Εξάψαλμος

Εξάψαλμος: Δόξα εν υψίστοις Θεώ καί επί γής ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία (εκ γ).

Κύριε, τά χείλη μου ανοίξεις, καί τό στόμα μου αναγγελεί τήν αίνε­σίν Σου (δίς).

Ψαλμός γ. (3)

Κύριε, τί επληθύνθησαν οι θλίβον­τές με; Πολλοί επανί­στανται επ εμέ.

Πολλοί λέγουσι τή ψυχή μου Ουκ έστι σωτηρία αυτώ εν τώ Θεώ αυτού.

Σύ δέ, Κύριε, αντιλήπτωρ μου εί δόξα μου, καί υψών τήν κεφαλήν μου.

Φωνή μου πρός Κύριον εκέκραξα, καί επήκουσέ μου εξ όρους αγίου Αυτού.

Εγώ δέ εκοιμήθην καί ύπνωσα εξηγέρθην, ότι Κύριος αντιλήψεταί μου.

Ου φοβηθήσομαι από μυριάδων λαού, τών κύκλω συνεπιτιθεμένων μοι. Ανάστα, Κύριε, σώσόν με, ο Θεός μου.

Ότι Σύ επάταξας πάντας τούς εχθραίνοντάς μοι ματαίως, οδόντας αμαρ­τωλών συνέτριψας.

Τού Κυρίου η σωτηρία, καί επί τόν λαόν Σου η ευλογία Σου.

Καί πάλιν Εγώ εκοιμήθην καί ύπνωσα εξηγέρθην, ότι Κύριος αντιλή­ψεταί μου.

Ψαλμός λζ. (37)

Κύριε, μή τώ θυμώ Σου ελέγξης με, μηδέ τή οργή Σου παιδεύσης με.

Ότι τά βέλη Σου ενεπάγησάν μοι, καί επεστήριξας επ εμέ τήν χείρά Σου.

Ουκ έστιν ίασις εν τή σαρκί μου από προσώπου τής οργής Σου ουκ έστιν ειρήνη εν τοίς οστέοις μου από προσώ­που τών αμαρτιών μου.

Ότι αι ανομίαι μου υπερήραν τήν κεφαλήν μου, ωσεί φορτίον βαρύ εβα­ρύν­θησαν επ εμέ.

Προσώζεσαν καί εσάπησαν οι μώλωπές μου από προσώπου τής αφρο­σύνης μου.

Εταλαιπώρησα καί κατεκάμφθην έως τέλους, όλην τήν ημέραν σκυθρωπάζων επορευόμην.

Ότι αι ψόαι μου επλήσθησαν εμπαιγμάτων, καί ουκ έστιν ίασις εν τή σαρκί μου.

Εκακώθην καί εταπεινώθην έως σφόδρα ωρυόμην από στεναγμού τής καρδίας μου.

Κύριε, εναντίον Σου πάσα η επιθυμία μου, καί ο στεναγμός μου από Σού ουκ απεκρύβη.

Η καρδία μου εταράχθη, εγκατέλιπέ με η ισχύς μου, καί τό φώς τών οφθαλμών μου, καί αυτό ουκ έστι μετ εμού.

Οι φίλοι μου καί οι πλησίον μου εξ εναντίας μου ήγγισαν καί έστησαν, καί οι έγγιστά μου από μακρόθεν έστησαν.

Καί εξεβιάζοντο οι ζητούντες τήν ψυχήν μου, καί οι ζητούντες τά κακά μοι ελάλησαν ματαιότητας καί δολιό­τητας όλην τήν ημέραν εμελέτη­σαν.

Εγώ δέ ωσεί κωφός ουκ ήκουον, καί ωσεί άλαλος ουκ ανοίγων τό στόμα αυτού.

Καί εγενόμην ωσεί άνθρωπος ουκ ακούων, καί ουκ έχων εν τώ στόματι αυτού ελεγμούς.

Ότι επί Σοί, Κύριε, ήλπισα, Σύ εισακούση, Κύριε ο Θεός μου.

Ότι είπον Μήποτε επιχαρώσί μοι οι εχθροί μου, καί εν τώ σαλευθήναι πόδας μου, επ εμέ εμεγαλορρημόνησαν.

