Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 10 Νοεμβρίου

(Λουκ. ι´ 25-37)
Τω καιρώ εκείνω, νομικός τις προσήλθε τω ᾿Ιησού εκπειράζων αυτόν και λέγων· Διδάσκαλε, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω; ῾Ο δε είπε προς αυτόν· ᾿Εν τω νόμω τι γέγραπται; πως αναγινώσκεις; ῾Ο δε αποκριθείς είπεν· «᾿Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της διανοίας σου», και «τον πλησίον σου ως εαυτόν».

Είπε δε αυτώ· ᾿Ορθώς απεκρίθης· τούτο ποίει και ζήση.῾Ο δε θέλων δικαιούν εαυτόν είπε προς τον ᾿Ιησούν· Καί τις εστί μου πλησίον; ῾Υπολαβών δε ο ᾿Ιησούς είπεν· ῎Ανθρωπός τις κατέβαινεν από ῾Ιερουσαλήμ εις ῾Ιεριχώ, και λησταίς περιέπεσεν· οι και εκδύσαντες αυτόν και πληγάς επιθέντες απήλθον αφέντες ημιθανή τυγχάνοντα. Κατά συγκυρίαν δε ιερεύς τις κατέβαινεν εν τη οδώ εκείνη, και ιδών αυτόν αντιπα-ρήλθεν. ῾Ομοίως δε και Λευίτης γενόμενος κατά τον τόπον, ελθών και ιδών αντιπαρήλθε.

Σαμαρείτης δε τις οδεύων ήλθε κατ᾿ αυτόν, και ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη, και προσελθών κατέδησε τα τραύματα αυτού επιχέων έλαιον και οίνον,επιβιβάσας δε αυτόν επί το ίδιον κτήνος ήγαγεν αυτόν εις πανδοχείον και επεμελήθη αυτού· και επί την αύριον εξελθών, εκβαλών δύο δηνάρια έδωκε τω πανδοχεί και είπεν αυτώ· ᾿Επιμελήθητι αυτού, και ο τι αν προσδαπανήσης, εγώ εν τω επανέρχεσθαί με αποδώσω σοι. Τις ούν τούτων των τριών πλησίον δοκεί σοι γεγονέναι του εμπεσόντος εις τους ληστάς; ῾Ο δε είπεν· ῾Ο ποιήσας το έλεος μετ᾿ αυτού. Είπεν ούν αυτώ ο ᾿Ιησούς· Πορεύου και συ ποίει ομοίως.

Απόδοση σε απλή γλώσσα:
Εκείνο τον καιρό, κάποιος νομοδιδάσκαλος πλησίασε τον ᾿Ιησού, και για να τον φέρει σε δύσκολη θέση του είπε· «Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή;» ῾Ο ᾿Ιησούς τον ρώτησε· «῾Ο νόμος τι γράφει;» ᾿Εκείνος απάντησε· Ν’ αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου μ’ όλη την καρδιά σου και μ’ όλη την ψυχή σου, μ’ όλη τη δύναμή σου και μ’ όλο τον νού σου· και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. «Πολύ σωστά απάντησες», του είπε ο ᾿Ιησούς· «αυτό κάνε και θα ζήσεις».

᾿Εκείνος όμως, θέλοντας να δικαιολογήσει τον εαυτό του, είπε στον ᾿Ιησού· «Καί ποιός είναι ο πλησίον μου;» Πήρε τότε αφορμή ο ᾿Ιησούς και είπε· «Κάποιος άνθρωπος, κατεβαίνοντας από τα ῾Ιεροσόλυμα για την ῾Ιεριχώ, έπεσε πάνω σε ληστές.Αυτοί τον ξεγύμνωσαν, τον τραυμάτισαν και έφυγαν παρατώντας τον μισοπεθαμένο. ᾿Από κείνο τον δρόμο έτυχε να κατεβαίνει και κάποιος ιερέας, ο οποίος τον είδε, αλλά τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία.

Το ίδιο και κάποιος λευίτης, που περνούσε από κείνο το μέρος· παρ’ όλο που τον είδε κι αυτός, τον προσπέρασε χωρίς να του δώσει σημασία. Κάποιος όμως Σαμαρείτης που ταξίδευε, ήρθε προς το μέρος του, τον είδε και τον σπλαχνίστηκε. Πήγε κοντά του, άλειψε τις πληγές του με λάδι και κρασί και τις έδεσε καλά. Μάλιστα τον ανέβασε στο δικό του το ζώο, τον οδήγησε στο πανδοχείο και φρόντισε γι’ αυτόν. Την άλλη μέρα φεύγοντας έβγαλε κι έδωσε στον πανδοχέα δύο δηνάρια και του είπε· “φρόντισέ τον, κι ο,τι παραπάνω ξοδέψεις, εγώ όταν ξαναπεράσω θα σε πληρώσω”. Ποιός λοιπόν απ’ αυτούς τους τρεις κατά τη γνώμη σου αποδείχτηκε “πλησίον” εκείνου που έπεσε στους ληστές;»

῾Ο νομοδιδάσκαλος απάντησε· «᾿Εκείνος που τον σπλαχνίστηκε». Τότε ο ᾿Ιησούς του είπε· «Πήγαινε, και να κάνεις κι εσύ το ίδιο».