Επανέρχεται στις ημέρες μας και από επίσημα χείλη η παλιά θεωρία περί της δήθεν αναγκαίας ενότητος των Χριστιανών ¨άρον άρον ένωσον αυτούς¨, εξαιτίας τάχα του κινδύνου της απειλής γενικής σφαγής των πιστών, από τους εχθρούς του Σωτήρος Χριστού.
Βλέπε Συρία. Βεβαίως όμως και πρόκειται για ενότητα εκτός της εν Αγίω Πνεύματι Αληθείας. Πως να ενωθούν Ορθόδοξοι με αιρετικούς, το Φως με το σκοτάδι, ο Χριστός με τον Βελίαλ, ο πιστός με τον κατ᾿ ουσίαν άπιστο, αφού διαστρέφει το δόγμα; (Β΄Κορ. στ΄, 14-15).
Αντίθετα μάλιστα από την με προϋποθέσεις ποθητή ενότητα, παραβλέπουν το χάσμα και την άβυσσο που χωρίζει τη Μία, Αγία, Καθολική, Αποστολική, δηλ. Ορθόδοξη Εκκλησία από όλες τις έξω από Αυτήν ανθρώπινες θεωρίες και αιρέσεις, και ομιλούν για «Ένωση» με βάση «κάποια πράγματα που μας ενώνουν», τα κοινά. Είναι αυτό το σύνηθες παλαιό εξέραμα-τεχνική αυτών που δεν έχουν γευθεί την Καινή Κτίση, την αναγέννηση εν Χριστώ, τον Πολύτιμο Μαργαρίτη.
Ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης που κοιμήθηκε το 1994, έλεγε: «Στη Νέα Εποχή όλα κινούνται μέσα σε πλάνη και απάτη… Τώρα όμως τι γίνεται; Εκτός που δίνουν μερικοί δικές τους ερμηνείες, φοβούνται και αυτοί σαν κοσμικοί, ενώ έπρεπε να ανησυχούν πνευματικά και να βοηθούν τους Χριστιανούς, βάζοντάς τους την καλή ανησυχία, και να τους τονώνουν στην πίστη, για να νιώθουν θεική παρηγοριά. Απορώ, δεν τους προβληματίζουν όλα αυτά τα γεγονότα που συμβαίνουν;
Γιατί δεν βάζουν έστω ένα ερωτηματικό για τις ερμηνείες του μυαλού τους; Καί αν επιβοηθούν τον Αντίχριστο για το σφράγισμα, πως παρασύρουν και άλλες ψυχές στην απώλεια; Η Γραφή, όταν λέη «… αποπλανάν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς», εννοεί ότι θα πλανηθούν αυτοί που τα ερμηνεύουν με το μυαλό.».
Εν τούτοις, ας δεχθούμε καλοπροαίρετα να το συζητήσουμε. Γιά ποιά ενότητα ομιλούν; Με ποίους; Μ’αυτούς που αρνούνται την ένωση των δύο φύσεων του Μεσσίου, ατρέπτως, ασυγχύτως, αχωρίστως, αδιαιρέτως, αναλλοιώτως και αθετούν τις Οικουμενικές Συνόδους βλασφημούντες το Πνεύμα το Άγιον; Με εκείνους που αρνούνται στον Χριστό άλλοτε τη Θεία και άλλοτε την ανθρωπίνη Του φύση; Πού «χειροτονούν» γυναίκες και άνδρες ομοφυλόφιλους; Πού αρνούνται την Στρατευομένη επί της γης Εκκλησία, τα μυστήριά Της και τους Αγίους Της; Πού χλευάζουν την Αειπάρθενον Θεοτόκον Μαριάμ;
Υπάρχουν και άλλα πολλά αβυσσαλέα που χωρίζουν την Ορθόδοξον Πίστιν και Παράδοσιν από την πανσπερμία των αιρέσεων και τον τύφο των αιρεσιαρχών· θα εχρειάζετο ολόκληρη πραγματεία για να αναφερθούμε και να αναλύσουμε έστω και δι’ολίγον.
Έγκυροι Ορθόδοξοι Θεολόγοι και Δογματολόγοι Πατέρες της Εκκλησίας μας τα έχουν επαρκώς αναλύσει και επισημάνει. Ενδεικτικά αναφερόμαστε στον Μέγα Νηπτικό Θεολόγο και Πατέρα μας Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος ανακεφαλαιώνει ολόκληρον την προ αυτού Ορθόδοξον Παράδοσιν και με την Χάριν του Αγίου Πνεύματος προφυλάσσει, διορατικά,προορατικά και προφητικά με τα γραφόμενά του, από την πλάνη και το δόλο της Νέας Εποχής, που ομολογουμένως είναι η χειρότερη όλων των εποχών.