Ότι εγώ εις μάστιγας έτοιμος καί η αλγηδών μου ενώπιόν μού εστι δια­παντός.

Ότι τήν ανομίαν μου εγώ αναγγελώ καί μεριμνήσω υπέρ τής αμαρτίας μου.

Οι δέ εχθροί μου ζώσι καί κεκρα­ταίωνται υπέρ εμέ, καί επληθύν­θησαν οι μισούντές με αδίκως.

Οι ανταποδιδόντες μοι κακά αντί αγαθών ενδιέβαλλόν με, επεί κατεδίω­κον αγαθωσύνην.

Μή εγκαταλίπης με, Κύριε, ο Θεός μου, μή αποστής απ εμού.

Πρόσχες εις τήν βοήθειάν μου, Κύριε, τής σωτηρίας μου.

Καί πάλιν Μή εγκαταλίπης με, Κύριε, ο Θεός μου, μή αποστής απ εμού. Πρόσχες εις τήν βοήθειάν μου, Κύριε, τής σωτηρίας μου.

Ψαλμός ξβ. (62)

ΟΘεός, ο Θεός μου, πρός Σέ ορθ­ρίζω.

Εδίψησέ Σε η ψυχή μου, ποσαπλώς Σοι η σάρξ μου εν γή ερήμω καί αβάτω καί ανύδρω.

Ούτως εν τώ αγίω ώφθην Σοι, τού ιδείν τήν δύναμίν Σου καί τήν δόξαν Σου.

Ότι κρείσσον τό έλεός Σου υπέρ ζωάς τά χείλη μου επαινέσουσί Σε.

Ούτως ευλογήσω Σε εν τή ζωή μου, καί εν τώ ονόματί Σου αρώ τάς χείράς μου.

Ως εκ στέατος, καί πιότητος εμπλη­σθείη η ψυχή μου, καί χείλη αγαλλιά­σεως αινέσει τό στόμα μου.

Ει εμνημόνευόν Σου επί τής στρω­μνής μου, εν τοίς όρθροις εμελέτων εις Σέ.

Ότι εγενήθης βοηθός μου, καί εν τή σκέπη τών πτερύγων Σου αγαλλιάσομαι.

Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, εμού δέ αντελάβετο η δεξιά Σου.

Αυτοί δέ εις μάτην εζήτησαν τήν ψυχήν μου εισελεύσονται εις τά κατώτατα τής γής παραδοθήσονται εις χείρας ρομφαίας, μερίδες αλωπέκων έσονται.

Ο δέ βασιλεύς ευφρανθήσεται επί τώ Θεώ, επαινεθήσεται πάς ο ομνύων εν αυτώ, ότι ενεφράγη στόμα λαλούντων άδικα.

Καί πάλιν Εν τοίς όρθροις εμελέτων εις Σέ, ότι εγενήθης βοηθός μου, καί εν τή σκέπη τών πτερύγων Σου αγαλ­λιάσομαι. Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου εμού δέ αντελάβετο η δεξιά Σου.

Δόξα Πατρί καί Υιώ καί Αγίω Πνεύματι καί νύν καί αεί καί εις τούς αιώνας τών αιώνων. Αμήν.

Αλληλούϊα, αλληλούϊα, αλληλούϊα. Δόξα Σοι ο Θεός (εκ γ, άνευ μετανοίας, γονυκλισίας, ή «σταυροκοπήματος»).

Κύριε, ελέησον (γ).

Δόξα. Καί νύν.

Ψαλμός πζ. (87)

Κύριε, ο Θεός τής σωτηρίας μου, ημέρας εκέκραξα καί εν νυκτί εναντίον Σου.

Εισελθέτω ενώπιόν Σου η προσευχή μου, κλίνον τό ούς Σου εις τήν δέησίν μου.

Ότι επλήσθη κακών η ψυχή μου, καί η ζωή μου τώ Άδη ήγγισε.

Προσελογίσθην μετά τών καταβαι­νόντων εις λάκκον, εγενήθην ωσεί άνθρωπος αβοήθητος, εν νεκροίς ελεύ­θερος.

