ΣΥΝΑΞΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ: Η 21η Ιανουαρίου είναι ημέρα ιδιαίτερης συγκίνησης για την Ορθοδοξία και ειδικά για το Άγιον Όρος: η Εκκλησία τιμά τη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Παραμυθίας, της Παναγίας που οι πατέρες αποκαλούν «παρηγοριά των θλιβομένων» και «προστασία των εν κινδύνοις».
Επιμέλεια: Κατερίνα Θεοχάρη
Η φήμη της θαυματουργής εικόνας δεν περιορίζεται στο ιστορικό γεγονός του 14ου αιώνα, αλλά απλώνεται μέχρι σήμερα, μέσα από προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που μιλούν για «ανακούφιση», «λύσεις που δεν εξηγούνται», «επιστροφές από αδιέξοδο». Μαρτυρίες που έρχονται και στο vimaorthodoxias.gr, από προσκυνητές, κληρικούς και οικογένειες που κρατούν ζωντανή τη μνήμη της Παναγίας ως πραγματικής Παρηγορήτριας.
Η εικόνα που έγινε «διάλογος» – το θαύμα του 1320
Η παράδοση της Μονής Βατοπαιδίου μιλά για ένα γεγονός που άλλαξε όχι μόνο το σημείο όπου βρισκόταν η τοιχογραφία, αλλά και την ίδια την όψη της. Την 21η Ιανουαρίου 1320, όταν ο Ηγούμενος συνήθιζε να παραδίδει τα κλειδιά της πύλης στον θυρωρό, η εικόνα «ζωντάνεψε». Η Παναγία προειδοποίησε τους πατέρες να μην ανοίξουν την πύλη, αλλά να ανέβουν στα τείχη, επειδή πειρατές ετοίμαζαν επιδρομή.
Η συγκλονιστική λεπτομέρεια της παράδοσης είναι ο διάλογος: το Θείο Βρέφος, αυστηρό σαν Κριτής, κινεί το χέρι Του και καλύπτει το στόμα της Μητέρας Του, λέγοντας –σύμφωνα με την διήγηση– να μη τους ειδοποιήσει, επειδή αμελούσαν τα μοναχικά τους καθήκοντα. Τότε η Παναγία, με μητρική παρρησία, κατεβάζει το χέρι του Χριστού, γυρίζει το κεφάλι για να το αποφύγει και επαναλαμβάνει τρεις φορές την εντολή: να μην ανοίξουν, να διώξουν τους πειρατές, να μετανοήσουν.
Μετά το τέλος του «διαλόγου», η εικόνα επανήλθε σαν τοιχογραφία, αλλά όχι όπως ήταν πριν: έμεινε στην στάση που βλέπουμε μέχρι σήμερα—η Παναγία με το κεφάλι στραμμένο, το χέρι του Χριστού χαμηλωμένο, η έκφραση της Θεοτόκου γεμάτη επιείκεια και ο Κύριος με βλέμμα αυστηρό. Αυτό ακριβώς είναι που οι πατέρες θεωρούν ως «σφραγίδα» του θαύματος: μια εικόνα-μαρτυρία, που δεν αφηγείται απλώς, αλλά «κρατά» στο σώμα της το γεγονός.
Γιατί λέγεται «Παραμυθία» – η Παρηγοριά ως εμπειρία
Η λέξη Παραμυθία σημαίνει παρηγοριά. Και οι προσκυνητές λένε κάτι απλό, αλλά βαθύ: «τη βλέπεις και η ψυχή ησυχάζει». Δεν είναι μόνο το κάλλος της μορφής, ούτε μια αισθητική συγκίνηση· είναι αυτό που πολλοί περιγράφουν ως εσωτερική ανάπαυση. Σαν να «κάθεται» ο νους, σαν να υποχωρεί μια πίεση που κουβαλούσε ο άνθρωπος χωρίς να το καταλαβαίνει.
