Ήταν κάποιο ανδρόγυνο ευλαβές καί είχαν εννιά παιδιά. Ο σύζυγος ήταν πάρα πολύ ευλαβής καί ολίγον τί ζηλωτής στά πνευματικά. Κατά γράμμα ήθελε νά τά κάνει όλα σάν καλόγερος. Η γυναίκα παραπονιόταν στό Γέροντα ότι κουράζεται καί θέλει βοήθεια. Όταν ερχόταν στή Μονή τό βράδυ μόνη της η σύζυγος μέ τά παιδιά κλαίγανε, φώναζαν αυτά, έκλαιγε καί αυτή γιατί κουραζόταν…
Αυτός πήγαινε σ’ ενα παρεκκλήσι τών Αγίων Aναργύρων έκανε μετάνοιες, κομποσχοίνι καί αγρυπνούσε. Η σύζυγος παραπονιόταν καί έκλαιγε στόν Γέροντα καί είχε δίκιο.
Τήν άλλη μέρα ο Γέροντας μόλις τούς είδε στήν αυλή μαζί κατάλαβε ότι κάτι συμβαίνει καί ότι είχαν έλθει σέ καυγά μεταξύ τους. Ο Γέρονας μιλάει μέ γλυκά λόγια καί διάκριση γιά νά παρηγορήσει τήν πονεμένη μητέρα καί κουρασμένη καί διακριτικά μέ τό χαμόγελο λέει στόν πατέρα: «Σέ χάρηκα, απόψε. Έψαλλες όλη τή νύκτα καί προσευχόσουν.
Καλά έκανες! Αλλά θά είχε μεγαλύτερη ευλογία καί μισθό, άν καθόσουν μισή ώρα καί όχι τρείς ώρες καί ήσουν κοντά στή γυναίκα καί τή βοηθούσες γιά τά παιδιά νά φάνε καί νά κοιμηθούν. Γιατί γιά σάς τούς παντρεμένους κομποσχοίνια καί μετάνοιες είναι τά παιδιά σας. Όταν μεγαλώσουν θάχετε καιρό νά κάνετε… «αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος». Νά γίνεται πάντα κάτι εν κοινή συναινέσει.
Περιοδικό “ΕΡΩ”, τευχος 5
