Δυο Τούρκοι ψάρευαν στην παραλία κοντά στο Προσκύνημα της Αγίας Άννας στο Βόρι Προικοννήσου. Ο ένας λεγόταν Ναζιφάκης. Είδαν τότε την εικόνα να πηγαίνει, όπως έκανε
τις περισσότερες φορές, έναν άρρωστο στη θάλασσα και να περνάει δίπλα τους. Τους φάνηκε όχι απλώς παράξενο, αλλά αστείο, ότι έβλεπαν να γίνεται και ειρωνεύθηκαν.
– Έχουν, είπε ο Ναζιφάκης, οι Γκιαούρηδες δυο τάβλες καρφωμένες σ᾿ έναν τσίγκο και χτυπάνε και κοροϊδεύουν τον κόσμο.
Αστραπηδόν όμως έφυγε η εικόνα από τα χέρια του αρρώστου κι άρχισε να χτυπάει τον Τούρκο. Το κορμί του γέμισε πληγές. Οι Τούρκοι έμειναν κατάπληκτοι από το γεγονός.
Ο Ναζιφάκης ταπεινωμένος και μετανοιωμένος προσκύνησε την Αγία Άννα μέσα από τη βάρκα του. Ζήτησε συγχώρηση και έκαμε και το τάμα του.
Έταξε να φέρνει κάθε χρόνο ένα δοχείο λάδι στη γιορτή της. Το κορμί του όμως αν και περνούσαν οι ημέρες έμενε με τις πληγές αγιάτρευτες. Μη μπορώντας να φέρει μόνος του
το τάμα στην Αγία Άννα, τόδωσε σε μια χριστιανή να το πάει και συγχρόνως την παρακάλεσε να του φέρει και αγιασμό να βάλει στις πληγές του.
Η χριστιανή πήγε το λάδι, αλλά αγιασμό δίσταζε να του φέρει. Φοβόταν μήπως τον βεβηλώσει ο αλλόπιστος. Αντί αγιασμού του πήγε λίγο νερό από το πηγάδι που βρισκόταν στην αυλή της Εκκλησίας. Ο Τούρκος το πήρε πιστεύοντας ότι είναι αγιασμός. Το έβαλε στις πληγές του και θεραπεύθηκαν. Δεν ξεχνούσε όμως ποτέ κάθε χρόνο στη γιορτή της Αγίας Άννας να φέρνει το τάμα
του.