Γι’ αυτό και μετά το θαύμα οι μοναχοί διατηρούν ακοίμητο κανδήλι μπροστά στην εικόνα. Γι’ αυτό τελείται Θεία Λειτουργία κάθε Παρασκευή στο παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και ψάλλεται καθημερινά παράκληση. Η Παναγία δεν «επισκέπτεται» απλώς· θεωρείται ότι παραμένει, ότι «φυλάει» ένα συγκεκριμένο τόπο και μια συγκεκριμένη αδελφότητα, αλλά και όσους καταφεύγουν με πίστη.
Θαύματα και σύγχρονες μαρτυρίες: «έφυγε το βάρος», «άνοιξε δρόμος»
Στο vimaorthodoxias.gr καταγράφονται κατά καιρούς μαρτυρίες προσκυνητών που μιλούν για τη Παναγία της Παραμυθίας όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ζωντανή παρέμβαση.
- Μητέρα από την Αθήνα περιγράφει πως πήγε στο Βατοπαίδι «με κόμπο στον λαιμό» για την υγεία του παιδιού της. «Δεν άλλαξε η ζωή μου σε μια μέρα, αλλά άλλαξε ο τρόπος που άντεχα», λέει. «Έφυγε ένα βάρος από μέσα μου. Ένιωσα ότι δεν είμαι μόνη».
- Άνδρας που βρισκόταν σε μακρόχρονη επαγγελματική κατάρρευση μιλά για «άνοιγμα δρόμου» μετά την επίσκεψη. «Δεν έγινε μαγικά. Αλλά εκείνες τις εβδομάδες άρχισαν να έρχονται άνθρωποι που δεν περίμενα. Σαν να λύθηκε ένας κόμπος».
- Προσκυνητής από τη Βόρεια Ελλάδα περιγράφει ότι στάθηκε ώρα μπροστά στην εικόνα, χωρίς να μπορεί να μιλήσει: «Σαν να μου είπε “ηρέμησε”. Το πιο δύσκολο δεν ήταν το πρόβλημα, ήταν ο πανικός. Και ο πανικός έφυγε».
Η Εκκλησία είναι προσεκτική: δεν εμπορεύεται τον πόνο, ούτε στήνει «εντυπωσιασμό». Όμως οι άνθρωποι κουβαλούν τέτοιες ιστορίες και τις αφήνουν ως ευχαριστία. Η Παναγία, στην εμπειρία των πιστών, δεν υπόσχεται ζωή χωρίς σταυρό· υπόσχεται παρηγοριά μέσα στον σταυρό.
Ο όσιος Νεόφυτος και η «προειδοποίηση» της Παναγίας
Με την Παραμυθία συνδέεται και ο βίος του οσίου Νεοφύτου, που υπηρέτησε ως «προσμονάριος» στο παρεκκλήσιο της εικόνας. Όταν ασθένησε βαριά σε μετόχι στην Εύβοια, παρακάλεσε να αξιωθεί να πεθάνει στη Μονή της μετανοίας του. Η παράδοση λέει ότι άκουσε την ενδόμυχη φωνή της Θεοτόκου: «Νεόφυτε, πήγαινε στη Μονή σου και μετά από ένα χρόνο, να είσαι έτοιμος». Και πράγματι, έναν χρόνο μετά, αφού κοινώνησε, άκουσε ξανά: «Ο καιρός της εξόδου σου έφτασε». Έλαβε συγχώρηση από την αδελφότητα και εκοιμήθη, «στην αγκάλη της Θεοτόκου», όπως λένε οι πατέρες.
Μια σύναξη που θυμίζει τι σημαίνει Μητέρα
Η Σύναξη της Παναγίας Παραμυθίας δεν είναι μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια υπενθύμιση ότι στην καρδιά της Ορθοδοξίας υπάρχει μια Μητέρα που μιλά, προειδοποιεί, σκεπάζει, ελέγχει με αγάπη, παρηγορεί με πραότητα. Και ότι, όταν ο άνθρωπος χάνει το έδαφος, υπάρχει ένας τόπος και μια εικόνα που του λέει: «Μη φοβάσαι. Μετάνοια, προσοχή, και εγώ μαζί σου».