Ωσεί τραυματίαι καθεύδοντες εν τάφω, ών ουκ εμνήσθης έτι, καί αυτοί εκ τής χειρός Σου απώσθησαν.

Έθεντό με εν λάκκω κατωτάτω, εν σκοτεινοίς καί εν σκιά θανάτου.

Επ εμέ επεστηρίχθη ο θυμός Σου, καί πάντας τούς μετεωρισμούς Σου επήγαγες επ εμέ.

Εμάκρυνας τούς γνωστούς μου απ εμού, έθεντό με βδέλυγμα εαυτοίς.

Παρεδόθην, καί ουκ εξεπορευόμην οι οφθαλμοί μου ησθένησαν από πτωχείας.

Εκέκραξα πρός Σέ, Κύριε, όλην τήν ημέραν, διεπέτασα πρός Σέ τάς χείράς μου.

Μή τοίς νεκροίς ποιήσεις θαυμάσια; ή ιατροί αναστήσουσι, καί εξομολογή­σονταί Σοι;

Μή διηγήσεταί τις εν τώ τάφω τό έλεός Σου, καί τήν αλήθειάν Σου εν τή απωλεία;

Μή γνωσθήσεται εν τώ σκότει τά θαυμάσιά Σου καί η δικαιοσύνη Σου εν γή επιλελησμένη;

Καγώ πρός Σέ, Κύριε, εκέκραξα, καί τό πρωί η προσευχή μου προφθάσει Σε.

Ινατί, Κύριε, απωθή τήν ψυχήν μου; αποστρέφεις τό πρόσωπόν Σου απ εμού;

Πτωχός ειμι εγώ, καί εν κόποις εκ νεότητός μου υψωθείς δέ εταπεινώθην, καί εξηπορήθην.

Επ εμέ διήλθον αι οργαί Σου, οι φοβερισμοί Σου εξετάραξάν με.

Εκύκλωσάν με ωσεί ύδωρ, όλην τήν ημέραν περιέσχον με άμα.

Εμάκρυνας απ εμού φίλον καί πλησίον, καί τούς γνωστούς μου από ταλαιπωρίας.

Καί πάλιν Κύριε, ο Θεός τής σωτηρίας μου, ημέρας εκέκραξα καί εν νυκτί εναντίον Σου. Εισελθέτω ενώπιόν Σου η προσευχή μου, κλίνον τό ούς Σου εις τήν δέησίν μου.

Ψαλμός ρβ. (102)

Ευλόγει, η ψυχή μου, τόν Κύριον, καί πάντα τά εντός μου τό όνομα τό άγιον Αυτού.

Ευλόγει, η ψυχή μου, τόν Κύριον, καί μή επιλανθάνου πάσας τάς ανταπο­δόσεις Αυτού.

Τόν ευϊλατεύοντα πάσας τάς ανομίας σου, τόν ιώμενον πάσας τάς νόσους σου.

Τόν λυτρούμενον εκ φθοράς τήν ζωήν σου, τόν στεφανούντά σε εν ελέει καί οικτιρμοίς.

Τόν εμπιπλώντα εν αγαθοίς τήν επιθυμίαν σου, ανακαινισθήσεται ως αετού η νεότης σου.

Ποιών ελεημοσύνας ο Κύριος, καί κρίμα πάσι τοίς αδικουμένοις.

Εγνώρισε τάς οδούς Αυτού τώ Μωϋσή, τοίς υιοίς Ισραήλ τά θελήματα Αυτού.

Οικτίρμων καί ελεήμων ο Κύριος, μακρόθυμος καί πολυέλεος ουκ εις τέλος οργισθήσεται, ουδέ εις τόν αιώνα μηνιεί.

Ου κατά τάς ανομίας ημών εποίησεν ημίν, ουδέ κατά τάς αμαρτίας ημών ανταπέδωκεν ημίν.

Ότι κατά τό ύψος τού ουρανού από τής γής, εκραταίωσε Κύριος τό έλεος Αυτού επί τούς φοβουμένους Αυτόν.

Καθ όσον απέχουσιν ανατολαί από δυσμών, εμάκρυνεν αφ ημών τάς ανομίας ημών.

