή του.
Αλλά συνεχίζει να τους αγαπάει όλους εξίσου.
Αγωνίσου, όσο μπορείς, ν’ αγαπήσεις κάθε άνθρωπο.
Αν αυτό δεν μπορείς να το κάνεις ακόμα, τουλάχιστον μη μισήσεις κανέναν.
