Του π. Κλήμεντος Ζώκαρη, Αρχιμανδρίτου
“Να σχεδιάζω κάτι, χωρίς να το εμπιστεύομαι πρώτα στο Θεό δε μπορώ. Κι αν αυτό που σχεδιάζω δε γίνεται και μένω ειρηνικός, τότες είμαι αληθινό παιδί του Θεού. Του Θεού, που χλευάστηκε, μαστιγώθηκε, σταυρώθηκε. Αυτός που απαρνιέται τον εαυτό του, δε ρωτάει ποτέ και ούτε ανησυχεί, γιατί τότε έχουμε προβολή του εαυτού μας μέσα στο Θείο χώρο και κατά συνέπεια διχασμό και δυστυχία.
Αυτό δεν καταργεί την άνω πορεία και την ελευθερία μου, αλλά αντίθετα ελευθερώνει την ύπαρξή μου μέσα σ’ ένα μακρύ δρόμο που τον θεάζομαι ως το τέλος, χωρίς να υπάρχει τέλος!! Αλλά μόνο χαρά, χαρά και ειρήνη!! Δεν ξέρω σε τί βαθμό νίκησα τον εαυτό μου, αλλά για να υποφέρω για την εξορία που μου επιβάλλει η τυραννία του 1967, σημαίνει πως ελάχιστα πέτυχα στην προσπάθειά μου.
Η ζωή του Χριστού θέλει γυμνούς ανθρώπους. Αυτό βέβαια απαιτεί ηρωϊσμό. Στους Μάρτυρες υπάρχει αυτό το στοιχείο και είναι για μας πολύτιμο για την ασφαλή πορεία μας. Πρέπει να βγάλω απ’ την καρδιά μου το φόβο για να αγαπήσω αληθινά. Παρακάλεσα σήμερα το Θεό απ’ τον τόπο της εξορίας μου, να με βοηθήσει να λησμονήσω τον εαυτό μου, για να τον ξαναβρώ και να πάρω δυνάμεις από μέσα μου.
Επιθυμώ και κάνω το πάν, για να ανάψω την έντονη φωτιά της αγάπης του Θεού μέσα μου, για να αποτεφρώσει τις αμαρτίες μου και να ξεριζώσει όλες τις κακίες μου. Η αγάπη αυτού του είδους δεν έχει μέτρο και η εξήγηση είναι πως δεν μπορεί να υπάρχει εξήγηση. Γι’ αυτό Θεέ μου, δός μου πίστη για να μην έχει μέτρο η εμπιστοσύνη σε Σένα, έστω αν όλη η ζωή μου είναι ανηφοριά”.
5-2-2013
Από βιβλίο: Το Οδοιπορικό της ψυχής μου (συνέχεια 12η, σ. 24, 25).
(Συνεχίζεται)