Λέει ο Άγιος Γρηγόριος: « Όσοι παραδέχονται πράγματα σύμφωνα με τις γνώσεις τους νομίζουν ότι και η θεωρία του Θεού είναι θέμα γνώσεως και όχι θείας αποκαλύψεως.
Αυτή(η γνώσις) είναι εκείνη που προκάλεσε αρχικώς στον Αδάμ τον έρωτα της ισοθείας. Εκείνος που δεν αναγνωρίζει το αδιαμφισβήτητο της αλήθειας των προς το συμφέρον μας αποκαλύψεων από τους θεόπνευστους Πατέρες της Εκκλησίας μας και δεν αντιλαμβάνεται το ακατάληπτο της σοφίας του Θεού στα κτίσματα από εκείνα που λέχθηκαν από τον Θεό στον Ιώβ(Ιώβ λη΄, 41), αλλά νομίζει ότι κατεννόησε με ακρίβεια από την κοσμική σοφία την καθολική αλήθεια, οικοδόμησε, χωρίς να το καταλάβει, τον οίκο της γνώσεως πάνω στην άμμο ή καλύτερα πάνω σε αλλεπάλληλα κύματα, αφού εμπιστεύεται ένα τόσο σπουδαίο πράγμα σε στροφές λόγων, οι οποίοι από την φύσι τους αντιμάχονται πάντοτε με τις στροφές άλλων λόγων…
Ένας τέτοιος σοφός λοιπόν θα παρομοιασθή με ανόητο.
Ποιό είναι το αποτέλεσμα από αυτή την ομολογία; Τι άλλο βέβαια εκτός από το ότι τελειότητα σωτήρια στη γνώσι και στα δόγματα είναι αυτό, το να έχουμε την ίδια πίστι με τους προφήτες, τους αποστόλους, τους πατέρες, με όλους γενικά εκείνους, με τους οποίους μαρτυρείται το Άγιο Πνεύμα ότι μίλησε για τον Θεό και τα κτίσματά του;
Εκείνα όμως που αποσιωπήθηκαν από το Πνεύμα, και βρέθηκαν από άλλους, και αληθινά ακόμη αν είναι, είναι ανώφελα για τη σωτηρία της ψυχής· γιατί τίποτε από τα ωφέλιμα δεν παραλείπεται στη διδασκαλία του Πνεύματος.» (ΠΑΛΑΜΙΚΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ, σελ.231-232: «Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, 2,1 ΕΠΕ 2,286 Ε.Χ.1,502-504»).
Ας συνέλθουν, λοιπόν, όλοι όσοι με ιδιοτέλεια και σκοπιμότητα ζητούν να ενώσουν το Φως με το σκότος, το ψεύδος με την Αλήθεια. Χρειαζόμαστε όλοι την παραδεδομένη αλήθεια που μας παρεδόθη εν Χριστώ από τους Αγίους Προφήτας, τους Αγίους Αποστόλους, τους Αγίους Ορθοδόξους Πατέρες μας. Ο Κύριος είπε: «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται ».
Ας προσέλθουν, λοιπόν, στο Άγιο Ορθόδοξο Βάπτισμα και ας λάβουν και την Χάριν από το Άγιον Χρίσμα και εν μετανοία και εξομολογήσει, μετά πολλών δακρύων, να επιτευχθεί και η εν Χριστώ Αγία Ενότητα· αληθεύοντες εν αγάπη. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται έναντι οιουδήποτε κινδύνου να κάνει πίσω στα παραδεδομένα, ούτε κεραία!
Το πανάμωμο αίμα μυριάκις μυρίων Ορθοδόξων Μαρτύρων διαχρονικά φωνάζει και καταγγέλλει: «Ουκ αρνησόμεθά σε, φίλη Ορθοδοξία· ου ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας· εν σοι εγεννήθημεν, και σοι ζώμεν, και εν σοι κοιμηθησόμεθα· ει δε καλέσει καιρός, και μυριάκις υπέρ σού τεθνηξόμεθα»(Ιωσήφ Βρυέννιος).
Δεν ήξεραν οι άγιοι τέτοιες πολιτικές διπλωματίας αγοράς και πώλησης ψυχής· είχαν το ανάστημα, το σθένος και το φρόνημα σαν κούκοι να φέρνουν την άνοιξη!Είθε!
Υ.Γ. : Φαίνεται πως η κατρακύλα της Νέας Εποχής και η έσχατη πλάνη της να προσκυνήσει τον Αντίχριστο σπρώχνουν στην άβυσσο της πνευματικής και ηθικής και σωματικής αυτοκτονίας τους ανθρώπους, όπως επίσης και στην καταστροφή του περιβάλλοντος χώρου που δι’ολίγον φιλοξενούμεθα.
Ο έχων νούν Χριστού νοείτω. Στώμεν καλώς, αδελφοί. Στώμεν μετά φόβου. Αμήν.
