ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Ο Μέγας Αντώνιος, όπως μας πληροφορεί ο βιογράφος του, Άγιος Αθανάσιος, χρησιμοποιουσε πολλές φορές το Ψαλτήρι, κυρίως όταν αντιμετωπίζε τις δαιμονικές προκλήσεις, καθώς οι ψαλμοί είναι “δαιμόνων φυγαδευτήριον”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μ. Βασίλειος.
Κατά τη διάρκεια των δαιμονικών επιθέσεων και προκλήσεων ο Μέγας Αντώνιος αναφέρει οκτώ φορές αυτούσιους στίχους από τους Ψαλμούς.
Αρχικά, όταν ο Αντώνιος έρχεται ενώπιον του πνεύματος της πορνείας, το οποίο έχει τη μορφή μαύρου παιδιού, το περιφρονεί και του λέει πως είναι μαύρος όχι μόνο στη μορφή, αλλά και στο μυαλό.
Έπειτα χρησιμοποιεί τη ψαλμική ρήση “Κύριος εμοί βοηθός καγώ επόψομαι τους εχθρούς μου” (Ψλ. 117,7), δηλαδή “ο Κύριος είναι η βοήθειά μου και δίχως φόβο θα κοιτώ όσους με εχθρεύονται”.
Μετά από αυτά τα λόγια ο μαύρος δαίμονας τρόμαξε, έφυγε αμέσως και δε τόλμησε να ξαναπλησιάσει τον Άγιο.
Όταν ασκήτευε μέσα στο μνήμα δέχτηκε και πάλι επίθεση δαιμόνων, οι οποίοι τον χτυπούσαν, αλλά αυτός προσευχόταν. Στη συνέχεια αναφώνησε πως όσα χτυπήματα και αν δεχτεί δε πρόκειται να φύγει από τον Χριστό και έψαλλε
“Εάν παρατάξηται επ’εμέ παρεμβολήν ου φοβηθήσεται η καρδία μου” (Ψλ. 26,3), δηλαδή “κι αν συναχτεί στράτευμα να με πολεμήσει, η καρδιά μου δεν δειλιάζει”, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο τη ψυχική του δύναμη και την πλήρη αφοσίωσή του στο Χριστό.
Πολλές φορές οι γνώριμοί του πήγαιναν να τον επισκεφτούν και φοβόντουσαν μήπως και τον βρουν νεκρό, λόγω των δαιμονικών επιθέσεων.
Αντίθετα όταν έφταναν κοντά στο μέρος όπου ήταν κλεισμένος τον άκουγαν να ψέλνει “Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν” (Ψλ. 67,2), δηλαδή “ας εγερθεί ο Θεός κι ας σκορπισθούν οι εχθροί Του και ας φύγουν από μπρος Του αυτοί που Τον μισούν” και ακόμη έλεγε
“Πάντα τα έθνη εκυκλωσάν με και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς” (Ψλ. 117,10), δηλαδή “όλα τα έθνη με κατατρόπωσαν”, στη προκειμένη περίπτωση οι δαίμονες “και στο όνομα του Κυρίου τους κατατρόπωσα”.
ο Άγιος Αντώνιος αφηγούνταν εμπειρίες του από τη πάλη με τους δαίμονες, ανέφερε πως όταν ήρθαν να τον πειράξουν και να τον φοβερίσουν με τη μορφή αρματωμένων στρατιωτών και άγριων θηρίων έλεγε τον Ψαλμό
“Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Θεού ημών” (Ψλ. 19,8), δηλαδή “άλλοι ελπίζουν στα άρματα κι άλλοι στο ιππικό τους, μα εμείς εμπιστευόμαστε τον Κύριο το Θεό μας” και μ’αυτό τον τρόπο οι δαίμονες χάνονταν….
Αυτή είναι η δύναμη των ψαλμών!!!!
Με το ψαλτήρι λοιπόν ο Άγιος Αντώνιος (ο οποίος είναι ο μοναδικός Άγιος από όλους τους Αγίους μας που δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις από τους δαίμονες ) τους νικούσε.