Καθώς οικτείρει πατήρ υιούς, ωκτείρησε Κύριος τούς φοβουμένους Αυτόν ότι Αυτός έγνω τό πλάσμα ημών, εμνήσθη ότι χούς εσμεν.

Άνθρωπος, ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος τού αγρού ούτως εξανθήσει.

Ότι πνεύμα διήλθεν εν αυτώ, καί ουχ υπάρξει καί ουκ επιγνώσεται έτι τόν τόπον αυτού.

Τό δέ έλεος τού Κυρίου από τού αιώνος καί έως τού αιώνος επί τούς φοβουμένους Αυτόν.

Καί η δικαιοσύνη Αυτού επί υιοίς υιών, τοίς φυλάσσουσι τήν διαθήκην Αυτού καί μεμνημένοις τών εντολών Αυτού τού ποιήσαι αυτάς.

Κύριος εν τώ ουρανώ ητοίμασε τόν θρόνον Αυτού, καί η βασιλεία Αυτού πάντων δεσπόζει.

Ευλογείτε τόν Κύριον, πάντες οι Άγγελοι Αυτού, δυνατοί ισχύϊ, ποιούντες τόν λόγον Αυτού, τού ακούσαι τής φωνής τών λόγων Αυτού.

Ευλογείτε τόν Κύριον, πάσαι αι δυνάμεις Αυτού, λειτουργοί Αυτού οι ποιούντες τό θέλημα Αυτού.

Ευλογείτε τόν Κύριον, πάντα τά έργα Αυτού, εν παντί τόπω τής δεσποτείας Αυτού ευλόγει η ψυχή μου, τόν Κύριον.

Καί πάλιν Εν παντί τόπω τής δεσποτείας Αυτού ευλόγει η ψυχή μου, τόν Κύριον.

Ψαλμός ρμβ. (142)

Κύριε, εισάκουσον τής προσευχής μου, ενώτισαι τήν δέησίν μου εν τή αληθεία Σου, εισάκουσόν μου εν τή δικαιοσύνη Σου.

Καί μή εισέλθης εις κρίσιν μετά τού δούλου Σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν Σου πάς ζών.

Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός τήν ψυχήν μου εταπείνωσεν εις γήν τήν ζωήν μου.

Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, καί ηκηδίασεν επ εμέ τό πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου.

Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέ­τησα εν πάσι τοίς έργοις Σου, εν ποιήμασι τών χειρών Σου εμελέτων.

Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείράς μου η ψυχή μου ως γή άνυδρός Σοι.

Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε τό πνεύμά μου.

Μή αποστρέψης τό πρόσωπόν Σου απ εμού, καί ομοιωθήσομαι τοίς καταβαίνουσιν εις λάκκον.

Ακουστόν ποίησόν μοι τό πρωί τό έλεός Σου, ότι επί Σοί ήλπισα.

Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν ή πορεύσομαι, ότι πρός Σέ ήρα τήν ψυχήν μου.

Εξελού με εκ τών εχθρών μου, Κύριε πρός Σέ κατέφυγον δίδαξόν με τού ποιείν τό θέλημά Σου, ότι Σύ εί ο Θεός μου.

Τό Πνεύμά Σου τό αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία ένεκεν τού ονόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με.

Εν τή δικαιοσύνη Σου εξάξεις εκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί εν τώ ελέει Σου εξολοθρεύσεις τούς εχθρούς μου καί απολείς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σού ειμι.

Καί πάλιν Εισάκουσόν μου, Κύριε, εν τή δικαιοσύνη Σου, καί μή εισέλθης εις κρίσιν μετά τού δούλου Σου (δίς). Είτα Τό Πνεύμά Σου τό αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία.

Δόξα Πατρί καί Υιώ καί Αγίω Πνεύματι καί νύν καί αεί καί εις τούς αιώνας τών αιώνων. Αμήν.

Αλληλούϊα, αλληλούϊα, αλληλούϊα. Δόξα Σοι ο Θεός (εκ γ, μετά μετανοιών γ). Η ελπίς ημών, Κύριε, δόξα Σοι.