Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Στην Εκκλησία μας ποτέ δέν μετρούσαν τά κοσμικής τάξεως προσόντα τών υποψηφίων ιερέων.
Οι περισσότεροι Άγιοι ιερείς τών ημερών μας ήταν παπάδες ολιγογράμματοι ή τέλος πάντων χωρίς τίτλους ακαδημαϊκών σπουδών.
Συνεπώς, γιά τίς σημερινές ανάγκες τής Εκκλησίας μας, άς μή μιλάμε γιά παπάδες προσοντούχους καί μή προσοντούχους. Γιά παπάδες πτυχιούχους ανωτάτων σχολών καί γιά παπάδες τού δημοτικού. Καλύτερα νά μιλάμε απλά καί μόνον γιά ιερείς αξίους τής ιερωσύνης. Μέ λιγοστά γράμματα ενδεχομένως, αλλά αξίους.
Νά πληρούν, δηλαδή, όλες τίς ιεροκανονικές προϋποθέσεις ιερωσύνης καί νά αγωνίζονται φιλότιμα στον στίβο τής πνευματικής ζωής μιμούμενοι αγίους προκατόχους τους. Όπως έλεγε καί ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, νά είναι οι ίδιοι θεραπευμένοι, ώστε νά μπορούν νά θεραπεύσουν καί τούς άλλους.
Στό ερώτημα, κατά πόσον εντελώς απροϋπόθετα μπορεί ο οποιοσδήποτε νά γίνει ιερεύς, η Αγία μας Εκκλησία απαντά μονολεκτικά καί απόλυτα: Όχι. Απροϋπόθετα δέν μπορεί κανένας νά γίνει παπάς.
Συνοδικώς οι άγιοι Πατέρες καί θεοπνεύστως ερμηνεύοντας τό θέλημα τού Θεού, ξεκαθάρισαν λεπτομερώς τίς προϋποθέσεις ιερωσύνης καί ώρισαν μέ σαφήνεια καί ακρίβεια τά λεγόμενα κωλύματα ιερωσύνης. Δηλαδή, ποιά αμαρτήματα, ακόμα καί μετά από ειλικρινή μετάνοια, στέκονται αξεπέραστα εμπόδια στό νά γίνει κάποιος παπάς (πορνεία, μοιχεία, τοκογλυφία, μαγεία, φόνος, δεύτερος γάμος κ.α.).
Τά κωλύματα αυτά περιγράφονται σέ Ιερούς Κανόνες, τουτέστιν αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων, οι οποίοι Ιεροί Κανόνες δέν επιδέχονται καμμία απολύτως οικονομία ή παραχώρηση. Μέ άλλα λόγια, εάν κάποιος υποψήφιος πρός ιερωσύνη παρουσιάζει έστω καί ένα κώλυμα, δύναται μέν εν μετανοία νά γίνει τό πολύ-πολύ μοναχός, αλλά ιερεύς δέν μπορεί νά γίνει.
Από τό πρώτο κι όλας βιβλίο τής Αγίας Γραφής αποκαλύπτεται από τόν ίδιο τόν Θεό, από ποιούς καί υπό ποιές προϋποθέσεις κάνει τίς θυσίες δεκτές.
Θυσία προσέφεραν καί ο Κάϊν καί ο Άβελ. Ο Θεός, όμως, τήν θυσία τού Κάϊν δέν τήν έκανε δεκτή. Δέχθηκε μονάχα τήν θυσία τού Άβελ, δείχνοντάς μας έτσι τό θέλημά του: Οποιαδήποτε προσφορά, οποιαδήποτε αφιέρωση στον Θεό (όπως ο ιερέας), οφείλει νά είναι εκλεκτή καί όχι απλά ανεκτή.
Γι αυτό καί η Εκκλησία μας θέλει τό σκεύος τής προσφοράς (τόν ιερέα), καί στήν ψυχή καί στό σώμα ακέραιο καί αρραγές.
Προφήτευε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Έρχονται καιροί, πού θά ψάχνετε γιά νά βρήτε παπά. Τό έλεγε, όχι βέβαια γιατί θά λείπουν οι ρασοφόροι, αλλά, γιατί θά είναι λιγοστοί οι άξιοι.
Άς είναι λοιπόν οι ιερείς μας ολιγάριθμοι, δέν πειράζει. Νά είναι, όμως, κατά πώς ώρισαν θεοπνεύστως οι Άγιοι Πατέρες τής Εκκλησίας μας: Άξιοι.
Άς είναι ολιγογράμματοι, άς είναι απλοϊκοί. Τί ήταν άλλωστε οι μαθητές τού Κυρίου;
Η Εκκλησία μας, πού είναι θεραπευτήριο μέγα καί μοναδικό, τούς θέλει ιατρούς. Τούς θέλει θεούμενους, γιά νά μπορούν καί εκείνοι μέ τήν σειρά τους νά οδηγούν στήν θέωση τά αδέλφια τους, τό ποίμνιό τους.
